12-06-11

Een van de mooiste routes ooit

nieuw-zeeland, zuidereiland, haast pass, mount aspiring, lake wanaka, wanaka

Dinsdag 7 december 2010

 

Ik heb goed geslapen vannacht, maar C niet. Zij heeft veel meer last van de zandvliegensteken dan ik. De bewolking is vandaag duidelijk veel minder dan gisteren, maar een helicoptervlucht zit er toch niet in, denk ik. In ieder geval we gaan er niet opnieuw vruchteloos op wachten en stellen al onze hoop op Mount Cook. Om 9 uur vertrekken we voor wat één van de mooiste ritten zal worden die we ooit gedaan hebben. De tocht gaat eerst naar de westkust en dan doorheen het hooggebergte van het Mount Aspiring National Park naar Wanaka, ruim 250 kilometer zuidelijker (dus kouder…). We zijn nog geen half uur onderweg als we de zon terugvinden en ze zal ons de nieuw-zeeland, zuidereiland, haast pass, mount aspiring, lake wanaka, wanakahele dag gezelschap blijven houden. De pulls maken dus weer plaats voor de t-shirts. We hebben een eerste stop bij een zandstrand dat volledig bezaaid ligt met drijfhout. Dat levert eens te meer mooie foto’s op. Op het door water en zon wit geblakerde hout hebben honderden toeristen boodschappen en hun naam achtergelaten. Een bizar gezicht! Dan gaat het verder langs Lake Paringa en Lake Moeraki en bij Knights Point stoppen we opnieuw voor een schitterend panoramisch uitzicht over het strand en de zee. Een groep Hollandse toeristen meent er diep beneden op het strand een groepje zeehonden te ontwaren, maar als je het mij vraagt, zijn het gewoon rotsblokken. Even verder rijden we langs de duinen van Ship Creek en plots merken we een bordje langs de weg dat “white bait” aankondigt. Dat zijn de minuscule visjes die overal in Nieuw-Zeeland als delicatesse nieuw-zeeland, zuidereiland, haast pass, mount aspiring, lake wanaka, wanakagelden en enkel in dit seizoen gedurende een paar maanden te verkrijgen zijn.  We proefden ze al in Auckland en vonden ze zeer lekker. Het is misschien wat vroeg voor de lunch, maar deze gelegenheid willen we niet laten voorbijgaan. Een smal baantje leidt ons naar een nederzetting waar een tiental armtierige barakken in golfplaat zijn opgetrokken. Hier komen vissers in het zomerseizoen wonen. Nu liggen ze er allemaal verlaten bij, op één na waar een vrouw een klein winkeltje open houdt met confituur en “patties” die ze op de barbecue bakt: een portie white bait in ei gebakken. We bestellen er elk een en terwijl ze ze klaarmaakt vertelt de vriendelijke vrouw ons over hun leventje hier aan de kust. Zij leeft hier als enige het hele jaar door samen met haar man, die momenteel op visvangst is want dit is hét hoogseizoen voor de white bait en dat seizoen duurt maar 10 weken. Op mijn vraag waar ze dan de rest van het jaar van leven, antwoordt ze dat ze vorig jaar een goed seizoen gehad hebben en dus voor het hele jaar verder konden. Ik kan me voorstellen dat ze hier in hun eenvoudige en eenzame woning niet veel nodig hebben. Intussen zijn de patties klaar en we laten het ons smaken uit het vuistje. Ze kosten slechts 7 dollar per stuk (3,50 euro) en in Auckland betaalden we er op restaurant 35 dollar voor!  De vrouw houdt ons zo enthousiast aan de praat dat we bijna vertrekken zonder te betalen…

 

We trekken verder richting Haas en de Haast Pass en volgen een tijd de Haast River.  We rijden alweer door een totaal ander landschap. Het is als een tuin: de bermen liggen er bij als een goed onderhouden gazon, de lage struiken zien er uit alsof ze pas in vorm gesnoeid zijn, hoge pijnbomen steken hier en daar boven het landschap uit en af en toe zorgen palmbomen en grote varens voor een exotisch tintje. Prachtig! Regelmatig zijn me langs de weg protestborden opgevallen tegen de 1080, die het hele milieu zou bedreigen. Eerst denk ik dat het over een aan te leggen snelweg gaat, maar het blijkt sodium fluoracetaat te zijn, dat hier vanaf 12 oktober overal op de grond is uitgestrooid om ongedierte te bestrijden, vooral de opossums. Maar het vormt natuurlijk evenzeer een gevaar voor de rest van de fauna zoals de kiwi. Bij de Thunder Creek Falls, een smalle maar zeer hoge waterval, houden we een korte fotostop. De Haast Pass verbindt de vallei van de Haast River met die van de Makarora River. In tegenstelling met wat ik ervan verwachtte, is het geen echte beklimming, maar een lange brede weg die zich tussen de bergen slingert.

