18-02-13

Processie van het Heilige Boek

Banner India.jpg

zondag 2 december 2012 (3)

 

De terugreis naar Amritsar verloopt in een wat rustiger vaart. Om 18 uur zijn we terug in ons hotel waar we eindelijk een verkwikkende douche kunnen nemen. Vòòr het diner bezoeken we het souvenirwinkeltje en kopen er twee boeken die prachtig ingebonden zijn in een bruine lederen kaft: de Ramayana en de autobiografie van Mahatma Ghandi. Slechts 300 roepies per stuk, zijnde 4,5 euro. We hebben nog even de tijd voor een aperitiefje in de bar. We kiezen voor een glas rode wijn uit India, een cabernet-shiraz die verrassend lekker smaakt. Het dinerbuffet is opnieuw zeer lekker al bestaat het voor een groot deel uit de resten van deze middag. En de dag is nog niet ten einde! Om 21 uur gaan we terug naar de Gouden Tempel voor de ceremonie van het opbergen van het Heilige Boekde Goeroe Grant Sahib. Het boek rust overdag in de Gouden Tempel waar India Ca 02 dec 2012 192.JPGer de hele dag uit voorgelezen wordt en iedere avond wordt het ingepakt en in een ceremoniële processie naar een nabijgelegen gebouw gedragen. Opnieuw gaan onze schoenen en kousen uit en stappen we door het verplichte voetbad. We stellen ons op een strategische plaats op achter de koperen hekken en stilaan stroomt het volk toe. Plots gaat een deur open en het schrijn wordt naar buiten gebracht waarna het onder de gele en oranje bloemenkransen bedolven wordt. Onder trompetgeschal stapt een kleine stoet de tempel binnen om het boek op te halen. Even later komt de stoet weer naar buiten en brengt het Heilige Boek naar zijn nachtelijk onderkomen.  De plechtigheid is afgelopen, maar wij gaan nog niet naar huis. Onze lokale gids zal proberen om ons langs een dienstingang van het onderhoudspersoneel naar binnen te loodsen in de Gouden Tempel. Elke avond komen tientallen vrijwilligers het gebouw kuisen. De witte marmeren vloeren worden India Ca 02 dec 2012 239.JPGmet melk geboend wat hen een mooie glans geeft. En het lukt ons om in de nagenoeg lege tempel binnen te gaan. We wandelen over de 60 meter lange marmeren brug met gouden lantaarns die toegang geeft tot het heiligdom. Nu kunnen we de fijn bewerkte marmer en de met bladgoud bedekte deuren en koepels van dichtbij bewonderen. Schitterend. Hier en daar zitten mensen in alle stilte te mediteren en in het centrum van het gebouw hebben zich een aantal gelovigen rond een oude priester geschaard die voorzingt. Hier mogen we geen foto’s maken.  De sfeer is onbeschrijflijk en indrukwekkend, nog versterkt door de duisternis rondom en het felle licht waarin de tempel baadt. Dit is ongetwijfeld een hoogtepunt van onze reis. We wandelen terug langs de donkere en verlaten straatjes naar de auto’s en tegen 23 uur zijn we terug in ons hotel. Iedereen is onder de indruk en trekt onmiddellijk naar zijn kamer. Het is trouwens een lange en vermoeiende dag geweest maar we hebben zéér veel gezien en beleefd. Amritsar zullen we niet gauw vergeten!

 

Voor meer foto's van Amritsar: klik hier

 

vorige                                                volgende

08:00 Gepost door C en C | Permalink | Commentaren (0) | Tags: india, amritsar, gouden tempel |  Facebook | |

15-02-13

Patriottisme aan de Pakistaanse grens

Banner India.jpg

zondag 2 december 2012 (2)

 

We wandelen nu terug naar de auto’s en die brengen ons naar het Ista Hotel, het design-hotel waar François ons gisterenavond met zoveel ironie over vertelde. Het is een prachtig modern hotel en nadat we onze kamer op de 16e verdieping (ze beginnen maar te tellen vanaf 10…) betrokken hebben, mogen we aanschuiven aan een schitterend buffet: voorgerechten, hoofdgerechten en desserts en… voornamelijk Indische specialiteiten. We genieten! Vooraleer de valiezen naar de kamer worden gebracht, lukt het mij om er toch snel mijn batterij uit te halen zodat ik voor de rest van de dag mijn eigen fototoestel kan gebruiken. We kunnen nog even op adem komen op onze prachtige kamer en om 15 uur staan we klaar om te vertrekken naar Wagah aan de Pakistaanse grens waar we getuige zullen zijn van een vreemde ceremonie. Hier wordt namelijk elke avond met veel patriottistisch vertoon de grens tussen India en Pakistan afgesloten. François vraagt ons alleen het strikt nodige mee te nemen want in de grote massa durven zich wel eens

