06-05-11

Per helicopter naar White Island

banner NZ.jpg

Vrijdag 26 november 2010 (1)

 

Vandaag moet één van de hoogtepunten van onze reis worden: we gaan voor het eerst in ons leven in een helicopter vliegen, althans als het weer het toelaat. Ik ben al wakker om 6u15 en er is geen zon. Het is tamelijk frisjes en ik hoop dat de hoge bewolking nog zal opklaren. We verwachten nog een telefoontje van “Volcanic Air Safaris” die de vlucht nog moeten bevestigen en we zullen hen vragen of we extra warme kledij moeten meenemen. Om 8 uur zitten we aan de ontbijttafel, een beetje nerveus voor wat komen gaat, maar gastvrouw Lyndsay is nog meer opgewonden dan wij. De helicopter komt ons straks hier op het grasveld oppikken en dat is voor haar telkens een spannende belevenis. Ze is met ons doende als waren wij haar eigen kinderen. We krijgen elk een flesje water mee voor onderweg… Maar er komt maar geen telefoontje van de nieuw-zeeland, noordereiland, rotorua, white islandhelicoptermaatschappij en Lyndsay wordt onrustig. Ze besluit dan maar om ze zelf op te bellen. Geen probleem, de vlucht gaat door en de helicopter komt zo. En inderdaad om 9 uur horen we het aanzwellende geluid van een naderende helicopter en al gauw verschijnt een kleine stip boven het meer die steeds maar groter wordt. Tot onze ontsteltenis vliegt hij echter boven onze hoofden voorbij en verdwijnt aan de andere horizon! De verwarring is groot en Lyndsay grijpt voor een tweede keer naar de telefoon. We moeten ons geen zorgen maken want onze helicopter is ook net opgestegen en zal er binnen enkele ogenblikken zijn en inderdaad luttele minuten later landt het kleine zwarte toestelletje met veel gedruis en windverplaatsing vóór onze neus. De vogels en de eenden vliegen verschrikt naar alle kanten. In het toestel is er, naast de piloot, plaats voor 3 personen. In de voorste zetel zit al een passagier, een zwijgzame oudere dame, en wij mogen plaatsnemen in de achterste zetels. We krijgen enkele beknopte veiligheidsinstructies van de piloot en zetten onze koptelefoon op die vooral moet dienen om het lawaai te dempen. De schroeven gaan steeds sneller draaien en dan komt de helicopter heel zachtjes van de grond. Onze B&B en de wuivende Lyndsay en Graham worden steeds kleiner. Wij hebben onze foto- en videocamera’s in de aanslag en we zetten koers naar White Island, een actief vulkanisch eiland zo’n 50 kilometer in zee gelegen.

 

Eerst vliegen we over groene golvende weiden, doorsneden door een grillig kronkelende rivier en weldra bereiken we de kust. Afgezien van het lawaai is het comfort aan boord verrassend goed: het toestel blijft tamelijk stabiel en het uitzicht is prachtig! 

nieuw-zeeland, noordereiland, rotorua, white island

Al gauw komt White Island in zicht: een grillig gevormd langwerpig eiland met in het midden een rokende krater. Deze vulkaan is nog steeds actief en kent ongeveer jaarlijks nog een uitbarsting. Maar geen nood, die wordt steeds ver genoeg op voorhand voorspeld. De piloot zet de helicopter zachtjes neer op het verlaten eiland en overhandigt ons bij het uitstappen een veiligheidshelm en een gasmasker. Dat laatste kan van pas komen wanneer er plots zwaveldampen zouden vrijkomen, maar of we echt de helm zullen nodig hebben, betwijfel ik. Maar ja, veiligheid voor alles. We gaan nu onder de leiding van onze piloot een wandeling maken van anderhalf uur op en rond de krater. Het landschap is hallucinant: geel en groen gekleurde rotsblokken alom, door de ijzerdioxide bruin gekleurde aarde, dampende en kolkende waterloopjes, bubbelende modderpoelen en overal opstijgende fumaroles, kleine en grote die tientallen meters hoog de hemel worden nieuw-zeeland,noordereiland,rotorua,white islandingestuwd. We wandelen traag door het landschap, zorgvuldig de voetstappen van onze gids volgend, want in de bodem schuilt hier overal gevaar.  Ik doe mijn best om zoveel mogelijk op video vast te leggen en blijf zodoende regelmatig een eind achter de anderen aanlopen. Op de rand van de krater kijken we op een lichtgroen gekleurd kratermeer in de diepte, dat meestal volledig in de rook verborgen blijft, maar zich toch af en toe eventjes laat zien wanneer de wolk door de wind wordt uiteengedreven. Op het einde van de wandeling komen we bij het strand aan de ruïnes van de oude zwavelfabriek, die door de herhaaldelijke uitbarstingen totaal is vernield. De roeste overblijfselen van de machines in het hallucinante landschap leveren enkele prachtige plaatjes op. Tot nu toe waren wij helemaal alleen op het eiland, maar intussen zijn er nog 4 andere helicopters geland en vanop zee arriveert een boot met een hele horde toeristen. Tegen dat zij aan wal zijn en de rust hier komen verstoren, zijn wij alweer de lucht in. We toeren nog even rond het eiland voor een laatste foto en we stevenen terug op Ngongotaha af, waar Lyndsay en Graham ons uiteraard opnieuw staan op te wachten. Het is intussen 12u15, dus we zijn volle drie uren weggeweest. Het was fantastisch en eerlijk gezegd zijn we veel meer onder de indruk van de wandeling op de krater, dan van de helicoptervlucht zelf. Het was een dure uitstap, maar zonder enige twijfel zijn geld waard! 