nieuw-zeeland, zuidereiland, haast pass, mount aspiring, lake wanaka, wanaka

Rondom duiken weer talrijke besneeuwde toppen op.  Het weer is prachtig: geen wolkje te bespeuren, maar er staat flink wat wind en het is frisjes. Even voorbij Makarora, waar we een koffiestop houden, verandert het landschap opnieuw: we rijden nu door een brede vallei en weldra bereiken we het diepblauwe Lake Wanaka dat we even volgen tot we bij Lake Hawea komen, en dan rijden we tussen beide meren in verder zuidwaarts naar Wanaka. Dit is werkelijk het mooiste stukje van de hele dag. We rijden van het ene vista point naar het andere en krijgen maar niet genoeg van de prachtige kleuren: de meren kleuren blauwer dan de azuurblauwe hemel en hier en daar zorgen witte, gele of paarse bloemen voor een prachtig plaatje.

 

Even voor 17 uur bereiken we Wanaka.  Hier logeren we in het luxueuze Edgewater Resort aan de boord van het meer. Wat een locatie! Onze kamer met lake view ligt op het gelijkvloers en vanop ons ruim terras kunnen we over een mooi onderhouden grasveld tot aan de rand van het meer wandelen. De kamer is zeer ruim en bestaat uit een salon, kitchenette en een afzonderlijke slaapkamer en badkamer. We hebben twee tv’s. Vooraleer we het stadje even gaan verkennen, drinken we een glas witte wijn op het terras van de bar, waar we de enige gasten zijn. Ongetwijfeld zitten de felle wind en de frisse temperatuur daar voor iets tussen.  Die wind zorgt er anderzijds wél voor dat we hier geen schrik moeten hebben voor sandflies. En dan trekken we op verkenning. Ons hotel ligt even buiten de stad in een chique wijk met stuk voor stuk mooie nieuw-zeeland, zuidereiland, haast pass, mount aspiring, lake wanaka, wanakavilla’s. Het stadje zelf is al even mondain: nette winkels, perfect onderhouden straten en parken en een mooie promenade met grote oude bomen langs het meer. Hier maken we bij de ondergaande zon enkele prachtige foto’s en dan keren we naar het hotel terug voor het diner. Het wordt een gezellige avond voor het raam waar we de zon verder zien ondergaan in het meer. We eten voortreffelijk vlees van merinolam uit Cardrona en eindigen met koffie in het salon bij de haard, die op deze koude avond echt deugd doet. Het was een prachtige dag met één van de mooiste routes die we al deden, eerst langs de mooie westkust en dan door een schitterend berglandschap en betoverende meren. En dat alles bij verrassend mooi weer.  Nieuw-Zeeland blijft verbazen!

 

vorige                                                volgende

09-06-11

Geen helicoptervlucht

banner NZ.jpg

Maandag 6 december 2010

 

