12-03-13

Meer dan 1.400 prachtig bewerkte zuilen

Banner India.jpg

Donderdag 6 december 2012 (2)

 

Om 12:45 uur bereiken we de tempel van Ranakpur, de grootste jaintempel van India. In de omgevende tuinen bloeien schitterende bougainvillea’s weelderig. We zijn hier niet alleen: voor het eerst zijn er ook Japanse toeristen. En dan staan we plots voor een prachtig en majestueus bouwwerk, drie verdiepingen hoog. Tientallen torentjes en koepeltjes torenen uit boven het dak. Om binnen te gaan moeten bij iedereen, ook bij de mannen, de knieën bedekt zijn en dat is bij één van onze medereizigers blijkbaar niet het geval want hem wordt een soort pijamabroek aangereikt. De binnenkant van de tempel bestaat uit een wirwar van kamertjes en binnenkoertjes rondom een centraal schrijn, maar het meest indrukwekkend zijn de 1.444 prachtig bewerkte zuilen. Het doet sterk denken aan de tempel van Mount Abu, maar daar was het beeldhouwwerk toch nog iets fijner. Om 13:45 uur zijn we terug weg. In een mooie tuin genieten we onder de bomen van een lunchbuffet en een uurtje later trekken we verder door de Aravibergen en bereiken de autosnelweg naar onze eindbestemming Deogarh.

india,ranakpur

 De lange trip wordt opnieuw vakkundig opgeluisterd met de verhalen van François. Het gaat over huwelijken en het kastenstelsel deze keer. Er zijn talloze kasten, maar op basis van reinheid zijn er 4 hoofdkasten. De hoogste kaste zijn de brahmanen en alleen zij kunnen priester worden. Ze zijn herkenbaar aan hun kaalgeschoren schedel en ze dragen meestal een touwtje over hun borst met 7 stringen. Bij elk knoopje hoort een mantra, een woord of spreuk met magische kracht. De tweede zuiverste kaste zijn de kshatriyas of de krijgers en de heersers. Hiertoe behoren de maharadja’s. Die mogen alles want zij staan in voor het wereldlijk welzijn. Daarop volgen de vaishya’s, die omgaan met geld: de landbouwers en de handelaars. De shudra’s vormen de minst reine kaste; hieronder vallen de burgers en de arbeiders. Daarbuiten zijn er de dalits of kastenlozen, ook wel de onaanraakbaren genoemd. Zij vormen een groot deel van de bevolking (een paar honderd miljoen) en doen het meest vuile werk. Ondanks de officiële afschaffing van het kastenstelsel in 1950 worden de dalits nu nog zeer vaak op een onmenselijke manier gediscrimineerd.

 

In de Indische samenleving is ondanks alles het kastenstelsel nog steeds belangrijk want alle sociale omgang gebeurt binnen de eigen kaste: de keuze van vrienden, verenigingen en zelfs de beroepskeuze worden er door bepaald. Uiteraard moeten ook huwelijken steeds binnen de eigen kaste blijven en zeer vaak zelfs “gearrangeerd” worden. Voor het uitzoeken van de geschikte partner staan de ouders de volgende kanalen ter beschikking. In eerste instantie is er in elke familie een tante die fungeert als koppelaarster. De tweede weg is de krantenadvertentie. Daarin stellen kandidaten zich per kaste voor met een foto, hun horoscoop en hun biografie. Op basis van deze drie elementen wordt in een vastgelegd puntensysteem een score toegekend om na te gaan hoe goed een koppel “matcht”. Eens een koppel “geregeld” is, komen de vier ouders samen om de bruidsschat te bediscussiëren. Die moet door de ouders van het meisje betaald worden en zij staan ook in voor de kosten van het huwelijksfeest. Die kosten kunnen zeer hoog oplopen en daarenboven verliezen de ouders nog hun dochter, want na het voltrekken van 

