30-06-11

Wind en regen

nieuw-zeeland, zuidereiland, aoraki, mount cook

Maandag 13 december 2010

 

Vannacht heb ik de ramen moeten sluiten wegens de hevige stormwind. Ik heb de wekker een half uurtje vroeger gezet want om 8u30 moeten we klaar zijn met het ontbijt voor een eventuele helicoptervlucht.  De hemel is blauw maar er waait nog steeds af en toe een stevige wind. Grijze wolken hangen dreigend achter de bergtoppen. Mooi voor de foto’s, maar het voorspelt niet veel goeds. Volgens mij vliegen ze niet… afwachten maar. Na het ontbijt bel ik de helicoptermaatschappij op en we krijgen meteen de bevestiging: er wordt vandaag zeker niet gevlogen. We boeken om naar morgenvroeg en, terwijl ik nu toch aan het telefoneren ben, bel ik Singapore Airlines om onze vlucht van donderdag te bevestigen. En dan moeten we ons nieuw dagprogramma opmaken. We zijn nu eigenlijk veel te vroeg op en het wordt een lange dag. We hebben een mooie kans gemist om eens lekker uit te slapen. We besluiten deze voormiddag de Kea Point Walk te doen, een vlakke wandeling van 2 uren die aan ons hotel vertrekt en naar de voet van de Mueller Glacier loopt. Het is een gemakkelijke wandeling, grotendeels vlak en over een houten voetpad. Op het einde is er nieuw-zeeland, zuidereiland, aoraki, mount cookwel een serieuze beklimming en de ongewoon hevige wind maakt het extra moeilijk. Het is af en toe vechten om overeind te blijven. Maar het blijft droog. Onderweg zien we veel mooie bloemen en planten, waaronder een hoge plant met lange scherpe stekels die felgele bloemen draagt. Boven bij het Kea Point hebben we een mooi uitzicht over de morene van de gletsjer en het begin van het gletsjermeer. Een groep Japanners is ons voor. Ze zien er lachwekkend uit in hun felgekleurde anorakjes die flapperen in de wind. We maken snel wat foto- en video-opnamen en haasten ons terug naar beneden. De wind is zo hevig dat ik schrik heb mijn bril te verliezen. Terug in de vallei is het veel kalmer en we nemen nog even het zijpad naar de Camping Ground waar ooit het oorspronkelijke Hermitage Hotel stond, maar uiteindelijk beslissen we om toch maar niet verder te wandelen naar de Hooker Valley. En gelukkig maar want 10 minuten voor we terug zijn bij het hotel, begint het te regenen. We zien de regenwolk zo op ons afkomen en we ontsnappen er niet aan. Toch zijn we net op tijd in het hotel om niet helemaal doorweekt te zijn.  Het is 11u30. We hebben ons gehaast en moeten nu toch wel even uitblazen. Neen, echte bergwandelaars zullen we nooit worden.

 

