24-06-11

Albatrossen en pinguins

 nieuw-zeeland,zuidereiland,dunedin,otago peninsula,albatrossen,pinguins

Zaterdag 11 december 2010

 

Ik word wakker van de felle jeuk: twee nieuwe zandvliegbeten! Die biologische repellent was duidelijk minder efficiënt dan onze “vuile” deet. Het is pas 6u15 en ik kijk even door het venster om het weer te checken.  Buiten baden de afgelegen bergen in het geelachtig licht van de opkomende zon, maar lang duurt de pret niet want algauw komen grijze wolken opzetten die de zon verdrijven. Aan de ontbijttafel zijn we met 8 mensen. David voert het hoge woord: over het slechte weer van gisteren, over Wales en over België. Hij vertelt dezelfde moppen als gisteren want de andere gasten hebben die nog niet gehoord… Wij kunnen hun taaltje niet altijd goed volgen en moeien ons niet te veel in het gesprek maar wanneer het over de economische crisis gaat, komt ook de situatie in België ter sprake en we worden wat uitgelachen omdat wij zelfs niet eens een regering hebben die maatregelen kán treffen. Om 9 uur nemen we afscheid van iedereen. David voorspelt ons slecht weer in Dunedin, wij wensen hem het beste toe in Christchurch. We hebben vandaag een vrij lange tocht voor de boeg van 300 kilometer, maar volgens Roger is dat gemakkelijk in een halve dag te doen. Onderweg hoeven we immers niet veel te stoppen want er is weinig te zien. Het wordt inderdaad een rit zonder geschiedenis, al is het landschap best mooi:  groene weiden met massa’s schapen en prachtige hoge wolkenhemels. Plekjes genoeg voor mooie foto’s, maar we rijden door om zo vroeg mogelijk in Dunedin te zijn. We rijden langs de SH1 en komen op een stukje dat de “Presidential Highway” wordt genoemd omdat het de dorpjes Clinton en Gore met elkaar verbindt, ooit de president en vice-president van de USA. Het is 12u45 als we Dunedin bereiken. De zon is er intussen weer, maar het is toch vrij fris. We parkeren de auto langs de Queens Gardens en wandelen tot aan het Railway Station, het interessantste gebouw van de stad. Het is opgetrokken bij het begin van de vorige eeuw in… NZ 81.jpgVlaamse renaissancestijl.  Het ziet er nogal weelderig en pompeus uit, zowel aan de buitenkant met zijn zuilen, zijn hoge toren en zwart-wit gestreepte muren, als aan de binnenkant met zijn vloermozaïeken en marmer. Als station is het niet meer zo druk, maar het gebouw huisvest de New Zealand Sports Hall of Fame, die nogal veel, vooral Nieuwzeelandse bezoekers trekt. Wij laten ze voor wat ze is en gaan op zoek naar een restaurantje voor en snelle hap. Op  het centrale plein, the Octagon, vinden we een plaats op een terrasje waar we een zoute snack naar binnen slaan. De zon geeft lekker veel warmte! We besluiten om verder geen tijd te verspelen en maar meteen naar het Otago Peninsula te rijden, waar in Portobello onze B&B voor vanavond ligt.  We hebben namelijk enkel vandaag om er zowel de albatrossen als de pinguins te gaan bewonderen en dat moet natuurlijk vóór zonsondergang gebeuren.

 

