03-05-13

Brandstapels aan de Ganges

Banner India.jpg

Vrijdag 14 december 2012 (3)

 

Het is al flink aan het deemsteren als we aan de Ganges komen. Brede trappen, ghats genoemd,  dalen af tot aan de waterrand en de stroom is hier zeer breed. Aan de drukke oever liggen grote roeiboten klaar om de vele toeristen op te vangen, die net als wij, de avondceremonie op de oevers willen bekijken vanop het water.  Ook wij nemen plaats in een van de sloepen en twee jongemannen roeien ons de rivier op. François neemt ook een klein jongetje mee aan boord die een grote korf draagt met drijvende kaarsjes en bloemen, die we straks op het water moeten laten drijven.  Daarbij mag je een wens doen, maar die van mij zal wellicht niet verhoord worden, want mijn kaarsje dooft meteen als ik het te water laat. We varen eerst een tijd traag langs de oevers die baden in het licht tot bij één van de crematieplaatsen. Hier en daar flakkert een brandstapel hoog op tussen de zwarte smurrie vol halfverbrand hout en bloemenkransen, die getuigen van wat zich hier heeft afgespeeld.

india,varanasi,benares

Het is nu volledig donker en foto’s maken mag hier niet. Bij een crematie wordt het lijk in een doek gewikkeld, in de Ganges ondergedompeld en vervolgens op de brandstapel gelegd.  De oudste zoon steekt het vuur aan nadat hij 3 maal rond de brandstapel is gelopen, volledig kaal geschoren en gekleed in een lang wit kleed. Na afloop verwijdert iedereen zich en de crematieplaats wordt opgekuist door onzuivere kastenlozen, terwijl de anderen zich in het water van de rivier zuiveren. De as wordt dagelijks samen met het afval in de Ganges geveegd en het is dan ook niet verwonderlijk dat dit één van de meest vervuilde rivieren ter wereld is. En dat zie je ook: het water kleurt inktzwart. Later zie ik in een tv-reportage dat de lijken vaak niet helemaal opgebrand zijn en dat soms menselijke overschotten op het water drijven. Mensen die zich geen brandstapel kunnen veroorloven, schuiven de lijken zelfs zonder meer het heilige water in waar ze enkele uren blijven ronddrijven vooraleer naar de bodem te zakken. Jaarlijks worden hier niet minder dan 33.000 lijken verbrand of rechtstreeks aan de heilige rivier toevertrouwd. Het meest onbegrijpelijke is nog dat de pelgrims zich hier ten overvloede komen baden en zelfs… gretig van het vervuilde water drinken.

 

Er is een massa volk op en rond het water. We varen nu naar de Kashi Vishwanath Temple waar elke avond een ceremoniële sluiting van de tempel plaats heeft. Op een breed podium en onder grote spots staan een tiental priesters in rood en witte gewaden de omgeving te zuiveren door rythmisch en mooi synchroon te zwaaien met rook, vuur, kamfer, e.a. Intussen klinkt een eentonig gezang en het lawaai van trommels en belletjes.

India Ca 14 dec 2012 306.JPG

Het is best een indrukwekkende vertoning al geeft het geheel ook een beetje het gevoel strikt geënsceneerd te zijn ten behoeve van het toerisme. Maar dat zal wel niet. Als we na afloop terug aan wal gaan, hangt er een gordijn van nevel en rook, maar vooral een indringende stank van urine. We willen hier zo snel mogelijk weg. We wandelen door de drukke winkelstraat terug naar de riksja’s en letten goed op om niet in de drek te trappen. Er is nog even wat opschudding wanneer één riksja een wiel verliest, maar algauw bereiken we de bus die ons terug naar de luxe en vooral de netheid van ons hotel brengt. Het is nog maar 20 uur en dus tijd voor het diner, dat overigens zéér lekker is. Om 21:45 uur zijn we al op onze kamer. De drukte, maar vooral de ervaringen op en rond de Ganges, zinderen nog een hele tijd na. Wat een belevenis! Het is onmogelijk om dit te beschrijven, dat moet je gezien hebben. Maar… het is niet geschikt voor iedereen, denk ik.

