18-06-11

Milford Sound

 

nieuw-zeeland,zuidereiland,milford sound,te anau

Donderdag 9 december 2010

 

De wekker loopt al af om 6u45 want we willen vroeg ontbijten en vroeg vertrekken. Vandaag moet weer een van de hoogtepunten worden van de reis: een cruise op de Milford Sound, één van de topplaatsen van het Zuidereiland.  Dit is tevens één van de meest regenachtige plekken van Nieuw-Zeeland (meer dan 250 regendagen per jaar!...), dus we moeten zeker regenkledij meenemen. Deze morgen is alvast de zon van de partij al hangen er wolken tegen de bergen in de verte. Het is ook windstil, maar de wind komt hier meestal pas na de middag op. Koud is het echter wél, maar gelukkig is het lekker warm in onze badkamer. We smeren ons goed in zowel tegen de zon als tegen de zandvliegen. Wendy vergast ons op een lekker ontbijt  en om 8u30 trekken we er op uit. Er loopt maar één weg naar de Milford Sound, namelijk de 116 kilometer lange Milford Road die door een ongelooflijk mooi landschap loopt. Het is dus een toeristische attractie op zichzelf. De weg is verrassend vlak maar de panorama’s

nieuw-zeeland,zuidereiland,milford sound,te anau

zijn inderdaad adembenemend mooi en afwisselend: nu eens een grote vlakte met besneeuwde bergtoppen op de achtergrond, dan een kabbelende rivier of een weide die blauw ziet van de lupinen en natuurlijk af en toe een waterval die van hoog uit de bergen naar beneden stort. Bij regenweer zijn hier overigens geen tientallen, maar honderden watervallen te zien want het water kan niet doordringen in de granietbodem en verzamelt zich in riviertjes, die hier en daar de diepte in storten. Vandaag schijnt de zon en is het droog zodat de meeste riviertjes droog blijven. Dat is de keerzijde van het mooie weer, maar daar treuren wij natuurlijk niet om! Zeer regelmatig stoppen we om het landschap te bewonderen en foto’s te maken. Op een van de haltes zit er een grote kea te bedelen om eten. Een toeristenbus is er ook gestopt en ondanks de vele waarschuwingen om dat niet te doen, zijn er toch verschillende toeristen die de vogel voederen met koekjes en fruit. Een van de mooiste plekjes zijn de Mirror Lakes waar de bergen weerspiegeld worden in het zwarte en rimpelloze oppervlak van een klein meertje.  Maar we moeten niet teveel treuzelen, want we moeten op tijd in Milford zijn voor de boot. De laatste 30 kilometer zijn écht indrukwekkend met hun imposant hoge en steile rotswanden en besneeuwde toppen. Op het einde moeten we door de Homer tunnel met zijn beurtelings verkeer en we moeten 15 minuten wachten vooraleer het onze beurt is om door de donkere, nauwelijks geasfalteerde,  primitieve tunnel  van meer dan een kilometer lang te rijden. Aan de overkant zijn we snel in Milford, het einde van de weg en het begin van de fjord. Eigenlijk is de naam verkeerd gekozen want een “sound” is een meer dat is gevormd door een rivier en een “fjord” is gevormd door een gletsjer. Het moet dus eigenlijk Milford Fjord zijn in plaats van Milford Sound.  

 