De weg naar Portobello loopt langs de kust van het Otago Peninsula, langs een smalle en kronkelende weg helemaal langs de rand van het water. Na 15 kilometer ligt rechts van de weg The Yellow House, waar we vannacht zullen logeren. Het is een bijzonder charmant huisje, helemaal in het geel geverfd en met een zeer bloem- en kleurrijke tuin. Onze gastheren, Jan en Mike Verheyen, zijn twee joviale jongemensen.  Ondanks zijn Vlaams klinkende naam, is hij een rasechte kiwi, maar zijn vader was van Nederlandse afkomst.  We betrekken heel snel onze kamer, of beter gezegd onze suite deze keer, en trekken dan verder naar het meest Noordelijke NZ 82.jpgpuntje van het schiereiland om er het Royal Albatross Centre te gaan bezoeken. Hier nestelt een kolonie albatrossen, één van de grootste zeevogels ter wereld. Aangezien er vandaag veel wind staat, hebben we een goede kans om ze in hun vlucht te kunnen bewonderen. De weg er naartoe is zeer mooi. Hier en daar staan houten vissersloodsen met hun voeten in het water en in een van de dorpjes trekt een huis dat volledig is omgeven door fel paarse bloemen alle aandacht. Het is van kilometers ver te zien. We kunnen niet nalaten om op verschillende schilderachtige plekjes te stoppen voor een foto. Het Albatross Centre ligt op de top van een heuvel boven de zee. In het moderne gebouw van het Visitor Center leren we alles over de indrukwekkende vogels. Met hun vleugelwijdte van 3 meter bereiken ze in hun duikvlucht gemakkelijk snelheden van  100 kilometer per uur. Om ze van dichtbij te observeren, moet je een begeleide wandeling doen met een natuurgids en vandaag hebben we geluk: al heel gauw zien we de vogels hoog door het luchtruim zweven. In een observatorium kunnen we ze daarna vrij dicht benaderen en we zijn getuige van een soort reünie van een zestal vogels op de grond. Een prachtig schouwspel! Daarna trekken we naar Penguin Place voor ons volgende natuurspektakel.  Ook hier kan je enkel NZ 83.jpgmet een gids op observatietocht op zoek naar de vrij zeldzame yellow eye penguin” die hier in een gecontroleerde natuurlijke omgeving woont.  Het gaat om een relatief grote pinguin die enkel op de zuidoostkust van Nieuw-Zeeland voorkomt. Er zouden er nog slechts een 700 van bestaan. De vogels hebben hier hun nest enkele honderden meters van de kust en op dit uur van de dag plegen de mannetjes thuis te komen van een dagje vissen op zee. Het is dát spektakel dat we hopen mee te maken. Om de dieren niet te storen en hen ongemerkt te kunnen observeren zijn hier loopgraven uitgegraven en met camouflagenetten afgedekt. Van daaruit maken we het hele schouwspel mee. Een mannetje komt eenzaam aangewaggeld vanop het strand en houdt af en toe halt om luidkeels zijn thuiskomst te melden. Aangekomen in zijn nest (vlak vóór onze neus) wordt hij opgewacht door vrouw en kroost en hartelijk verwelkomd. Dan levert hij de opgekropte vissen één voor één af aan zijn gulzige jongen, donzige grijze beesten, die nagenoeg dezelfde grootte hebben als hun ouders. Als iedereen bediend is, trekt vader er weer op uit richting centrale vijver, waar hij even verpoost en zich vervolgens in het water laat glijden voor een verkwikkend bad. Het is koddig om te zien hoe de vogels in al hun doen en laten heel wat menselijks lijken te hebben.

 

Het is 19u45 als we terug bij The Yellow House aankomen waar zware dreigende wolken regen voorspellen, maar het is niet al te koud. Met enige moeite parkeren we de auto op de piepkleine parkeerplaats vóór het huis, en dan wandelen we tevoet naar Portobello naar het “1908 Restaurant”. Op zaterdagavond is het er zeer druk, maar gelukkig heeft Mike voor ons een tafel gereserveerd. We komen terecht in een stijlvolle eetkamer waar kerstmuziek voor sfeer zorgt. Een halfdronken en luidruchtige bende komt binnen en neemt plaats aan een lange tafel in het midden van het restaurant. We vrezen even voor een rumoerige avond, maar van zodra het eten op tafel komt, vallen ze gelukkig stil en kunnen we genieten van een heerlijk vismenu. We kiezen beiden voor green lip mosselen als voorgerecht en een hele New Zealand sole als hoofdgerecht. De zeer vriendelijke dienster vindt dat echter nogal veel en raadt ons aan om één portie mosselen te delen. We krijgen 7 stuks van die reuzenmosselen en hebben er inderdaad elk een stevig voorgerecht aan. De zeetong nadien is supervers en smaakt heerlijk. Na afloop zorgen de wandeling langs het water en de klim terug naar onze B&B ervoor dat alles goed verteerd is als we in onze ruime verandakamer in ons bed kruipen. We kijken opnieuw terug op een zeer gevulde dag, helemaal verschillend van de vorige. Morgen trekken we weer Noordwaarts de bergen in. Het einde van onze reis begint jammer genoeg in zicht te komen.

 

vorige                                                           volgende

21-06-11

Een rustige dag


nieuw-zeeland,zuidereiland,te anau

Vrijdag 10 december 2010

 

De vier kamers van Dunluce zijn bezet vandaag, dus het is druk aan de ontbijttafel.  We maken kennis met David en Ellen, een Welsh koppel. Hij is een praatgrage rondborstige veertiger, die graag grapjes vertelt en zij is eerder het stille type. Ze willen alles weten over onze uitstap van gisteren want zij trekken vandaag naar Milford Sound. Op het mooie weer van gisteren moeten ze alvast niet rekenen, want het is zwaar bewolkt en winderig en het ziet er koud uit. Wij hebben geen echt programma voor vandaag en vragen raad aan gastheer Roger. Hij beveelt ons aan om een stukje te doen van de Kepler Track, een trektocht van 60 kilometer door het Fiordland National Park. Het eerste stuk ervan loopt  door de bossen langs het Te Anau Lake en is bijna volledig vlak. Als we wandelen van Control Gate naar Brod Bay zullen we 11 kilometer gedaan hebben en dat is voor ons ruim voldoende. Verder krijgen we ook de raad om in de bioscoop van Te Anau naar een natuurfilm over Fiordland te gaan kijken. Van Wendy krijgen we versgebakken muffins mee voor onderweg en biologische ‘insect repellent’ zonder deet want onze Bushmans vinden we een veel te grote vuiligheid. In een supermarkt in het dorp slaan we nog wat fruit in voor de picknick en om 10u15 gaan we op stap, goed uitgerust tegen wind en regen.  Het is 14 graden, maar door het stappen hebben we het algauw veel te warm. Aanvankelijk wordt de rust verstoord door een waterskiër op het meer, maar daarna komen we in de rust van het bos waar we alleen het geluid horen van de wind, de golven van het meer, dat er vrij woelig bij ligt, en de krakende bomen. 