India Ca 10-11 dec 2012 504.JPGhet huwelijk, wordt zij definitief opgenomen in de familie van de jongen.  Niet te verwonderen dat de geboorte van een dochter meestal weinig vreugde veroorzaakt en dat meisjes niet zo gewenst zijn als jongens. Het huwelijksfeest, zoals wij er deze dagen hier al meerdere gezien hebben, duurt  3 dagen. De eerste dag vieren de twee families afzonderlijk in intieme kring. Op de tweede dag worden bruid en bruidegom mooi aangekleed: het meisje in een kleed met zoveel mogelijk goud en een sluier, de jongen in een mooi kostuum. India Ca 12 dec 2012 bis 043.JPGArmen en handen van het meisje worden met hennatekeningen gesierd. Beiden pronken zij op een feest met de vrienden. De derde dag trekt de jongen op een wit paard en voorafgegaan door een fanfare, in een luidruchtige processie naar vrienden en familie. Die omhangen hem met bloemenslingers en geven hem allerlei opdrachten uit te voeren, wat de meeste jonge bruidegommen niet echt vrolijk stemt. Als de stoet uiteindelijk op het trouwfeest belandt, staat de bruid hem daar op te wachten en wordt het koppel met elkaar verbonden door hun kleren aan elkaar te knopen. Nu heeft het grote feest plaats, vaak met duizenden gasten en vooral met een ongeziene overvloed aan eten. Na afloop gaan de pasgehuwden elk naar hun eigen huis terug om pas ’s anderendaags samen in te trekken bij de familie van de jongen. De vierde dag is dan ook een dag van rouw omdat het meisje definitief haar familie verlaten heeft.

 

voor meer foto's van Ranakpur: klik hier

 

vorige                                     volgende

 

 

08:00 Gepost door C en C | Permalink | Commentaren (0) | Tags: india, ranakpur |  Facebook | |

09-03-13

Het leven op het platteland

Banner India.jpg

Donderdag 6 december 2012 (1)

 

We hebben heerlijk geslapen in onze luxekamer. Veel tijd krijgen we niet om te genieten van dit prachtige hotel, want om 8:30 uur vertrekken we alweer voor de volgende etape van onze reis. Het ontbijtbuffet is natuurlijk zeer mooi en uitgebreid. Om terug te keren moeten we opnieuw met het bootje het meer over en we hebben nauwelijks plaats genomen als C ontdekt dat ze haar zonnebril is vergeten. Ik kan nog snel naar de kamer terugkeren en met de hulp van niet minder dan 3 bedienden vinden we hem op de kamer terug. Oef!

India Ca 05 dec 2012 362.JPG

Vanop het water bewonderen we een laatste keer het City Palace en het paleis van de maharadja. Deze laatste heeft een deel van zijn paleis omgebouwd tot hotel en onze reisleider vertelt ons een mooie anekdote in verband hiermee. Bij de bouw van het Leela Palace Hotel blokkeerde de koning lange tijd de bouwwerken uit schrik voor concurrentie, maar hij kreeg lik op stuk toen de verenigde hoteleigenaars op hun beurt de verbouwingswerken van het koninklijk paleis lieten stilleggen omdat hij geen bouwvergunning had. Eens aan wal stappen we over op onze bus. Tijdens de rit door de stad worden we meteen geconfronteerd met de keerzijde van de Indiase medaille: een kind van nauwelijks 10 jaar loopt er met een grote zak op de rug op zoek naar het “betere” afval. Die zakken worden verzameld en de kinderen krijgen er enkele roepies voor. Ja, India is het land van de contrasten. Op sommige straathoeken staan groepen mannen te wachten. Het zijn dagloners die hopen opgepikt te worden door een werkgever. Tijd dus voor een les sociale zekerheid door François. Hij vertelt ons dat ongeschoolde arbeiders 150 à 250 roepies (ongeveer 3 euro) per dag verdienen en de geschoolden 350 roepies (5 euro), al wordt er nog een onderscheid gemaakt tussen geschoolden (die mét gereedschap) en half-geschoolden (die zonder gereedschap). Sociale voorzieningen zijn onbestaande. Zo bestaat er geen pensioenstelsel wat ertoe leidt dat ouderlingen moeten opgevangen worden door hun familie. Geneeskundige zorgen bij een geneesheer zijn zo goed als gratis (6 roepies) maar voor een eventuele operatie moet 20.000 roepies neergeteld worden. Wie dat niet kan betalen, leent geld bij vrienden. Op het platteland, waar de meeste mensen van de landbouw leven, is het stelsel van groot-grondbezitters en lijfeigenen grotendeels verdwenen. De staat heeft hier namelijk een vorm van sociale tegemoetkoming gedaan waarbij landbouwers voor 150 dagen per jaar een inkomen van 170 roepies per dag wordt gegarandeerd. Zo wil men voorkomen dat mensen massaal naar de stad trekken. De grootste uitgavepost voor een Indische familie is de energievoorziening: elektriciteit, gas of kerosine. In veel dorpen is er trouwens alleen ’s morgens en ’s avonds elektriciteit. Door de gebrekkige installaties zijn elektriciteitspannes overigens schering en inslag zodat velen een eigen (primitieve) generator voor de deur hebben staan.