Om 11 uur precies zijn we in Milford. Van zodra we uitstappen, worden we belaagd door tientallen zandvliegjes, maar van zodra we beginnen stappen, spelen we ze kwijt. De vliegjes zijn zo traag dat je er geen last van hebt als je in beweging bent. Hopelijk was ons insectenwerend middel met 80% deet voldoende om ze voor de rest van de dag af te schrikken. Vanop de parking is het een korte wandeling naar de kade van de cruiseboten. Meteen staan we voor het mooiste beeld van nieuw-zeeland,zuidereiland,milford sound,te anaude fjord: midden in het water rijst de majestatische Mitre Peak op die met zijn vorm en zijn scherpe spits inderdaad aan een bisschopsmijter doet denken. Het water kleurt zo mogelijk nog blauwer dan de hemel en rondom is de fjord afgezoomd met grillige rotsen en bergen, die mooi weerspiegeld worden in het water. Dit lijkt heel erg op Noorwegen.  In het haventje aan het Visitor Centre is het druk: aan de kade liggen een zestal boten te wachten op de horden toeristen die door autobussen worden aangevoerd. Op het uiteinde van de kaai ligt een ranke moderne boot van Real Journeys bij wie wij onze “Nature Cruise” geboekt hebben. We zijn ruim op tijd want onze cruise vertrekt maar om 12u30 dus genieten we nog even op een bankje in de zon van het uitzicht. Heel traag legt een witte wolk zich over de top van een berg om er dan nog trager aan de andere kant af te glijden. Om zeker te zijn van een mooi plekje begeven we ons vroeg naar de boot en we kunnen inderdaad met de eersten aanschuiven. Maar dit blijkt niet onze boot te zijn… We moeten aan het andere uiteinde van de kaai zijn waar de “Milford Wanderer” ligt, een prachtige blauwwitte oude tweemaster, véél romantischer dan al die moderne boten. Om 12u30 steken we van wal en we nemen plaats op het voorste buitendek. Het duurt niet lang vooraleer we er verdreven worden door het hoog opspattende water als we in een brede bocht de fjord invaren. We zoeken een veiliger plekje op het bovendek waar we ons, goed ingeduffeld tegen de koude wind, installeren. Ondanks de stevige wind en de kleine golfjes op het water, is het weer prachtig. We varen dicht langs de rotswanden en achter ieder hoekje ontvouwt zich een nieuw schitterend landschap. Hier en daar stort een schuimende waterval zich tientallen meters naar beneden om uit te sterven in de rustige wateren van de fjord. 

nieuw-zeeland,zuidereiland,milford sound,te anau

We hebben nauwelijks de tijd om heel snel de inhoud van de obentobox (diverse Japanse specialiteiten) te verorberen, die we van thuis uit gereserveerd hadden. We genieten er dan ook helemaal niet van want we willen zo snel mogelijk weer naar buiten waar zich intussen een grote groep dolfijnen heeft gemeld. Hoog opspringend uit het water en steeds weer wegduikend spelen ze rond onze boot. Gelukkig heb ik hier mijn videocamera bij, want foto’s nemen lukt nauwelijks: telkens als je afdrukt, zijn ze alweer onder water verdwenen. De vissen zwemmen een hele poos met de boot mee. We varen door een laatste engte en komen in de Tasman Zee. Hier nemen we een wijde bocht om terug te keren. Opnieuw ontmoeten we de dolfijnen, die nu nóg talrijker lijken te zijn. Met een opmerkelijke snelheid zwemmen ze sierlijk van de ene boot naar de andere. Even verder varen we langs een vlakke rots waarop een tiental vadsige zeehonden liggen te slapen. De volgende attractie zijn de Stirling Falls die in een brede mistsluier 155 meter naar beneden vallen. We varen er op enkele meters langs zodat iedereen op het dek er nat van wordt. Dat levert natuurlijk mooie videobeelden op. 

 

We naderen het einde van de tocht, maar wij hebben bijbetaald voor een bezoek aan het Discovery Centre & Deep Underwater Observatory. Als enigen van de hele boot worden we afgezet bij een drijvend gebouwtje aan de rand van de fjord waar een vriendelijke natuurgids ons staat op te wachten voor een privérondleiding. Na een grondige uitleg over fauna en flora van de Milford Sound, dalen we de trappen af van een koker die 10 meter diep het water in gaat. Beneden komen we in een rond observatiezaaltje met vensters rondom die ons een zicht geven onder water. Het water van de fjord ziet normaal zwart. Het bestaat uit twee lagen, het oceaanwater en het regenwater, maar nu het in 12 dagen niet meer geregend heeft, is het helder onder water. Hierdoor zien we de vissen heel duidelijk in het lichtblauwe water voorbij zwemmen. nieuw-zeeland,zuidereiland,milford sound,te anauDit is geen aquarium, maar het échte leven onder water. Fascinerend! Op de ‘vensterbanken’ staan bakken waarin allerlei onderwaterplanten en koralen zijn aangeplant.  Vooral de zeldzame zwarte koraal, die in contradictie met zijn naam wit ziet, krijgt onze aandacht. Ademloos lopen we van venster tot venster waar zich steeds andere vissen laten bewonderen en we kunnen er niet genoeg van krijgen tot… een bende luidruchtige scholieren de trap afdaalt en de stilte en de hele sfeer met hun luid gebabbel en gelach verbreekt.  We gaan dus maar terug naar boven waar we op het terras in het zonnetje wachten naar de boot om terug te varen. Even later is de bende ook terug boven om ook hier weer de rust te verstoren. Twee van hen maken zich interessant door onder luid gejoel het ijskoude water in te springen. Een moderne cruiseboot komt ons even later oppikken en brengt ons terug naar ons vertrekpunt waar de prachtige cruise eindigt. We zijn 3,5 uren onderweg geweest. Om 16 uur zijn we terug bij de auto en vatten de terugweg aan. Nu hebben we meer tijd om af en toe eens te stoppen bij enkele mooie plekjes, vooral daar waar de massa’s lupinen bloeien. Ook die zijn voor ons één van de hoogtepunten van de reis! Opnieuw moeten we door de tunnel en de 120 kilometerlange Milford Road afleggen naar Te Anau. Het is dan ook al 18u15 als wij bij onze Dunluce B&B aankomen, waar intussen iets meer bewolking is opgekomen, maar er staat veel minder wind dan gisteren en het is 22 graden warm. Vanavond eten we een pizza op het terras van een Italiaans restaurantje en daarna genieten we van een schitterende zonsondergang op het meer. Zwarte wolkenslierten kronkelen zich door de hemel, die geleidelijk verkleurt van blauw naar geel om tenslotte helemaal zwart te kleuren. Nóg een prachtig schouwspel van de natuur dat ons gratis wordt aangeboden. Wat een dag!

