27-05-11

Een ferry als minicruise

banner NZ.jpg

Woensdag 1 december 2010

 

De dag begint zeer vroeg vandaag: we hebben onze wekker gezet op 5u45 want we moeten de veerboot van 8u25 nemen naar het Zuidereiland en een uur vooraf aanwezig zijn. Janice wacht ons op met het ontbijt. We vernemen dat ze van Schotse afkomst is en dit huis tamelijk recent heeft gekocht. Verder is ze duidelijk minder spraakzaam dan onze vorige gastvrouwen, maar vriendelijk en tegemoetkomend is ze wél.  Om 7 uur stipt vertrekken we richting ferry en dank zij het kalme verkeer (deze stad lijkt ’s ochtends vrij traag op gang te komen), zijn we 10 minuten later al aan de kade waar de Interislander ligt te wachten om ons over te zetten naar het Zuidereiland. Er staan al lange rijen vóór ons maar we kunnen vrijwel onmiddellijk inschepen en om 8u25 komt de grote veerboot los van de kade en beginnen we aan de overtocht. Deze boot,  de “Kaitaki” of

NZ 49.jpg

Challenger”, is de grootste ferryboot in Nieuw-Zeeland. Hij biedt plaats aan 1.650 passagiers en 600 auto’s op 3 decks. Hij is gebouwd in Nederland in 1995 en maakte oorspronkelijk de verbinding tussen Cherbourg en Eastbourne. We gaan snel op zoek naar een goed plaatsje om van binnenuit (op het dek zal het te koud zijn) maximaal te genieten van het landschap onderweg. De tocht is immers een heuse toeristische minicruise. Beide eilanden liggen weliswaar slechts 19 kilometer uit elkaar, maar vooraleer Picton te bereiken varen we diep het eiland in doorheen de prachtige Queen Charlotte Sound. De hele tocht is 92 kilometer lang en duurt 3 uren.  We hebben nauwelijks plaats genomen als we plots op de rij vóór ons David en Jenny herkennen, het koppel uit Eastbourne met wie we samen in Ngonghotaha logeerden. Leuk om hier al “vrienden”  te hebben en wat een gelukkig toeval dat we mekaar op deze immense boot terug zien. Het wordt een heel rustige overtocht. Eens we in volle zee terechtkomen, zijn er wel wat witte schuimkopjes op de golven, maar dan wordt het wateroppervlak weer kalm. Het is bewolkt en een beetje nevelig maar de zon probeert er door te komen. Het landschap is inderdaad mooi en doet sterk denken aan Noorwegen. We varen door relatief smalle engten tussen de bergen en langs mooie baaitjes en eilandjes. 