Het stortregent en er is geen enkele bergtop meer te zien, nog erger dan in Fox Glacier, en het zal de hele namiddag zo blijven.  We zullen niet anders kunnen dan de rest van de dag in ons hotel door te brengen. Gelukkig dat we in deze mastodont zitten, want hier is wel een en ander te beleven. We beginnen met een eenvoudige lunch in de bar en brengen nadien een iets nieuw-zeeland, zuidereiland, aoraki, mount cookuitgebreider bezoek aan het Sir Edmund Hillary Alpine Centre and Museum, dat zoals gezegd in ons hotel gevestigd is. Het is pas in 2007 geopend en echt wel interessant. Intussen is het in het hele hotel druk geworden. Het lijkt wel of iedereen hier zijn toevlucht is komen nemen. Wij trekken tegen 15 uur naar onze kamer om alvast onze koffers te herschikken voor de terugreis. Ook de auto wordt leeggemaakt en ik stel vast dat de zeeschelpen die sinds de eerste week in het handschoenkastje waren opgeborgen, uren tegen de wind stinken!  Ik besluit ze buiten op het terras te laten verluchten, maar nauwelijks liggen ze daar of we horen de kea’s krijsend komen aanvliegen. De kea is een bergpapegaai die de faam heeft zeer intelligent te zijn maar voor de mens ook zeer vervelend kan zijn. Hij heeft namelijk de gewoonte alle geluiden te imiteren en… alles wat maar een beetje los zit te stelen. Ik neem maar gauw de schelpen weer binnen. Tot nu hadden we hier nog geen enkele kea gehoord of gezien en ook nu weer lijken ze in het niets verdwenen, maar als ik de schelpen na een poos toch maar weer buiten leg (ze stinken écht verschrikkelijk) zijn ze er binnen de minuut opnieuw.  Dus… schelpen toch maar binnen en terug inpakken in papier en kartonnen koffiebekers mét deksel.  Het blijft maar regenen en we blijven dus op de kamer en lezen in ons boek.  Door de openstaande terrasdeur komt tot twee keer toe een mus binnen huppelen om na een toertje door de kamer weer naar buiten te wippen. Om 18 uur houdt de regen eindelijk op, maar na het avondeten (net zoals gisteren topklasse!) begint het opnieuw te stortregenen. Wat zal het morgenvroeg zijn?

 

vorige                                                      volgende

08:00 Gepost door C en C | Permalink | Commentaren (0) | Tags: nieuw-zeeland, zuidereiland, aoraki, mount cook |  Facebook | |

27-06-11

Een ongeziene turquoise kleur

banner NZ.jpg

Zondag 12 december 2010

 

Voor het ontbijt zitten we in een klein bovenkamertje met gekleurde vensterraampjes. De zon schijnt er vrolijk door en laat kleurrijke vlekken achter op het tafellaken. Mike heeft cereals, fruit, vruchtensap, brood en koffie klaar gezet en we moeten maar het belletje rinkelen als we klaar zijn voor het ‘cooked’ gedeelte: eerst eggs Benedict met zalm en daarna pancakes met rabarber en yoghurt. Je zou van minder in een goede stemming komen. Om 9 uur vertrekken we voor alweer een tocht van meer dan 300 kilometer. Het is zondag en dat heeft zo zijn voor- en nadelen: zonder enig probleem doorkruisen we de binnenstad van Dunedin, maar langs de oevers van de Otago Peninsula krioelt het van de wielertoeristen. Een goed uur verder komen we aan een nieuw-zeeland,zuidereiland,moeraki boulders,mount cook,aorakitoeristische bezienswaardigheid: de Moeraki Boulders. De zee heeft hier grote rotsblokken tot bijna perfecte bollen gevormd en afgeworpen op het strand.  Overal liggen ze in groepjes verspreid als grote knikkers, een ongewoon zicht. Het is jammer genoeg hoogtij waardoor de meeste bollen half onder water liggen en de grijze hemel is ook niet meteen van aard om er ons vrolijker op te maken. De lange wandeling van en naar de parking doet onze longen echter open komen en zal ons ongetwijfeld goed doen.  Na een halfuurtje vatten we de tocht weer aan en rijden aanvankelijk een oninteressant stuk door Waitaki Valley, een vlakke landbouwstreek met lange kaarsrechte wegen. Vanaf het Lake Waitaki volgen drie grote stuwdammen elkaar op en vanaf hier wordt de omgeving veel mooier. We bevinden ons nu in een brede vallei met behoorlijk hoge bergen rondom. We rijden een hele poos langs het Lake Aviemore en tegen 13 uur bereiken we Omarama, een druk wegenknooppunt waar we stoppen voor een snelle lunch. Het is intussen ook zonnig en warm geworden.  Om tijd te winnen laten we de Clay Cliffs links liggen want we hebben de stille hoop om misschien in de late namiddag bij dit mooie weer nog een helicoptervlucht te kunnen maken.  We stoppen daarom aan Punakaiki Airport maar de bediende van “The Helicopter Line” raadt ons de vlucht af. In de bergen is de zichtbaarheid niet zo goed en er worden alleen 25 minutenvluchten gedaan met een korte sneeuwlanding op een klein stukje sneeuw, vooral interessant voor de vele Aziaten, die nog nooit sneeuw gezien hebben.  Ze raadt ons aan te wachten tot morgen, ook al zijn de weersvooruitzichten niet zo schitterend. We stappen dus maar terug in de auto en volgen de vallei die recht naar het Aoraki Mount Cook National Park loopt. Aan het onvoorstelbaar mooie Lake Punanaiki  - van een ongeziene licht turquoise kleur, sneeuwbergen op de achtergrond, bloemen op de voorgrond – houden we verschillende fotostops en uiteindelijk bereiken we Mount Cook Village, waar de weg eindigt. 