 

vorige                                             volgende

08:00 Gepost door C en C | Permalink | Commentaren (0) | Tags: nieuw-zeeland, zuidereiland, milford sound, te anau |  Facebook | |

15-06-11

Twee goudzoekersstadjes

banner NZ.jpg

Woensdag 8 december 2010

 

Het is zeer koud deze morgen, maar de zon aan de blauwe hemel voorspelt alweer een prachtige dag. Om 9u15 vertrekken we richting Queenstown. Langs de weg zorgen de gele bremstruiken tegen de felblauwe lucht voor een vrolijke en zomerse sfeer en algauw verschijnen de eerste wilde lupinen. Tot nu toe zagen we enkel de lichtgele soort, maar hier bloeien ze in alle mogelijke tinten van blauw, paars, roze en wit. Zo zagen we ze op de foto’s die ons deden beslissen om persé dit seizoen uit te kiezen. Soms staan ze met duizenden langs de  weg of kleuren hele weiden blauw. Na enkele kilometers bereiken we Cardrona, een klein historisch goudzoekersdorpje waar enkele oude gebouwen uit de negentiende eeuw intact bewaard zijn gebleven: het oudste hotel van Nieuw-Zeeland, een postkantoortje en een benzinepomp, meer is er niet te zien. Twee oldtimers voor de deur van het hotel dragen nog wat meer bij tot de sfeer van de oude dagen en ook de vele kleurrijke bloemen en het mooie weer zorgen voor de ideale omstandigheden voor foto en video.

nieuw-zeeland, zuidereiland, wanaka, cardrona, arrowtown, te anau

We trekken verder over de Crown Range Summit Pass, de hoogste verharde weg in Nieuw-Zeeland: 1076 meter. Hier hebben we een sensationeel uitzicht over de vallei, Queenstown en het meer, maar lang vertoeven we er niet want het is er bijtend koud: amper  5 graden.  Een steile bochtige afdaling brengt ons in Arrowtown, een iets groter goudzoekersstadje. De hele hoofdstraat bestaat uit winkeltjes in de stijl van de negentiende eeuw en langs weerszijden van de straat loopt een overdekte galerij langs de etalages. Dit is uiteraard een druk bezochte toeristische trekpleister want één van de weinige historische plaatsen van het land. Het is leuk om er even door te slenteren en er zijn zowaar enkele mooie winkeltjes.  En dan rijden we verder naar beneden tot in Frankton waar we besluiten om Queenstown links te laten liggen. Nochtans wordt deze bruisende stad overal beschreven als een must, maar we vrezen er onze kostbare tijd te verliezen. Queenstown dankt immers zijn bekendheid vooral aan het grote aanbod aan avontuurlijke stunt- en sensatieattracties:  sky diving, benji jumping, jetboating, rafting, funyaks, nieuw-zeeland, zuidereiland, wanaka, cardrona, arrowtown, te anauenz., je weet niet wat ze allemaal uitvinden. Typisch Nieuwzeelands maar niet echt ons ding.  Wij volgen nu een hele tijd het prachtige Lake Wakatipu. Het water kleurt diepblauw tot turquoise en contrasteert mooi met de kale rotsbergen aan de overkant. Witte en gele bloemen op de voorgrond vervolledigen het plaatje. Het meer is nochtans verradelijker dan het zich laat aanzien: gisteren zijn hier twee jonge Fransen, die met een roeibootje de overtocht wilden maken, door de wind en de golven verrast en verdronken. Het ongeval is hier vandaag het hoofdpunt van het nieuws in de kranten en op tv. In Kingston, aan het uiteinde van het meer, stoppen we voor de lunch in een drukbezocht café.  We eten een eenvoudige toasted sandwich met ham, kaas en tomaat en met heerlijke frieten. Wie nog altijd denkt dat de frieten nergens beter zijn dan in België, moet hier maar eens komen proeven!