 

vorige                                                          volgende

08:00 Gepost door C en C | Permalink | Commentaren (0) | Tags: nieuw-zeeland, noordereiland, rotorua, white island |  Facebook | |

03-05-11

Duizenden kleine lichtjes

banner NZ.jpg

Donderdag 25 november 2010

 

De weerberichten blijken te kloppen: we worden wakker bij prachtig zonnig weer! Phil heeft een bord met de meteovooruitzichten op de vensterbank gezet en daar wordt bevestigd dat we de komende dagen mooi weer krijgen. Aan de ontbijttafel zitten we samen met een Duits echtpaar en terwijl we onze reiservaringen en –plannen uitwisselen, genieten we opnieuw van een lekker en uitgebreid ontbijt. Voor we vertrekken, moeten we nog het gastenboek tekenen en krijgen we van Vicky een wegbeschrijving mee voor een route die ons snel tot in Hamilton zal brengen. Het is een alternatieve weg die door alle locals gebruikt wordt en die langs kaarsrechte vlakke wegen loopt. Hierdoor rijden we weliswaar een eindje om maar we winnen veel tijd. Het landschap met zijn kortgeschoren groene heuvels ziet er uit als een reusachtig golfterrein, hier en daar gesierd door grote bomen met een felgele kruin die wondermooi afsteekt tegen de diepblauwe hemel. Verder valt er onderweg weinig te beleven en we rijden dan ook in één ruk door tot Hamilton, een relatief grote stad met veel groen. Ook hier verwijlen we niet en rijden meteen door tot Waitomo, waar we de befaamde Glowworm Caves gaan bezoeken. Dit is ook één van de nieuw-zeeland, noordereiland, waitomo, rotoruatoeristische highlights van het land. De site is mooi aangelegd en boven de ingang van de grotten is een reusachtig modernistisch visitor center gebouwd. We zijn nog net op tijd voor de rondleiding van 12u30 (de tickets zijn van thuis uit besteld en betaald) en we sluiten aan bij een groep die vooral uit Indiërs bestaat. We worden eerst in een grote ondergrondse ruimte geleid die, omwille van haar omvang, ‘The Cathedral’ genoemd wordt. Hier wordt aan de Indiërs gevraagd om de uitstekende akoestiek even te demonstreren met een lied en luidkeels heft de hele groep prompt hun nationale hymne aan. Een echt kippenvelmoment: de klank weergalmt door de hele ruimte. Deze grotten zijn 25 à 30 miljoen jaren oud! Onze gids vertelt ons meer over de glimwormen die we straks zullen te zien krijgen. Om rondvliegende insecten te vangen, produceren de larven van de glimwormen een dunne lange draad met aan het uiteinde een lichtpuntje. Als ze een insect hebben gevangen, trekken ze de draad omhoog en verorberen ze hun prooi. Opmerkelijk is dat de vliegjes die de larven voortbrengen geen mond hebben en dus ook niet kunnen eten. Ze leven juist lang genoeg om zich te kunnen voortplanten en dan te sterven. En dan stappen we in een klein bootje op de ondergrondse rivier en worden alle lichten gedoofd. In volstrekte duisternis en absolute stilte glijden we zachtjes en geruisloos door het water en zien weldra de duizenden kleine lichtjes op het plafond. Verbazingwekkend! Ademloos kijken we naar het schouwspel dat zich boven ons hoofd ontvouwt. Zelfs de luidruchtige Indiërs zijn er stil van geworden. De hele ondergrondse tocht duurt een vol uur en we zijn nog onder de indruk als we in het zonlicht naar buiten komen. Het weer is prachtig en op de parking wijst onze thermometer 28° C aan.

