09-01-12

De rustige wijken van New York

Banner NY.jpg

Zaterdag 8 oktober 2011 (1)


Het was een korte nacht: van 1 tot 7 uur. Vandaag beginnen we in Soho, een andere hippe wijk in Downtown Manhattan, ten zuiden van Houston Street. Vandaar de naam: SOuth of HOuston Street. We nemen meteen de metro tot Spring Street en hopen daar wel iets te vinden om te NY 23.gif.jpgontbijten. De ooit verpauperde wijk met leegstaande fabrieksgebouwen werd in de jaren zestig ingenomen door kunstenaars, die er nieuw leven brachten. Nog steeds is het een van de hippe wijken van New York.  Kenmerkend voor de buurt zijn de smeedijzeren brandtrappen en balkons die zigzag over de grote gevels lopen en de vrij smalle straten met veel winkels en dure boetieks. West Broadway is de hoofdstraat en daar stuiten we onverwacht op Dean & Deluca, een van de beste delicatessenzaken van New York, meteen onze kans voor een lekker ontbijt. Eerst kuieren we door de uitgestrekte en chique delicatessenzaak waar je zowat alles kan vinden van groenten en fruit, over gebak, vlees- en viswaren tot kazen en alles wat maar eetbaar is. Een prachtige zaak waar het water ons in de mond komt. Rechtstaand aan een hoge tafel eten we er een superlekkere cheesecake en een scone with blueberries en een met chocolate chips. Heerlijk! En dan beginnen we aan wandeling n°2 uit onze 100% New York-gids, slenterend langs de winkeltjes en voortdurend stoppend om een foto te maken. Het weer is opnieuw fantastisch en het is heerlijk wandelen. Ten Noorden van Houston Street komen we in Greenwich Village dat met zijn vele bomen in de smalle straten

NY 24.jpg

inderdaad meer de allure van een dorp heeft. Brede trappen leiden naar de voordeur van statige en zeer goed verzorgde huizen, met een uitbundig versierde façade en vaak met een klein voortuintje. Dit is een zeer gezellige maar ongetwijfeld ook een zeer dure buurt om te wonen. Bewijs daarvan vinden we in een winkeltje in Bleecker Street. De straat heeft zo een hoge status dat je er een postbus kan huren zodat je met een eigen Bleecker Street-adres kan uitpakken. Hier stappen we binnen in de oude Magnolia Bakery, die mee de cupcakes, die momenteel ook in Europa furore maken, terug op de kaart heeft gezet. We kunnen niet nalaten een paar van de felgekleurde gebakjes te proeven en we kopen er ook een leuke t-shirt voor ons kleindochtertje. In Bedford Street staat het smalste huisje van New York. Het draagt het huisnummer 183 1/8 want het is maar één achtste van een gevel breed en verdient dus ook maar één achtste van een huisnummer; de andere zeven achtsten zijn voor de buur. Nu wandelen we door West Village naar het veelgeprezen Meatpacking District, opnieuw een gerestaureerde oude wijk waar vooral voormalige slachthuizen en vleesbewerkingsbedrijven zijn omgebouwd tot moderne lofts en hippe winkels en restaurants. Blikvanger is hier High Line Park, een oud spoorwegviaduct dat is omgetoverd tot een ‘hangende tuin’ waar doorheen een 2,5 kilometer lang wandelpad loopt. Interessant, maar minder indrukwekkend dan ik verwacht had. Van boven in het park hebben we een uitzicht over de Hudson River en aan de andere kant over de buurt met zijn opgeknapte pakhuizen. De zon brandt en we hebben stilaan trek gekregen in een drankje. We hopen dat te vinden op het dakterras van het Gansevoort Hotel, maar we vinden het niet. Ook een voorbijganger kan ons niet helpen, dus we wandelen maar verder.