nieuw-zeeland,zuidereiland,te anau

Zelfs onze eigen voetstappen horen we nauwelijks want de grond is zo zacht als een dik vasttapijt. We moeten enkel het gezelschap dulden van vogels en een zeldzame jogger.  Het is een mooi bos met hoge bomen, mossen en varens (enkel lage soorten) en op de talrijke omgevallen bomen groeien mooie paddenstoelen.  Het wordt een echte fotosafari, van de flora wel te verstaan en niet van de fauna, want die is er hier nauwelijks. Of toch wel, want overal langs het wandelpad staan vallen voor de “stoats” of hermelijnen en andere roofdieren. Ze worden hier met volle macht bestreden en er wordt op een bord statistiek bijgehouden van de gevangen dieren. Behalve hermelijnen, opossums en ratten staan er ook enkele katten bij.  Aangezien we zo vaak stoppen voor foto’s, doen we meer dan een uur over het eerste stuk van de wandeling, dat normaal maar 30 minuten mag duren. Hier en daar verlaten we even het bos om uit te rusten op een klein zandstrandje en tegen 12u15 bereiken we Brod Bay, het keerpunt van onze wandeling. Tijd voor de picknick: fruit en de lekkere muffins van Wendy. We voelen de vermoeidheid in onze benen en blijven er even verpozen aan de overdekte picknicktafel. 

 

Als we uitgerust zijn, keren we aan het gewone tempo terug naar ons vertrekpunt. We doen er precies anderhalf uur over. Het heeft de hele tijd niet geregend, maar als we vanonder de bescherming van de bomen komen, voelen we toch wat lichte motregen. We zijn nu bij de auto, dus onze K-ways zijn opnieuw niet nat geworden… Het waait hard en het is vrij koud en gezien de vermoeide benen, besluiten we om even wat te gaan uitrusten op onze kamer. Een nieuw-zeeland,zuidereiland,te anauverfrissende douche en verse kleren maar vooral een heerlijk kopje thee met cake doen wonderen. Buiten giert de wind en slaat de regen tegen het venster. We prijzen ons gelukkig met deze gezellige “thuis” en onze gedachten gaan naar David en Ellen, die nu in Milford Sound zitten.  Ik heb nu ook de tijd om op het internet het Belgische nieuws wat up te daten, maar de pessimistische berichten over de aanslepende regeringsonderhandelingen stemmen me niet vrolijk. Ook de weerberichten voor Nieuw-Zeeland zijn niet goed: veel regen in Dunedin, onze volgende bestemming, en ook later in Mount Cook. Intussen komen David en Ellen terug van hun daguitstap. Ze hebben inderdaad niets dan regen gehad en konden op de cruise niet eens op het buitendek komen. De mooie zichten zaten in de mist en ook de dolfijnen lieten verstek. Onderweg zijn ze zelfs nergens gestopt voor een wandeling, maar… zij hebben wél zeer veel watervallen gezien. Elk nadeel heeft ook zijn voordeel zou Johan Cruyff zeggen. Om half vijf besluiten we om terug naar Te Anau te rijden voor een voorstelling van “Aha Whenua”, een film over de schoonheid van het Fiordland. Het is een mooie esthetische film met sensationele natuurbeelden van het natuurpark in alle seizoenen, maar de vermoeidheid en de zachte pluchen zetels spelen ons parten: zowel C als ikzelf kunnen met moeite onze ogen openhouden en we hebben ongetwijfeld enkele mooie beelden gemist.  Na nieuw-zeeland,zuidereiland,te anauafloop slenteren we nog een beetje door het stadje en trekken uiteindelijk terug naar “The Moose” waar het nu happy hour is, dus tijd voor een aperitief. Als blijkt dat dat enkel voor bier geldt, besluiten we het maar zo te laten. In een klerenwinkel kopen we nog wat leuke kleertjes voor onze kleinkinderen en gaan dan nog maar eens terug naar onze B&B. Het regent intussen niet meer, de wind is bijna gaan liggen en het is niet meer zo koud. Voor het diner moeten we terug naar de stad en voor de tweede keer in Te Anau kiezen we voor een Italiaans restaurant: “La Dolce Vita”. We eten er zeer lekker, zij het niet écht Italiaans. Om 20u45 zijn we al terug op onze kamer. Het was een rustige dag vandaag, maar toch zijn we meer vermoeid dan de andere dagen, dus we vallen meteen in een diepe slaap.

 

vorige                                                 volgende

08:00 Gepost door C en C | Permalink | Commentaren (0) | Tags: nieuw-zeeland, zuidereiland, te anau |  Facebook | |