 

Voor meer foto's van Varanasi: klik hier

 

vorige                        volgende

08:00 Gepost door C en C | Permalink | Commentaren (0) | Tags: india, varanasi, benares |  Facebook | |

30-04-13

De heilige stad Varanasi

Banner India.jpg

Vrijdag 14 december 2012 (2)


Op de terugweg heeft François nog een extraatje in petto: een niet gepland riksjaritje want we hebben nog tijd en een beetje geld over. In het hotel krijgen we een half uur om nog snel even de voeten te wassen en de koffers uit te checken en na een snelle hap (een kom soep en twee sandwichen) brengt de bus ons naar de luchthaven.

India Ca 14 dec 2012 151.JPG

Er is een splinternieuw modern luchthavengebouw in aanbouw, maar nu moeten we het nog doen met twee gates en drie shops. Er zijn zelfs geen luidsprekers zodat een bediende ons persoonlijk moet komen zeggen dat we mogen instappen. In één van de drie winkeltjes koop ik een van de boeken die François me heeft aanbevolen: “Holy Cow” van Sarah MacDonald, een Australische journaliste die haar zoektocht naar de spiritualiteit in India beschrijft. Om 13:45 uur vertrekt onze vlucht en na amper drie kwartier landen we in Varanasi. Er hangt mist en de 18° celsius voelen fris aan. Varanasi, ook Benares genoemd, is de heiligste stad van India, gelegen aan de Ganges, de heilige rivier.  De hindoes geloven dat sterven in Varanasi verlossing brengt uit de eeuwige kringloop van wedergeboortes. Sommige ouderlingen  komen dan ook naar hier om te sterven, anderen worden hier verast waarna hun as aan de rivier wordt toevertrouwd. De stad kent dan ook zijn gelijke niet als bedevaartsplek. Dagelijks komen hier duizenden hindoes om zich in de heilige Ganges te zuiveren. Vanavond en morgenvroeg zullen we getuige zijn van hoe dat er aan toe gaat, maar nu nemen we eerst onze intrek in het Gateway Hotel, veruit het mooiste hotel in Varanasi, gelegen in een mooie tuin. Die komt echter bij dit grijze weer niet echt tot zijn recht. We krijgen een suite toegewezen die bestaat uit 3 ruime kamers: een slaapkamer, een salon en een grote badkamer. Zowel in de slaapkamer als in het salon beschikken we over een grote flatscreen-tv. Het hele hotel baadt in een chique koloniale sfeer maar is toch een tikkeltje uitgeleefd. Om 16:30 uur vertrekken we naar de stad en worden meteen geconfronteerd met het grootst mogelijke contrast: de straten zijn overdruk, lawaaierig en vooral vuil. Alles en iedereen straalt armoede uit. Onvoorstelbaar! Je voelt je eigenlijk een beetje gegeneerd omdat je in zo’n luxueus hotel logeert midden de armoede. We maken een riksjatocht. Een tengere jongen duwt zich zijn ziel uit het lijf om ons door het drukke verkeer te sleuren, vooral als het bergop gaat. Ik stap mee uit om te duwen.  Hij apprecieert het, maar hij wil mij toch zo snel mogelijk weer doen instappen. Kwestie van eergevoel, denk ik.

India Ca 14 dec 2012 190.JPG

We weten niet waar eerst te kijken rondom ons. We zitten zeer oncomfortabel want onze konten zijn te dik voor deze voertuigen. Foto’s maken is moeilijk, maar we doen het toch, zo goed en zo kwaad als het gaat. Bij het begin van de nog drukkere verkeersvrije zone, moeten we uitstappen en te voet verder. Het is er zo druk, dat we elkaars hand moeten vasthouden om elkaar niet kwijt te raken in het gewoel. Hier is foto’s maken zelfs helemaal uitgesloten. We hebben ogen te kort: allerlei rare figuren, pelgrims, bedelaars, arme drommels,… maar desondanks zeer kleurrijk. 

 

vorige                volgende

08:00 Gepost door C en C | Permalink | Commentaren (0) | Tags: india, khajuraho, varanasi, benares |  Facebook | |