 

Het is al een stuk over de middag als we bij Washington Square Park aankomen, een grote groene oase vóór de gebouwen van New York University. Bij dit mooie weer (het is “over the eighties”, d.w.z. meer dan 27°C) zijn zeer veel mensen hier wat afkoeling komen zoeken en er heerst een vrolijke zomerse sfeer. Hier zullen we zeker een leuk terrasje vinden voor de lunch. Althans dat hopen we, maar de schaarse terrasjes die er zijn, zitten allemaal vol. We wandelen NY 25.jpgdoor het park waar mensen languit in het gras liggen te zonnen of op een bank in de schaduw zitten kaart te spelen. Overal huppelen grijze eekhoorns vrolijk en onbevreesd rond al knabbelend op alles wat ze kunnen vinden. In het midden van het park staat de Washington Square Arch, een indrukwekkende triomfboog  en in een zijstraat heeft een marktje plaats. Zeer kleurrijke stofjes en kleren en dampende eetkraampjes zorgen er voor een zuiderse sfeer. Hier vinden we eindelijk -de honger begint echt te knagen- een restaurant: de Knickerbocker Bar and Grill. We eten er een stevige Angus Beef Burger met bacon en salade en drinken er een al even stevige pint bier bij. We zitten wel niet buiten, maar het smaakt toch prima! Na het eten zetten we onze wandeling verder en komen in East Village. Op 3rd Avenue is het zeer druk. Het is vooral leuk om hier naar de mensen te kijken want bijna iedereen is op een of andere manier wel een beetje excentriek: een opvallende bril, een apart hoofddeksel of helemaal crazy gekleed. Er zijn ook opvallend veel hondjes, zeker in Tompkins Square Park, waar we even op een bankje wat uitblazen. Op een groot podium verstoort een rock band de rust en de stilte. We zijn op het einde van onze wandeling beland, dus we zoeken de metro op. Onderweg komen we nog langs  een heuse frituur: “Pommes Frites” waar ze “authentic Belgian fries” verkopen. Ongetwijfeld uitgeweken Belgen, alhoewel, de frieten zijn misschien wel Belgisch, maar de witte puntzakken ontbreken. De frieten worden verkocht in grote “brown bags” en dat lijkt me toch eerder Amerikaans.

 

vorige                                                                      volgende 

08:00 Gepost door C en C | Permalink | Commentaren (0) | Tags: usa, new york, citytrip |  Facebook | |

06-01-12

Jazzavond ei zo na gemist

Banner NY.jpg

Vrijdag 7 oktober 2011 (3)


Om 17 uur keren we terug naar ons hotel. Op Times Square blijven we nog even plakken want op één van de reusachtige lichtreclames is een live-beeld te zien van de massa op het plein en met de anderen juichen we mee als kleine kinderen telkens we onszelf in beeld zien. Iedereen trekt