Om 11u30 bereiken we Picton en gaan meteen op zoek naar een restaurant voor de lunch. De zon schijnt en het haventje biedt een kleurrijk spektakel met zijn talrijke bootjes en palmbomen. We vinden een plekje op een terras met zicht op de haven en eten er een kleine portie mosselen NZ 50.jpg(van die grote green lips) en een broodje “vegetarian”. Het water erbij is gratis. Na het eten wandelen we nog enkele winkeltjes in en uit en besluiten daarna nog even zuidwaarts te rijden langs de oostkust tot in Blenheim (spreek uit als “blinim”), middenin het Marlborough wijngebied. Veel is er echter niet te beleven en ook hier zit er niets anders op dan de winkeltjes in en uit te lopen. In een ervan vind ik iets dat ik altijd had willen hebben, maar bij ons nog nooit heb gevonden: een apparaatje om het alcoholgehalte in je adem te testen. Voor 25 dollar is het van mij. Nu nog een batterijtje vinden en testen hoe goed het werkt. Op de terugweg naar Picton stoppen we bij Annies, een kraaknet bedrijfje met aantrekkelijke winkel waar ze hun befaamde - althans in Nieuw-Zeeland -  “all fruit bars” verkopen, velletjes gedroogd fruit, puur natuur en zeer gezond. Ze bevatten het equivalent van 4 stukken fruit en smaken lekker. We nemen een five pack mee. We kunnen deze streek natuurlijk niet verlaten vooraleer we enkele foto’s gemaakt hebben van de uitgestrekte wijnvelden en dan gaan we op zoek naar onze B&B voor vanavond. Daarvoor moeten we een tiental kilometer noordwaarts, kronkelend langs de rotskusten, naar Waikawa Bay tot Whatamango Bay. Daar ligt in het groen tegen de heuvelflank “A Sea View B&B”.  Het heeft zijn naam niet gestolen want het biedt een wondermooi uitzicht over de zee waar we regelmatig de Interislander zien voorbij varen. Een smal en zeer steil pad leidt ons naar het huis waar Dave en Christine ons al staan op te wachten. De ontvangst is zéér hartelijk en het is meteen duidelijk dat we alweer een NZ 51.jpgzalige plek gevonden hebben om te overnachten. We parkeren de auto, maar ik vraag me meteen af hoe ik op dit smalle pad ooit zal kunnen terugdraaien. Dave raadt mijn gedachten en stelt me meteen gerust: hij zal de auto wel draaien. We zijn voorlopig de enige gasten, maar tegen vanavond zijn de drie kamers bezet. Dave praat honderduit over de schitterende ligging van zijn huis en over de familie van 7 orka’s (mét kleintjes) die hier vorige week nog in de baai kwam spelen.  Met een beetje geluk krijgen we ze misschien ook te zien. Hij geraakt maar niet uitgepraat en vertelt verder over zijn belevenissen in Borneo, waar zij 10 jaar gewoond hebben. Christine heeft intussen koffie met chocolate cake opgediend en samen genieten we van het heerlijke uitzicht. De zon staat aan een blauwe hemel, maar een koude zuidoostenwind maakt het toch frisjes. De weersvoorspellingen voor morgen zijn echter beter. Natuurlijk moeten Dave en Christine ook weten waar we al overal geweest zijn en wat onze verdere plannen zijn. Als we zeggen dat we morgen naar Kaiteriteri trekken, blijkt dat ze onze gastheren van morgenavond kennen. We moeten hen de groeten doen en ze beloven ons dat het een prachtige B&B is en dat we er een bijzondere verblijfplaats zullen aan hebben. Dat belooft! Dave lost ook ons probleem van de Nieuwzeelandse nationale vlag op. Ik ben in de war met die van Australië: een blauwe vlag met enkele witte sterren en bovenin de Britse Union Jack. Die van Nieuw-Zeeland is bijna dezelfde maar ze telt alleen twee sterren minder. Verder  zag ik er twee verschillende: een blauwe en een rode. De eerste is de vlag voor op land en de tweede wordt enkel op zee gebruikt. Zo, dat is ook alweer uitgeklaard. Nu wordt het toch de hoogste tijd om onze kamer te betrekken, een douche te nemen en… terug naar beneden te trekken voor een kleine wandeling langs de kust. We stoppen bij Kanaka Point, een landmark voor de Maori. Hier dalen we langs een steil pad naar het strand waar we ons snel uit de voeten moeten maken wanneer plotse grote golven komen aanzetten, veroorzaakt door een voorbij varende ferryboot. De plek levert wél mooie foto’s op van de zee, de kust, planten en bloemen. 

 

Op aanraden van Dave rijden we voor het avondeten naar de Waikawa Marina naar het restaurant Spinnaker. Het is te fris om buiten te eten, maar vanachter het glas hebben we een mooi uitzicht over de vele bootjes in de jachthaven, die baden in een felle avondzon. Er is heel wat drukte in het restaurant want de plaatselijke Lions Club viert er zijn kerstfeestje. Het is pas 1 december… De vrouwen zijn feestelijk uitgedost en de mannen dragen een kerstmuts of onnozele rendierhorentjes op hun hoofd. De voorzitter is verkleed als kerstman en draagt een muts met flikkerende lichtjes. Het doet allemaal een beetje kinderachtig aan, maar de sfeer is bijzonder spontaan en uitgelaten. Voor het eten nemen ze gelukkig plaats in een zaaltje apart zodat het steeds toenemende lawaai ons niet al te veel stoort. Even later komen ook de andere gasten uit onze B&B binnen. Ook zij hebben blijkbaar de raad van Dave opgevolgd. Het eten is zeer lekker (sint-jacobsschelpen en vis, hoe kan het ook anders?...) en de bediening zeer vriendelijk. Onze dienster is duidelijk geen inlandse. Ze blijkt Russische te zijn, die in Keulen woont en hier een jaar lang stage en vakantie combineert. Ze geniet al evenveel als wij van Nieuw-Zeeland. Als we terugrijden langs de kronkelende kustweg zijn we nog net op tijd voor de mooie zonsondergang boven de Waikawa Bay. Boven gekomen  in “A Sea View” komt Dave buiten voor… nog maar een babbel. Deze keer gaat het over bloemen en planten en zijn uitgestrekte moestuin en boomgaard. Met een zeker leedvermaak vertelt hij ons ook dat hij op het nieuws gehoord heeft dat het in het Verenigd Koninkrijk vandaag tot -17° C gevroren heeft.