india, pakistan, wagah, grens

pickpockets te bewegen. Samen met de lokale gids stappen we in één van de 6 klaarstaande jeeps voor de rit van een 30-tal kilometer. Het wordt een heuse rodeorit waar we voortdurend onze ogen moeten dichtknijpen en ons hart regelmatig stil staat van de schrik. Voor het eerst maken we kennis met de manier van rijden in India. Het verkeer is zeer druk en onze chauffeur maakt er een erezaak van om alle anderen voorbij te steken, zelfs wanneer er een tegenligger met flikkerende lichten op ons afstevent. Later zullen we ervaren dat dit in India de gewoonte is en dat hier impliciet totaal andere regels heersen dan bij ons. Het is duidelijk dat wij als westerlingen hier beter niet achter het stuur kruipen want we geraken gegarandeerd geen kilometer ver zonder ongevallen. Onderweg is het overal armoe troef. Overal ligt het vuil opgestapeld. De honden die erin rondsnuffelen op zoek naar iets eetbaars, hebben nu concurrentie van loslopende koeien, varkens en geiten. Ook hier zijn overal trouwpartijen aan de gang. Wanneer we de grens naderen, staan kilometers lang honderden vrachtwagens langs de weg geparkeerd. Hier worden immers goederen voor Pakistan overgeladen en de vrachtwagens staan geduldig te wachten tot zij aan de beurt zijn. Volgens onze chauffeur staan sommigen hier soms tot 2 weken en overnachten in geïmproviseerde tenten naast hun vrachtwagen. Intussen is het verkeer nog drukker geworden en we worden afgezet op een parking op enkele honderden meter van de grens. Nu moeten we te voet verder samen met de toestromende massa. François maant ons aan ons te haasten zodat we een mooie plaats kunnen bemachtigen. De controle aan de toegang is zeer streng. Mannen en vrouwen moeten in afzonderlijke rijen aanschuiven onder het oog van gewapende soldaten. Het gedrum valt nog mee en we volgen onze gids naar de grote tribunes die aan weerszijden van de weg zijn gebouwd. Wat we hier te zien krijgen is zeer vreemd en hallucinant (video). Aan weerszijden van de grens zijn de tribunes gevuld met luid joelende en zingende mensen, net zoals India Ca 02 dec 2012 086.JPGbij een grote voetbalwedstrijd. Ze schreeuwen en scanderen tegen elkaar op terwijl op de weg gedanst wordt en mensen onder applaus met een wapperende Indische vlag tot aan de grensovergang lopen die met een ijzeren hek is afgesloten. Alles gebeurt onder toezicht van en opgehitst door militairen in kleurige uniformen waarbij vooral de grote rode hanenkam op hun hoofddeksel opvalt. Aan de Pakistaanse kant gebeurt precies hetzelfde met soldaten in zwart uniform en dezelfde hanenkam. Voor de eigenlijke plechtigheid zijn alleen de militairen aan de beurt. Een duidelijk op fysiek geselecteerd keurkorps stapt in groepjes van twee of vier zo snel en agressief mogelijk op de grens India Ca 02 dec 2012 077.JPGaf, daarbij hun benen zo hoog mogelijk heffend. Dit is letterlijk haantjesgedrag dat trots en vastberadenheid moet uitdrukken om de vijand te intimideren. Het volk, jong en oud, tiert het uit. Wij zitten met open mond te kijken. Wat is dat allemaal? Het heeft het iets ludieks en onschuldigs maar tezelfdertijd is het afschrikwekkend en beangstigend.  Het hele vertoon laat wellicht toe om iets af te reageren, maar toch voel je dat hier maar een kleine vonk nodig is om geweld te ontketenen. De ceremonie eindigt met het strijken van de vlaggen en het sluiten van de poort. Plechtig wordt de vlag opgevouwen en onder luid gejuich naar haar rustplaats voor de nacht gebracht. Tot morgenvroeg is de grens gesloten.

 

Voor meer foto's van Amritsar: klik hier

 

vorige                                                     volgende

08:00 Gepost door C en C | Permalink | Commentaren (0) | Tags: india, pakistan, wagah, grens |  Facebook | |