nieuw-zeeland,zuidereiland,moeraki boulders,mount cook,aoraki

Het is niet moeilijk om het Heritage Hotel te vinden want het domineert het ganse dorp, meer nog het ís het dorp!  Het is een reusachtig gebouwencomplex met verschillende afzonderlijke vleugels en op het eerste gezicht stoot het een beetje af: téveel massatoerisme. De indrukwekkende lobby geeft toegang tot een wirwar van gangen en niveaus en via liften en lange gangen komen we bij onze kamer. Die valt wat tegen want ze is niet alleen klein, maar ook een beetje ouderwets en uitgeleefd. Op verschillende plaatsen zou ze een likje verf best kunnen gebruiken. Maar het mooie uitzicht op de Mount Cook maakt veel goed. Er is internet (2 dollar per 30 minuten) maar de verbinding is zo traag dat we de laptop maar opbergen en besluiten om ons een paar dagen van de wereld af te sluiten en te genieten van de natuur. We trekken op verkenning in het immense hotel en rusten eerst een beetje uit op het terras bij een glaasje wijn. Het is helemaal niet koud (we zitten hier trouwens maar op 760 meter hoogte) en het grote verschil met Fox nieuw-zeeland,zuidereiland,moeraki boulders,mount cook,aorakiGlacier is dat we hier tenminste mooi en helder weer hebben in de vallei, ook al liggen de toppen in de mist. Even komt de imposante Mount Cook volledig vrij maar al even snel onttrekken dikke wolken hem weer grotendeels aan het oog. Het hotel huisvest ook het Sir Edmund Hillary Museum ter ere van de beroemde Nieuwzeelander die als eerste de Mount Everest overwon. Hij oefende hier in deze bergen voor zijn pionierstocht naar de hoogste toppen ter wereld. Vóór het hotel staat een standbeeld dat hij persoonlijk heeft onthuld en in het museum is heel wat authentieke kledij en uitrusting uit die tijd te bewonderen. Om de tijd tot het diner te overbruggen wandelen we nog even tot in de village en tot bij het Visitor Center, dat evenwel reeds gesloten is. Er is verder helemaal niets te beleven, dus dan maar terug naar de kamer voor een lekkere douche. Voor het avondeten hebben we in ons hotel de keuze uit 4 restaurants: de Sir Edmund Hillary Café and Bar, de Snowline Lounge, het Alpine Restaurant en het Panorama Restaurant. We verkiezen het uitgebreide buffet diner in the Alpine, maar daar blijkt het zó vol en rumoerig dat we uitwijken naar het chiquere Panorama Restaurant. En dat wordt een voltreffer, meer nog: één van de culinaire hoogtepunten van de reis. In een prachtig decor (zowel binnen als buiten) krijgen we mooi gepresenteerde en perfect bereide gerechten opgediend: home cured salmon (een van de beste ooit!), asperges met citrusvinaigrette en succulent lamsvlees in kruidenkorst. Topklasse!  Na het eten wandelen we nog even door het hotel. Buiten begint het meer en meer op Fox Glacier te gelijken: mist, regen en geen enkel zicht op de omliggende bergen. Hopelijk is het morgen beter, alhoewel onze hoop klein is…

 

vorige                                              volgende