 

We rijden opnieuw door het Aravanigebergte. Om ook eens te zien hoe het leven is in een klein bergdorpje, laat onze reisleider de bus even stoppen. We gaan een korte wandeling maken door de straten, maar eerst leest François ons de les i.v.m. het fotograferen. Hij vindt dat sommigen nogal onbeleefd tewerk gaan en maant ons aan om de privacy van de mensen wat meer te respecteren. Dat doen we vanzelf als we merken dat in het dorp de mensen duidelijk veel argwanender en zelfs weigerachtig zijn als we een foto willen maken. Toch kunnen we enkele mooie plaatjes schieten van mensen die wél gewillig poseren voor de camera. Bij een winkeltje kopen we een blikken lunchbox, zoals we die hier zien bij alle schoolkinderen op weg naar school. Het is een cilindervormige doos bestaande uit drie ronde eetdoosjes boven elkaar. Best handig en spotgoedkoop. Wat we ermee kunnen doen, is een andere vraag… misschien wel leuk voor de kleinkinderen? Alles is hier natuurlijk zeer primitief en armtierig.

India Ca 06 dec 2012 129.JPG

We trekken verder maar even buiten het dorp stoppen we nog bij een  oude watermolen die door twee ossen in beweging wordt gehouden. Een in het wit geklede boer loopt geduldig alle rondjes mee terwijl een vrouw de was doet in het opgepompte water dat in een klein watervalletje neergutst. Kan het nog idyllischer? Honderd meter verder is er een steenbakkerij. Ook hier is de tijd blijven stilstaan. De klei wordt met de handen gekneed, in vormen geperst en vervolgens in de zon te drogen gelegd. Zo gebeurt het al eeuwen lang en het ziet er niet naar uit dat daar snel verandering in zal komen. De bus staat geparkeerd bij een dorpsschooltje. Kinderen spelen luidruchtig op de speelplaats en komen ons enthousiast begroeten. De hele muur rond het schooltje is beschilderd met teksten: de schooluitslagen van alle leerlingen. Merkwaardig. De reis gaat verder en opnieuw is er onderweg van alles te zien en te beleven: een groep nomaden die tevoet langs de weg trekt met hun huisdieren en karren volgeladen met heel hun hebben en houden, een huwelijksstoet met de bruidegom op een wit paard en voorafgegaan door een karretje met muziek i.p.v. een fanfare. Het is ook leuk om te zien hoe de Engelstalige opschriften hier verkracht worden. Bij restaurants lazen we zo wat van alles: resturant, rastarant, ristaurent, … (sorry, spellingchecker!).

 

vorige                                  volgende

 

08:00 Gepost door C en C | Permalink | Commentaren (0) | Tags: india, udaipur |  Facebook | |