 

 

vorige  volgende

08:00 Gepost door C en C | Permalink | Commentaren (0) | Tags: nieuw-zeeland, noordereiland, zuidereiland, picton |  Facebook | |

24-05-11

Een culinaire meevaller

banner NZ.jpg

 Dinsdag 30 november 2010

 

De dag begint weerom wolkenloos. Na de regen van gisterenavond waren we er nochtans niet helemaal gerust in. Opstaan om 7 uur, ontbijt, koffers pakken en op weg voor onze laatste rit op het Noordereiland.  De weg loopt door een mooi en weids landschap met de onvermijdelijke schapen en schilderachtige plekjes, zoals een wit oud kerkje omringd door weelderig bloeiende rozen en geflankeerd door een grote boom met een schitterend gele kruin. Prachtige foto!  nieuw-zeeland,noordereiland,wellingtonWe stoppen even bij de Raukewa Falls, een smalle, maar zeer hoge waterval die bruisend neerstort in een klein bergriviertje. Precies om 12 uur belanden we in Bull waar we fruit inslaan voor de picknick: verse inheemse abrikoosjes, aardbeien en appels. Even een probleempje wanneer de afstandsbediening van de auto het niet meer blijkt te doen, maar na een paar keer vruchteloos proberen vind ik toch de oorzaak: verkeerde auto… Overigens zijn we onze Toyota al goed gewoon inmiddels. Het gebeurt ons steeds minder dat we aan de verkeerde kant instappen en ik slaag er ook steeds beter in om niet mijn ruitenwissers in gang te zetten als ik mijn richtingwijzer nodig heb en vice versa. We hebben nu nog slechts een 140 kilometer te doen tot Wellington, onze laatste etappe op het Noordereiland. Er is steeds meer bewolking komen opzetten en er valt een miezerige motregen. We rijden langs nagenoeg vlakke en banale wegen en voor het eerst deze reis is het landschap saai. Gelukkig duurt dat niet lang. Kort vóór Wellington komen we op een autostrade en breekt de zon weerom door.

 

Om 14u30 bereiken we het centrum, parkeren de auto in een parkeergarage en trekken tevoet de stad in. Wellington is de hoofdstad van Nieuw-Zeeland. Hier is het parlement gevestigd maar het is geen grote stad. Met zijn 363.00 inwoners is het echter wél de tweede grootste agglomeratie van het land. Op het eerste zicht is het een aangename stad met veel groen, een gezellige Waterfront met promenade en mooie luxueuze appartementen. We hebben maar enkele uren en brengen een kort bezoek aan het immense Te Papa Museum dat gratis toegankelijk is en een overzicht biedt van de cultuur en de geschiedenis van Nieuw-Zeeland. Er hebben ook prestigieuze kunsttentoonstellingen plaats zoals nu bv. een tentoonstelling van “European Masters”. nieuw-zeeland,noordereiland,wellingtonHet geheel is ondergebracht in een groot modern gebouw aan de rand van de haven. Binnenin zijn de ruimtes overweldigend, maar de inhoud stelt een beetje teleur. Daarna wandelen we langs de Waterfront waar jongeren niet kunnen weerstaan aan de lentekriebels en met kleren en al in het koude water springen. Wij brengen nog een bezoekje aan een grote biowinkel . Daar kunnen ze bij ons nog wat van leren: een ongelooflijke keuze, heel ordevol geschikt in een kraaknette winkelruimte. Opmerkelijk is ook dat er middenin de winkel een kinderpark staat waarin moeders hun peuters veilig kunnen achterlaten. Tegen 16u30 pikken we de auto terug op en gaan op zoek naar Carlton Gore , onze bed and breakfast voor vanavond. Die is gelegen in Roseneath, een residentiële buitenwijk van de stad, op de flank van een heuvel die een mooi uitzicht biedt op  de stad en de havenbaai. Het is even manoeuvreren om de auto op de smalle oprit te parkeren. We worden vriendelijk ontvangen door Janice, die ons meteen een rondleiding geeft in het recent ingerichte prachtige huis. De villa dateert van 1900, maar is recent gerenoveerd. Overal ligt dik vast tapijt en de grote luchtige kamers zijn in zacht beige tinten aangekleed. Vooral de mooie deuren verraden de rijkdom van de oorspronkelijke bewoners.  We hebben een ruime kamer op het gelijkvloers en kunnen tevens gebruik maken van een gezellige gastenlounge, waar zelfs twee karaffen met porto gratis tot onze beschikking staan.  Daarna trekt Janice zich discreet terug en het is alsof we het hele huis voor ons alleen hebben. We moeten maar bellen als we iets nodig hebben. Nadat we wat gerust hebben en… een portootje gedronken, doen we dat ook want we hebben wat advies nodig voor vanavond en morgenvroeg.  Janice legt ons de weg uit naar de ferry voor morgenvroeg en zegt dat het niet verder is dan 10 minuten rijden. We nemen liever wat meer marge en vragen ontbijt tegen 6u30. Voor een restaurant voor vanavond met goede seafood, verwijst ze ons naar “Vista” want “The White House”, waarover wij veel goeds hadden gelezen, vindt zij “too posh”. We zullen eens gaan kijken.