 

Nu moeten we een heel stuk op onze stappen terugkeren om de weg naar Rotorua terug op te pikken. We hebben niet veel tijd te verliezen en beperken de lunch tot een fruitpicknick. Later op de namiddag houden we een korte rustpauze op een terras in Putaruru langs de drukke SH1 voor een koffie met een stuk chocoladefudge, die evenwel bijna voor 100% uit suiker bestaat. We slaan het drukke verkeer gade. Het valt op dat de overgrote meerderheid van het wagenpark in Nieuw-Zeeland uit Japanse wagens bestaat met af en toe een Audi, BMW of Mercedes. De Volvo’s zijn zeer schaars en meestal van een verouderd model. De kleuren van de auto’s zijn zoals bij ons maar hier zie je ook regelmatig een felgekleurd exemplaar: geel, blauw, rood , wit. Ook de vale blauwgrijze kleur van onze Toyota is blijkbaar erg in de mode. Op deze plek is er veel zwaar vrachtverkeer en we slaan de vele chauffeurs en schoolkinderen gade, die hier voortdurend in en uit lopen om snoep te kopen. Maar op het terras is het zo druk en lawaaierig dat we besluiten onze koffiebeker maar verder uit te drinken in de auto, een gewoonte die we ons voor de rest van de reis regelmatig aanmeten.

nieuw-zeeland, noordereiland, waitomo, rotorua

Tegen 17 uur bereiken we Ngongotaha op een vijftal kilometer van Rotorua. Men heeft onze deze plek aanbevolen omdat aan de kant van het meer de zwavelstank die vaak in Rotorua hangt, afwezig is. Hier ligt onze B&B voor de komende drie nachten: Lakeside Lodge, een mooi landhuis aan de boord van het meer. Gastvrouw Lyndsay, een spontane en vriendelijke dame, verwelkomt ons met verse koffie en cake “right from the oven”. Ze babbelt voortdurend en Graham, haar zwijgende en volgzame echtgenoot, moet alleen maar beamen wat ze zegt. Beiden geven ons het gevoel van “thuis te komen” en het is alsof we deze mensen al veel langer kennen.  Samen overschouwen we het landschap en de tuin, waar tientallen mussen en eenden nieuw-zeeland, noordereiland, waitomo, rotoruavoortdurend aan en af vliegen en zich te goed doen aan het vogelzaad dat Lyndsey en Graham kwistig hebben uitgestrooid. Ze kijken er met zoveel plezier naar dat dit wel hun hoofdbezigheid lijkt. Ze vertellen ons dat ze wekelijks een grote zak vogelzaad kopen. Met een verrekijker turen ze het meer af waarop verschillende sierlijke zwarte zwanen statig drijven.Graham is een sportvisser. In de hall hangen hengels en een paar grote opgezette forellen en foto’s die getuigen van zijn passie. De gasten kunnen hier alle visgerei gebruiken om zelf een forel te proberen vangen. In Nieuw-Zeeland kan je trouwens op restaurant geen forel eten want die vis mag hier niet verkocht worden. Het is een “sportvis” en die moet je zelf vangen!

 

Na de koffie en de kennismaking nemen we de auto en rijden naar Rotorua, op zoek naar een restaurant voor vanavond. Het is een mooie lenteavond maar er staat toch een frisse wind. In het stadscentrum heeft een avondmarkt plaats waar vooral lokale specialiteiten worden aangeboden: groenten en fruit, vlees, vis, wijn, kaas, gebak, enz. Er heerst een gezellige drukte en sommige eetstalletjes zien er echt verleidelijk uit. Er zijn zelfs een paar Hollandse migranten die er hun groenten aan de man proberen te brengen. Leuk voor een babbel nieuw-zeeland, noordereiland, waitomo, rotoruain onze eigen taal.  Dan wandelen we naar Lake and Tutanekai Street waar alle restaurants gevestigd zijn. Het is een verkeersvrije straat met aan weerszijden cafés en restaurants en grote terrassen, die overigens druk bezet zijn. Gezien de frisse wind besluiten we toch maar binnen te gaan zitten bij Lewishams, dat als ondertitel ‘A Taste of Europe’ draagt, maar het is me niet duidelijk waarom. Wij kiezen voor de ‘fish of the day’ en dat is vandaag warehowa (of zoiets…) en die lijkt me toch niet Europees. Om 21 uur zijn we blij terug op onze kamer te zijn want het was weer een lange en drukke dag. De internetverbinding hier is prima, dus ik surf nog even naar de nieuwssite van De Standaard, waar de volgende kop mij treft: “Moeilijke ochtendspits door eerste sneeuw”. Daar zullen we hier morgen geen last van hebben, denk ik.

 

vorige                                                              volgende

08:00 Gepost door C en C | Permalink | Commentaren (0) | Tags: nieuw-zeeland, noordereiland, waitomo, rotorua |  Facebook | |