 

Na de middag rijden we door een mooi heuvelend en groen landschap dat té groots is voor de foto’s. Van ver blinken overal de felgele bremstruiken. Ter hoogte van Five Waters verlaten we denieuw-zeeland, zuidereiland, wanaka, cardrona, arrowtown, te anau  SH6 en gaan rechtsaf richting Mossburn. Als echte Nieuwzeelanders drinken we onze take away coffee mét een koekje al rijdend in de auto. Kilometerslang rijden we nu door een enorme vlakte met veel schapen en ook heel wat hertenfarms. Net vóór Te Anau, onze eindbestemming voor vandaag, wordt het landschap gedomineerd door goudgele ‘bushes’ of grastoefjes, die door de felle wind hevig heen en weer wuiven. Dunluce B&B staat in een rustige residentiële wijk buiten het stadje en is een nieuwgebouwde villa die speciaal als B&B is gebouwd. Alles bevindt zich op de begane grond. De ene vleugel is het privégedeelte en de andere vleugel bestaat uit 4 gastenkamers, alle met terras.  Tussenin liggen de keuken en een ruime en gezellige gastenlounge. Hier zullen we 3 nachten blijven. We worden vriendelijk ontvangen door gastvrouw Wendy en ons hart fleurt op want we hebben eindelijk de hartelijke sfeer van de B&B’s teruggevonden. Haar echtgenoot Robert is afwezig want nog op zijn werk. Hij is wiskundeleraar in een plaatselijke school maar eind deze week is het de laatste schooldag en begint de zomervakantie. Net zoals de meesten van onze vorige gastheren, zijn Wendy en Robert geïmmigreerde Europeanen. Zij komen uit Schotland maar zijn intussen genaturaliseerd tot echte kiwi’s.  Uiteraard is er koffie en gebak ter verwelkoming en in de koelkast staat ook ten allen tijde wijn ter beschikking. Vandaag zijn we nog de enige gasten, maar vanaf morgen is het volgeboekt. We krijgen nog de nodige info voor uitstappen en restaurants en trekken dan op verkenning naar Te Anau. Eerst wandelen we door de Main Street en langs de winkels tot aan het meer waar de lage zon nog amper warmte geeft, en dan gaan we de plaatselijke restaurants verkennen. Het is niet meer de moeite om vóór het diner nog naar onze kamer terug te keren, dus besluiten we maar om in de stad te blijven. Eerst reserveren we een tafeltje in het Redcliff Restaurant en gaan dan op het terras van “The Moose” een aperitiefje drinken. Uit de luidspreker klinkt kerstmuziek, een bizar gevoel midden in de zomer.  nieuw-zeeland, zuidereiland, wanaka, cardrona, arrowtown, te anauHet doet een beetje belachelijk aan. Op het meer landt een watervliegtuigje waarna de piloot met veel moeite zijn toestel “parkeert” en in een klein sloepje overstapt om naar de wal te roeien.  Tegen half acht gaan we naar de Redcliff, een schilderachtig huisje “met een historiek”. Het is gebouwd in 1979… dus niet minder dan 31 jaar geschiedenis, waw! Het is er vrij druk en we moeten lang wachten op ons eten, maar dat is ook een teken dat alles vers wordt klaargemaakt. Het wordt een wildgerecht met haas en hert en het smaakt lekker, ook al is de garnituur nogal bizar met een té grote mengeling van smaken (er liggen zelfs aardbeien en druiven tussen…). Maar het vlees is perfect gegaard en sappig. Als we om 21 uur buitenkomen, is het koud en is de zon nog niet helemaal onder.  Enkele wolken zorgen voor een mooie kleurrijke zonsondergang boven het meer. We drinken nog een glas wijn op onze kamer en kruipen maar vroeg onder de warme wol. Morgen moeten we vroeg op.

 

vorige                                                    volgende