01-06-11

Blauwe zee en gouden stranden

banner NZ.jpg

Vrijdag 3 december 2010

 

We staan op met een stralende zon. Dit wordt opnieuw een prachtige dag. Vandaag maken we een boottocht door het Abel Tasman National Park, befaamd voor zijn rotskusten en gouden stranden. Het neemt het uiterst noordelijke puntje van het Zuidereiland in en is met zijn 22.500 hectaren het kleinste nationaal park van Nieuw-Zeeland. Er lopen geen wegen door en het is dus alleen per boot te bereiken. Wij nemen de boot in Kaiteriteri en varen tot Awaroa, waar we een wandeling zullen maken van 2 uren naar Tonga Beach. Daar zal de boot ons oppikken en ons terugbrengen naar Kaiteriteri. De hele uitstap zal ruim 6 uren duren. Het belooft een schitterende dag te worden met prachtig weer. Maar eerst het ontbijt.  Anthea heeft een uitgebreid buffet klaar gezet: home made muesli, vers en gedroogd fruit, opgelegde pruimen en rode perziken (een nieuw-zeeland,zuidereiland,abel tasman,kaiteriteriNieuwzeelandse delicatesse), warm brood met kaas en vlees. Daarbij brengt ze nog een warme croissant op tafel met roerei en gerookte zalm en natuurlijk warme toast met verschillende marmelades en koffie. En dat alles in de warme ochtendzon op het terras met zicht op zee. Heerlijk! Beter kan het zelfs in de hemel niet zijn, denk ik. We krijgen daarenboven nog een kleine hap mee voor onderweg: elk een belegd broodje en een flink stuk cake. Om 9 uur staan we op het strand van Kaiteriteri en schepen in op de boot van Wilsons voor de “Dine & Stride Cruise and Walk”.  De zee is kalm en ondanks een fris windje nemen we toch plaats op het buitendek om te genieten van de zon. De boot is een soort taxi die ons langs de rotskusten en baaitjes naar verschillende kleine strandjes brengt, waar hij halt houdt om passagiers op te laden of af te zetten.   Een van de eerste bezienswaardigheden onderweg is Split Apple Rock, een nagenoeg bolvormige rotsblok die middendoor in twee gespleten uit de zee opsteekt en er inderdaad als een reusachtige doorgesneden appel uitziet.   We varen er traag omheen zodat iedereen rustig de rots op foto of film kan vastleggen. Even later klikken de fototoestellen alweer als we langs een rotspartij varen waarop enkele zeehonden lui liggen te zonnen.  Overal langs de kust en in de baaitjes varen mensen in kano’s. Om 11u15 bereiken we Awaroa Beach, waar ook wij, als één van de laatsten, ontschepen. Hier begint onze wandeling over het strand en door de bossen terug naar Tonga Beach, een tocht van 2 uren. Normaal hebben we ruim de tijd want de boot zal ons pas oppikken om 14u30, maar we moeten nog lunchen en uit ervaring weten we dat we door ons veelvuldig fotograferen meestal veel tijd verliezen. We willen niet het risico nemen de boot te missen en vertrekken meteen. We zullen onze broodjes en cake onderweg wel opeten. De wandeling is ronduit schitterend. Het eerste deel loopt steil omhoog door een bos met gele mimosastruiken en prachtige groene varens. Hier en daar is er een doorkijk naar de zee en het strand. Dan dalen we af naar zeeniveau en het laatste stuk loopt over het gouden strand.

nieuw-zeeland,zuidereiland,abel tasman,kaiteriteri

Af en toe moeten we blootvoets waden door het water. Aangezien we niet echt controle hebben over onze tijd, stappen we nogal nerveus door zodat we veel te vroeg  Tonga Beach bereiken. Het strand is idyllisch en zo goed als verlaten. De hemel is blauw en ook de zee vertoont alle nuances van blauw en turquoise en oogt zeer verleidelijk. Een eenzame zwemmer geniet van het mooie weer en we hebben echt spijt dat we ons zwempak niet hebben meegenomen. Als de man even later uit het water komt, merken we dat ook hij zijn zwembroek niet mee had… We zijn ruim een uur te vroeg en toch duikt plots onze boot op. We begrijpen het niet goed en stappen in, maar het blijkt dat hij nog op weg is naar Awaroa. We moesten hem pas in het terugkeren nemen. Zo krijgen we onverwacht nog een extra boottochtje en dat is lekker meegenomen want nu is het weer ideaal: een staalblauwe hemel en volle zon, dus nóg beter voor foto’s. De zee is wel iets woeliger dan deze morgen. Om 15u45 zijn we terug in Kaiteriteri. Er is een verlengde loopplank nodig om met droge voeten van boord en op het strand te geraken. 