Vannacht ben ik een paar keer wakker geworden van hevige maar korte regenbuien, maar als we opstaan ziet het er niet zo slecht uit: het is zwaarbewolkt, er hangt geen mist en ik bespeur zelfs een beetje blauwe lucht. Het ziet er naar uit dat onze helicoptervlucht naar de gletsjers misschien wel zal kunnen doorgaan. Alhoewel… het kan hier snel veranderen naar het schijnt en inderdaad, nog vóór we aan het ontbijt zijn, is de lucht al een paar keer veranderd van dreigend zwart naar lichte opklaring en vice versa. We zullen moeten wachten tot 10 uur om zeker te zijn. Om 8 uur valt er opnieuw een mistdeken over de berg en begint het te regenen. Vaarwel helicoptervlucht! Of toch niet? Daar rechts duikt er opnieuw een brede opklaring op…  Wij hebben ons ontbijt al op wanneer het Indische koppel van gisterenavond zijn verschijning doet. Niettegenstaande zij vandaag een lange rit naar Christchurch voor de boeg hebben, schijnen ze alle tijd te hebben. Oosters rustig en traag nemen ze plaats aan tafel. Het lijken me geen arme sukkelaars: hij is weliswaar gekleed in t-shirt, short en slippers, maar zij draagt een dure Vuitton tas en aan beide armen heeft ze tweemaal drie brede armbanden vol glinsterende diamanten. Als wij om 9 uur opstappen, beginnen zij rustig aan hun ontbijt. Ze moeten vandaag 400 kilometer doen door de bergen…  Een telefoontje naar “Glacier Helicopters” maakt ons duidelijk dat we om 10 uur niet vliegen, maar we kunnen herboeken om 12 uur, net geen tijd genoeg voor een wandeling naar Lake Matheson. Toch rijden we erheen voor een verkorte wandeling dan maar. Als we op stap vertrekken, regent het dus we trekken voor het eerst op deze reis onze K-way en regenbroek aan. Maar we zijn amper weg als het ophoudt met regenen, waardoor we het met onze regenkledij veel te warm krijgen en onze regenbroek door het zweten natter wordt aan de NZ 64.jpgbinnen- dan aan de buitenkant. De wandeling loopt in het begin door een prachtig regenwoud.We maken de ene foto na de andere van de ontelbare variëteiten varens en mossen. We wandelen tot aan het eerste uitkijkpunt over het meer.  Dit is werkelijk een zéér mooie locatie, zelfs nu de sneeuwtoppen op de achtergrond volledig door de wolken verborgen zijn. Wat moet dit niet zijn bij mooi weer!  Wolkenslierten hangen rond de bergtoppen en weerspiegelen perfect in het rimpelloze meer. Prachtig! We moeten de tijd in de gaten houden en keren hier op onze stappen terug en rijden naar het helicoptercenter, waar we nog steeds te vroeg zijn. We rijden dan maar door met de auto tot bij de Glacier Access Road, een paar kilometer verder. Hier komen we terecht in een indrukwekkende vallei waar de rivier met blauwwit gletsjerwater doorheen stroomt en de prachtige granietstenen bruisend overspoelt. Aan het einde van de vallei ligt een meertje met felgroene algen op de ondiepe bodem. We moeten snel terug naar het helicoptercenter om daar te horen dat we… niet vliegen en kunnen herboeken om 17u30. We besluiten dan toch maar terug te keren naar Glacier Bottom voor een wandeling van een uur naar de gletsjermorene.  Maar dan slaat de regen weer toe! We wachten nog even geduldig in de auto op de parking, maar als we alle wandelaars druipnat zien terugkeren, houden wij het ook voor bekeken. We zullen de gletsjer dus zelfs niet van onder uit kunnen bekijken.

 

Het is inmiddels middag en tijd voor de lunch. Daarvoor keren we terug naar Lake Matheson waar we op het terras (geloof het of niet, maar de zon is er zowaar door gekomen!) een broodje eten en een heerlijke chocolade muffin met koffie na. Ik heb intussen geleerd dat ik hier een “long black” en een “flat white” moet bestellen om respectievelijk een sterke zwarte en ene met melk te krijgen. De wolken bedekken de bergen nu bijna helemaal, dus we besluiten dan toch maar de hele wandeling rond het meer te doen. We moeten hier al even vaak onze plannen veranderen als het weer. Om 13u30 zijn we vertrokken en om 15u15 zijn we terug. Het is een prachtige en afwisselende wandeling: nu eens een stuk regenwoud, dan een viewpoint op het meer,

NZ 65.jpg

maar er zijn nog steeds geen sneeuwtoppen te zien. Het blijft de hele tijd droog en af en toe krijgen we zelfs een glimp van de zon te zien, die ons doet zweten.  Als we terug in het dorp aankomen, motregent het en zit het volledig dicht van de mist. Er kan geen sprake zijn van vliegen, dus om 16 uur zeg ik onze reservering maar definitief af zodat we rustig wat kunnen gaan relaxen op onze kamer met een koffie en een koekje. Ook een wandeling naar de gletsjer heeft geen zin meer. Bij de Managers Drink om 18 uur ontmoeten we deze keer wel de manager en we hebben een babbel over het toeristisch seizoen in Nieuw-Zeeland. Hij vertelt ons dat het aantal toeristen dit jaar 10 à 12% lager ligt dan vorig jaar en dat het toen ook al 20 à 25% gedaald was ten opzichte van het jaar daarvoor. Dramatisch! Als enige verklaring ziet hij de onzekere economische toestand in de hele wereld. Deze keer is er ook een jong koppel uit Londen. Zij zijn voor 3 maanden in Nieuw-Zeeland en wisselen toerisme af met periodes van werken om geld te verdienen om te kunnen verder reizen. Zo hebben ze een tijdje geholpen bij het schapen scheren en twee weken bij de appelpluk. Tussendoor genieten ze van het land en het avontuur.  Een goede formule voor jonge mensen lijkt me, alhoewel ik me altijd afvraag hoe ze dat thuis met hun werk regelen. Voor het avondeten trekken we deze keer naar het dorp waar we in het Plateau Café behoorlijk lekker eten. Het is nog maar 20u30 als we terug op onze kamer zijn. Het is duidelijk: in de bergstreken gaat iedereen vroeg naar bed. Misschien kunnen we vannacht in onze dromen nog even per helicopter over de gletsjers vliegen. Toch hoop ik dat het niet bij dromen blijft. Volgende week in Mount Cook hebben we nog een kans!

 

vorige                                                        volgende