 

We kunnen tevoet terug naar de stad voor het diner. Tussen de villa’s met mooie bloementuintjes door loopt een zigzaggend pad steil naar beneden en binnen de 10 minuten staan we op de Oriental Parade, de mooie promenade langs het strand. Het is er druk van joggende en fietsende mensen en met de lage avondzon boven de haven, heerst er een zeer ontspannen vakantiesfeer. Ook de Nieuwzeelanders genieten blijkbaar van de eerste zomeravonden.  “Vista” ziet er inderdaad aantrekkelijk uit, maar plots merkt C aan de overkant van de straat “Martin Bosley’s”,

nieuw-zeeland,noordereiland,wellington

uitgeroepen tot hét beste restaurant van Nieuw-Zeeland 2010. We lazen erover op het internet, maar gingen ervan uit dat het véél te duur zou zijn en dat we het toch niet zouden vinden, maar nu we hier toch zijn, gaan we toch een kijkje nemen en… de prijzen vallen reuze mee! Nu nog hopen dat er plaats is. Natuurlijk niet, alles is volgeboekt, maar als we onze ontgoocheling wat extra in de verf zetten, biedt de maître ons een plaatsje aan op het terras. Het is wel frisjes, maar in de ondergaande avondzon moet dat te doen zijn. Blij met deze onverwachte meevaller stemmen we in en nemen plaats op het terras met uitzicht op de jachthaven. De zon staat laag en schijnt nog sterk, maar gelukkig heb ik mijn pet bij. Aan een andere tafel zitten vier heren, elk met een grote witte hoed. Duidelijk meer klasse dan wij!  Later blijkt dat ze de hoeden in bruikleen hebben gekregen van het restaurant.  We beperken ons tot één gerecht en één glas wijn om het budget toch wat in evenwicht te houden. Vooraf krijgen we een lekker hapje met tonijn en dan eet C “roasted fish with young turnips (raapjes), chestnut pudding, mushroom icecream and maple bacon powder”  en ik “grilled fish with spanner crab risotto, hot coconut panna cotta, shelfish XO sauce and lemon air”. Beide gerechten zijn excellent: mooi gepresenteerd volgens de principes van de huidige moderne keuken en perfect klaargemaakt.  Ze doorstaan gemakkelijk de vergelijking met de Europese toprestaurants.  We bestellen er een lekker glas Mahi Sauvignon Blanc bij.  In totaal betalen we 137 dollar of 79 Euro, niks vergeleken bij de prijzen in vergelijkbare restaurants bij ons!  Onze avond kan niet meer stuk.  Een beter afscheid van het Noordereiland konden we ons niet wensen. Als de zon onder is, wordt het wel echt koud en we wandelen dus maar terug naar onze kamer. Bij een glaasje porto beantwoorden we nog even enkele e-mails en skypen met H. Hij heeft zijn nieuw kunstproject gelanceerd op het internet onder de naam “Alfred and Georgia”, een mooie, maar voor ons toch wat mysterieuze naam. We vernemen ook dat het in België nog steeds sneeuwt en vriest. 

 

vorige   volgende

08:00 Gepost door C en C | Permalink | Commentaren (0) | Tags: nieuw-zeeland, noordereiland, wellington |  Facebook | |