We rijden meteen terug naar Bellbird Lodge en worden er ontvangen met koffie en versgebakken scones with cream and strawberry jam. Het is 28°C in de schaduw maar op ons terras staat een heerlijk verfrissend briesje. We hebben wel even de tijd om wat te luieren en maximaal van deze plek te genieten. Ik controleer nog even mijn e-mails en vind een mail van onze buurman A met foto’s van ons huis in de sneeuw. We zullen een antwoordje sturen met enkele contrasterende foto’s van vandaag… Er zijn intussen nieuwe gasten aangekomen, een Engels koppel dat niet erg spraakzaam lijkt. Brian stelt voor om voor vanavond een restaurant te reserveren, want vandaag is het vrijdag en het zal waarschijnlijk druk zijn. We kiezen op zijn aanraden Shoreline Restaurant uit in Kaiteriteri maar eerst vergast Anthea ons opnieuw met “drinks and nibbles” die nu nóg indrukwekkender zijn dan gisteren. We krijgen o.a. pickled pumpkin, ‘devil on a horse’ en filodeegjes met zalm. Ook de nieuwe gasten zijn er, maar de sfeer aan tafel is een beetje stroef.  Tegen 19 uur trekken we naar het restaurant dat aan het strand gelegen is. We laten ons de vis van de dag, grouper  of zeebaars deze keer, lekker smaken. Even later komen onze nieuwe nieuw-zeeland,zuidereiland,abel tasman,kaiteritericollega’s uit Bellbird ook binnen en aan een ander tafeltje zit het echtpaar dat samen met ons in A Sea View logeerde. Het is een hartelijk weerzien en natuurlijk worden de ervaringen van de voorbije dagen uitgewisseld. Eens te meer leuk om bekenden te ontmoeten. Na het eten genieten we nog even na met een wandelingetje langs het strand. Op een bankje zitten 3 mannen fish ’n chips te eten waarmee ze een hele horde meeuwen aantrekken die voor hun voeten zitten te bedelen en vechtend opvliegen wanneer hen een brokje wordt toegeworpen. We geraken aan de praat met de mannen. Het zijn 3 Britse immigranten die in Christchurch wonen en hier het weekend komen doorbrengen. Ze hebben samen “a lot of fun”! Tegen 21 uur rijden we terug en relaxen nog lekker even op onze kamer met een fris glas wijn vooraleer in bed te kruipen.

 

vorige                                                          volgende

08:00 Gepost door C en C | Permalink | Commentaren (0) | Tags: nieuw-zeeland, zuidereiland, abel tasman, kaiteriteri |  Facebook | |

30-05-11

De mooiste B&B van de reis

banner NZ.jpg

Donderdag 2 december 2010

 

De dag begint letterlijk met een koude douche: hoe ik ook aan de kranen draai, er komt alleen koud water uit. Dat moet uiteraard gemeld worden aan onze gastheer maar hij schiet in een lach als ik het hem vertel. “Sorry, ik had het je op voorhand moeten zeggen” lacht hij, “maar de kranen zijn door de loodgieter omgekeerd gemonteerd.” Warm is koud en koud is warm.   Er heerst een leuke sfeer aan de ontbijttafel waar we met 6 gasten samen zitten: wijzelf, het echtpaar van gisteren en twee Amerikaanse jongedames, die gisterenavond laat zijn aangekomen. Plannen en ervaringen worden druk uitgewisseld. De hemel is bewolkt, maar er lijkt toch meer en meer blauw in de lucht te komen. De koude wind is gelukkig gevallen. Om 9 uur nemen we afscheid van iedereen en trekken terug richting Picton, waar we rechts afslaan op de Queen Charlotte Drive, een toeristische route van 40 kilometer die ons door Johan en Arianne sterk is aanbevolen. En terecht! De bochtige en smalle weg biedt overal mooie lookouts  over de