usa, new york, citytrip

uiteindelijk naar zijn kamer om zich klaar te maken voor onze avonduitstap. Gelukkig hebben we deze middag zo veel gegeten dat niemand honger heeft en zo kunnen we om 18u30 opnieuw de metro instappen op weg naar West 3rd Street waar we een jazzavond gaan doorbrengen in de wereldvermaarde Blue Note Jazz Club. We zijn allen geen echte jazzliefhebbers, maar als we ergens eens een goed jazzconcert willen bijwonen, dan is dit onze kans. De plaatsen zijn maanden geleden via internet besteld en we moeten ten laatste om 19u30, een half uur voor aanvang, aanwezig zijn. Dat mag geen probleem zijn want we hebben voldoende marge genomen. Maar... als we buitenstappen uit de metro staan we op Ground Zero en dus helemaal in de verkeerde buurt! Ik begrijp er niets van want ik had alles toch zo nauwkeurig uitgezocht en voorbereid... Bij nader inzien achteraf blijkt dat we 4 metrostations te laat zijn uitgestapt. Het volstaat niet een goede voorbereiding te maken, je moet ze ter plaatse natuurlijk ook goed lezen... We besluiten meteen een taxi te nemen naar 3rd Street en proberen een yellow cab te doen stoppen. Ze rijden ons massaal voorbij en niet één wil stoppen. Onmiddellijk worden we aangesproken door een jongeman die wel iemand kent die ons wil brengen met zijn “van”. Ik vertrouw het zaakje niet en probeer opnieuw een taxi te roepen. Tevergeefs en... de klok tikt verder! Ten langen leste word ik écht nerveus, want ik voel me natuurlijk verantwoordelijk en de tijd begint nu écht te dringen. Uiteindelijk is het de bellman van het Hilton Hotel die ons voor een taxi zorgt. Die is daarenboven, mits een extra tip, bereid om onze alle zes mee te nemen. Het is intussen al ruim 19 uur. Heel ver is het niet, maar het is vrijdagavond en het verkeer zit op vele plaatsen blokvast. Zodoende komen we om 19u35 aan bij de Blue Note en... onze kaarten zijn intussen doorverkocht! Oh ramp! We mogen nog even in de rij wachten en de waiter zal zien of hij nog iets kan regelen. Ik voel me zo stom en ben heel verveeld naar de groep toe. Om kwart voor acht komt de waiter echter buiten en roept mijn naam af! We kunnen tóch binnen maar kunnen niet samen zitten. Dat vinden we allang goed en nog natrillend van nervositeit stappen we naar binnen. Blijkbaar beschikken de artiesten iedere avond over een aantal plaatsen voor hun familie en vrienden en die worden niet altijd benut. Op die manier kunnen we er tóch nog in en... krijgen we prachtige plaatsen toegewezen vlak vóór het kleine podium.

 

Op het programma staan vanavond twee topartiesten, die voor ons weliswaar nobele onbekenden zijn: saxofonist David Sanborn en organist Joey Defrancesco. De eerste won niet minder dan 6 Grammy Awards en trad o.m. op met Stevie Wonder, David Bowie en The Rolling Stones en de tweede werd ontdekt door niemand minder dan Miles Davies en trad op met o.a. Ray Charles en Bette Middler. De club is verrassend klein en daardoor ook zeer stemmig. Het publiek zit dicht bijeengepakt aan tafeltjes waar sommigen net vóór het optreden een dinner genuttigd hebben. Nu, net vóór de show van start gaat, worden volop drankjes besteld. Wij houden het bij een NY 21.jpgbiertje en een grote fles San Pellegrino. En dan komt vanuit het publiek David Sanborn onder luid applaus en gejuich het kleine podium op gestapt. Evenveel gejoel als de kolossale Joey Defrancesco (de man weegt zeker 150 kilo...) zijn intrede doet; het trio wordt vervolledigd door een zwarte drummer. De sfeer zit er meteen in en ook wij gaan er volledig in op van zodra de eerste tonen de zaal inswingen. Wat een ambiance! Het publiek leeft mee en gedurende 75 minuten vergeten ook wij alles en laten ons meeslepen met de opzwepende muziek van zowel de saxofoon als het hammondorgel. Het is duidelijk dat dit topartiesten zijn en eens te meer ervaren we dat alles wat je live meemaakt niet te vergelijken is met een tv- of cd-opname. En zeggen dat we dit bijna gemist hadden... Na afloop moet iedereen buiten, want om 22u00 volgt nog een show. We worden buiten gelaten door een vriendelijke bediende die zowaar Nederlands spreekt. Een hobby zegt hij. Op straat is het zeer druk. Het is vrijdagavond en we bevinden ons in een drukke uitgangsbuurt van de West Village. In een gezellig café drinken we nog een biertje. Ze hebben een ruime keuze aan Belgische bieren: Duvel, Chimay, Hoegaarden,... Als de dienster hoort dat wij Belgen zijn, wil ze van ons horen hoe je dat vreemde woord “Duvel” nu eigenlijk moet uitspreken. We praten enthousiast na over onze avond en over de hele voorbije dag en tegen 23 uur stappen we op, C en ik met een taxi, de anderen met de metro. Wij vinden dat zo laat op de avond veiliger.

 

vorige                                                              volgende

08:00 Gepost door C en C | Permalink | Commentaren (0) | Tags: usa, new york, citytrip |  Facebook | |