nieuw-zeeland, zuidereiland, queen charlotte, havelock, kaiteriteri

schilderachtige baaien van de Marlborough Sounds. Jammer genoeg is er weinig plaats om te stoppen. In The Grove, een klein dorpje onderweg stoppen we om enkele brievenbussen te fotograferen. Overal in het land zijn de brievenbussen een kleurrijk gegeven, maar hier munten ze uit door hun originaliteit: ze hebben de vorm van een koe, een kat, een autobus, een huisje, een schaap, enz.  Het is 11 uur als we het vertrekpunt bereiken van de Queen Charlotte Track, een wandeling van liefst 71 kilometer doorheen de Marlborough Sounds. Wij gaan natuurlijk maar een klein stukje wandelen, want we moeten nog een heel eind rijden vandaag.  We houden het bij een uurtje. De wandeling loopt door de bossen en is mooi, maar toch een beetje eentonig. We rijden verder tot in Havelock waar we hopen te lunchen want we lazen dat dit kleine stadje de “Capital of the Mussel” genoemd wordt en inderdaad we treffen er “The Mussel Pot”, een leuk restaurant waar we in de schaduw van de bomen elk een flinke portie green lip mosselen verorberen. Na de middag doen we op aanraden van Dave nog een korte wandeling bij Pelorus Bridge tot bij de oevers van de Pelorus River met haar diepturquoise water. Een jong koppeltje stoeit er in het heldere water. De zon schijnt volop en dit is een heerlijk rustige plek, zeer verleidelijk voor een zwempartijtje, maar… we moeten verder! De weg loopt nu door brede groene valleien, het typische Nieuwzeelandse landschap zoals we dat inmiddels hebben leren kennen, maar daarna wordt het meer “Europees”: de valleien zijn smaller, de heuvels begroeid met hoge dennenbossen. Het doet aan sommige streken in Frankrijk denken. Op veel plaatsen zijn wegenwerken aan de gang waarbij we vaak door de pas gestorte teer en de losse kiezels moeten rijden, die met veel gedruis tegen de onderkant van de auto kletteren. Het klinkt als een hevige regenbui.  Net vóór Nelson komen we in een brede vlakte en uiteindelijk rijden we langs een uitgestrekt zandstrand. We besluiten niet te stoppen in Nelson waar strand en blauwe zee er nochtans aantrekkelijk uitzien, maar het is er ook zeer druk.  Het is trouwens al 15u30 en we moeten nog een 80-tal kilometer doen.  Voor we het weten zitten we op een by-pass, een splinternieuwe directe weg naar Motueka, waardoor we de voorziene scenic route missen. We winnen wel tijd, maar er valt niet veel te zien behalve uitgestrekte wijn- en fruitplantages. Deze streek wordt “Apple Valley” genoemd al worden er ook limoenen, pompelmoezen en sinaasappels geteeld.


Om 16u30 bereiken we Kaiteriteri. Vooraleer we onze B&B opzoeken, houden we even halt aan het strand.  Wat een exotische sfeer: rotsen, goudgeel zand, donkerblauwe zee, zeilbootjes en azuurblauwe hemel waarin de zon heerlijk brandt. Fantastisch! We doen een klein wandelingetje en maken natuurlijk tientallen foto’s. We gaan ook eens langs in het kantoortje van Wilsons om onze boottocht van morgen te bevestigen en dan nemen we de Sandy Bay Road op zoek naar Bellbird Lodge, waar we gereserveerd hebben. Een smalle weg slingert zich langs de kust en even verder is er een smal weggetje naar rechts. Hier staan een viertal bungalows en één ervan is onze lodge, schitterend gelegen met een weids uitzicht over de Tasman Bay. Het huis is omringd door een mooie tuin met exotische bloemen en veel vogels. De bellbird, waarnaar onze lodge genoemd is, is er één van: een klein groenachtig vogeltje dat alleen in Nieuw-Zeeland voorkomt

nieuw-zeeland, zuidereiland, queen charlotte, havelock, kaiteriteri

en zingt als kleine belletjes. Ook de prachtige tui, een grote donkergroene vogel met een koddige witte bef op zijn keel, is een vaste bezoeker. Deze brengt een zeer typisch geluid voort waaraan hij zijn naam te danken heeft. Op straat wandelt een kwartelmoeder met een hele schare piepkleine jongen achter zich aan. Schattig!  We worden hartelijk ontvangen door Brian en Anthea en krijgen meteen koffie en cake op het zonnige terras. Onze kamer is een droom: niet te groot, maar zeer smaakvol en gezellig aangekleed. Er staat een grote ruiker rozen en een korf met vers fruit. De vensterdeur geeft uit op een eigen terras met uitzicht over de baai. Maar het meest gecharmeerd zijn we door de vriendelijkheid van onze gastheer en gastvrouw. Ze geven ons niet alleen goede raad voor een restaurant voor vanavond, maar Brian presenteert zelfs om ons erheen te brengen (10 kilometer verder langs een smalle bochtige weg) en terug op te halen. Een beetje aarzelend stemmen we ermee in en meteen grijpt Anthea de telefoon om een tafeltje te reserveren tegen 19 uur. Maar we worden vooraf bij haar op het terras verwacht voor “drinks and nibbles (niet “nipples” zoals ik eerst had verstaan, want dat is heel iets anders…). Er rest ons nog maar weinig tijd om ons te verfrissen en om 18u30 zijn we op post. We kunnen kiezen uit witte of rode wijn en op tafel staat een uitgebreid assortiment hapjes: groene asperges, een stokje met tomaat, basilicum en fetakaas, gerookte paprika’s, kaas, druiven, crackers. Wij zijn vanavond de enige gasten, dus… alles is voor ons alleen. Het wordt een gezellige babbel over hun huis, de streek en het land. Op onze kamer hangen instructies voor het geval van aardbeving en dat brengt ons gesprek op Christchurch waar in september een hevige aardbeving heeft plaats gehad. Tot hier hebben ze de schok gevoeld, maar de zware schade was zeer plaatselijk. Soms werd een huis getroffen en de buren niet. Op een bepaalde plaats is een spoorweg niet minder dan 5 meter verschoven. Het is een wonder dat er geen slachtoffers zijn gevallen. Op het einde van de reis komen we zelf in Christchurch en kunnen we wellicht nog de sporen van de ravage zien. Anthea vraagt ons ook uitdrukkelijk om de vliegenramen zorgvuldig dicht te laten als het licht brandt. Grote kevers komen namelijk op het licht af en de vogels pikken ze op maar laten de kop liggen en… die leeft nog. Een griezelig gezicht!


En dan is het tijd voor het diner. Brian brengt ons in zijn splinternieuwe  witte Datsun 4X4 naar Marahau, een dorpje tien kilometer verder. De weg erheen is zo smal en kronkelend, dat we hem zeer dankbaar zijn dat we zelf niet moeten rijden, zeker vanavond als het donker is om terug te nieuw-zeeland, zuidereiland, queen charlotte, havelock, kaiteriterikeren. Het restaurant is zeer mooi gelegen aan het strand en we hebben een uitstekend zicht op de zonsondergang boven zee. Het diner is zeer geslaagd: “spicy and crispy squids (inktvis)”, die bijzonder lekker zijn en “fish of the day”,  tarakihi of morwong die bij ons niet voorkomt. Die is echter vergezeld van een té grote variatie aan smaken zodat hij een beetje tegenvalt. Als dessert delen we nog een pavlova (meringue met room en rode bessen).  Na afloop volstaat een telefoontje en binnen het kwartier staat Brian daar om ons op te halen.  Vooraleer slapen te gaan, overhandigen we aan Anthea nog een pakketje vuile was, dat ze morgen voor ons gratis zal wassen en drogen. Strijken kunnen we desgewenst zelf doen want op de kamer zijn strijkijzer en –plank voorzien. Wat ’n luxe!  We blikken terug op alweer een mooie dag en kruipen onder de wol in de B&B die veruit de aangenaamste van de reis zal blijken. 

 

vorige  volgende