18-04-13

De dokter en het dorpsschooltje

Banner India.jpg

Donderdag 13 december 2012 (1)

  

Deze voormiddag moeten we 4 à 5 uren rijden naar Khajuraho. We bewegen ons constant op de grens tussen de staten Uttah Pradesh en Madhya Pradesh. Er hangt een lichte nevel, maar de zon probeert er toch door te prikken. Langs de weg zien we de lage huisjes, vaak in lichtblauw geschilderd en de meeste met een brede stoep, netjes met witte verf afgelijnd. Sommige deurportalen zijn mooi versierd met kleurrijke muurschilderingen en hier en daar staat een klein huistempeltje voor de deur. Alles is opvallend netjes onderhouden. Zelfs de koeienvlaaien die in de zon liggen te drogen, zijn mooi gestapeld of in rijtjes gelegd. Hier is de tijd echt blijven stilstaan. Alhoewel, de vele reclameborden wijzen ons er op dat ook hier de electronica haar intrede heeft gedaan: de meeste maken reclame voor Airtel, Idea of Vodafone, alle telecommaatschappijen. Ik las trouwens dat er ondanks de armoede in India meer gsm’s zijn dan wc’s…  Ik zie ook opvallend veel reclame voor cement. Onze nieuwe autocar is comfortabel, maar blijkt toch een rammelkast te zijn. Bij een spooroverweg gaan de slagbomen naar beneden. Binnen de kortste tijd staat de weg over zijn hele breedte vol met auto’s, vrachtwagens en bromfietsen. De fietsers en de

India Ca 13 dec 2012 024.JPG

voetgangers kruipen zonder aarzelen onder de slagbomen door. Van zodra de trein voorbij is en de slagbomen open gaan, ontstaat er natuurlijk een reusachtige chaos want ook aan de overzijde staat het over de hele breedte vol. Drummen, toeteren, roepen… en op wonderbaarlijke wijze geraakt de verkeersknoop uiteindelijk los en we kunnen verder rijden. Het heeft alles bij elkaar ruim een kwartier geduurd.  Eindelijk heeft François nog eens de tijd om ons wat te onderrichten. Over de goden deze keer. De Indiërs kennen miljoenen goden, want alles wat ook maar een beetje onnatuurlijk lijkt, wordt hier als god vereerd: een scheefgegroeide boom, een speciaal gevormde rots, enz.  Maar er zijn slechts drie ‘hoofdgoden’: de trimurti met name Brahma, Vishnu en Shiva.  Samen vormen zij het Atman of de menselijke ziel. Brahma is de schepper en hij staat voor de wetenschap en de kunst. Hij heeft vier gezichten en wordt meestal afgebeeld met een kroon op het hoofd en een zwaan. Vishnu houdt alles in stand en staat ook voor welstand. Zijn vehikel is de arend. Hij zou 9 avatars of wedergeboorten achter de rug hebben, o.a. als vis, schildpad, reus, maar ook als Rama en Krishna. Shiva tenslotte breekt alles af en bouwt alles op. Hij wordt vereerd als de “remover of obstacles” en de sleutel tot het geluk. Hij wordt afgebeeld met een grote dot haar op het hoofd, met een drietand en een serpent rond zijn nek. De olifantengod Ganesha is één van zijn twee zonen.

 

We stoppen in een klein dorpje waar een vriend van François woont. De man is dokter en zijn vrouw een soort social worker en onder hun tweetjes zorgen ze voor het welzijn van de hele streek. Ze hebben een zoon van 11 en een dochter van 16, die studeert voor ingenieur. François wordt enthousiast ontvangen als een soort nonkel en wij met de hele groep al evenzeer. We mogen een blik werpen in hun kleine, maar nette huisje en de dochter komt rond met een schotel met nootjes, koekjes en zelf gebakken groentenbeignets.  Naast een eenvoudige woonkamer is er een piepkleine keuken en twee kleine slaapvertrekken: één voor de mannen en één voor de vrouwen. Op een rekje aan de muur staan enkele medicamenten. Hiermee moeten alle patiënten uit de omgeving het doen. De dokter is er niet maar als hij even later thuiskomt, neemt hij ons mee de straat over naar het kleine dorpsschooltje dat hij ook onder zijn hoede heeft. De klasjes en de hele speelplaats ogen zeer netjes en verzorgd. De kinderen zitten op de grond en gedragen zich bijzonder gedisciplineerd.

India Ca 13 dec 2012 049.JPG

Terwijl de onderwijzer met ons praat, zitten ze voorbeeldig luidop te lezen in hun schoolboeken terwijl anderen nu pas aankomen, hun schoenen uittrekken en braaf plaats nemen bij de rest. Twee jongetjes van een jaar of vijf stappen hand in hand de speelplaats op terwijl ze met hun andere hand naar ons wuiven. Rond hun grote bruine ogen zijn ze zwart geschminkt. Schattig! Het spreekt vanzelf dat we hier de ene foto na de andere maken. We vernemen hier ook dat gisteren Ravi Shankar overleden is, de sitarspeler die over de hele wereld beroemd werd door zijn samenwerking met o.m. The Beatles. Volgens François is de kans groot dat hij zich zal laten verassen in Varanasi en wie weet zijn we daar morgen of overmorgen wel getuige van. En dan trekken we verder, de autosnelweg op. Opnieuw moeten we regelmatig onze ogen dichtknijpen voor de levensgevaarlijke toeren van de bus en de tegemoetkomende vrachtwagens of andere bussen. Claxons en flikkerende koplichten zijn hier gelukkig zeer efficiënte communicatiemiddelen. In de stadjes waar we door rijden, heerst een ongelooflijke drukte: auto’s, toektoeks, moto’s, fietsen, voetgangers, kilometers lang. De weg is zo smal dat het bij ons maar één baanvak zou zijn en toch kruisen hier vrachtwagens elkaar moeiteloos aan hoge snelheid. Fietsers en voetgangers springen behendig opzij. Aan de vele stalletjes en kraampjes hangen overal linten van zakjes chips en andere snoep. Op de stoepen werken allerhande ambachtslui: houtbewerkers, steenkappers, automechaniciens. Mannen en vrouwen zitten gehurkt op de grond, vaak zo diep gebogen dat je nauwelijks ziet dat het een mens is.

 

vorige                                volgende 

08:40 Gepost door C en C | Permalink | Commentaren (0) | Tags: india, jaipur, khajuraho |  Facebook | |

15-04-13

Te gast op een trouwfeest

Banner India.jpg

Woensdag 12 december (2)

 

Orchha is een “power place”, d.w.z. dat het een kruispunt is van de aardse en de spirituele wereld waardoor deze plek een grote aantrekkingskracht heeft op sadoes en pelgrims. Zij geloven ook dat de held Rama hier ooit geweest is. Andere power places zijn o.a. Amritsar en Kathmandu. We zijn nu in de staat Madhya Pradesh. Orchha is een klein stadje dat toch wel wat toeristen trekt wegens een paar interessante tempels en het imposante Jahangirpaleis. We rijden meteen naar het Amar Mahal Resort, ons hotel voor deze nacht. We krijgen een bloemenkrans omgehangen en gaan meteen aan tafel voor een snelle lunch. Het is een mooi hotel, oud maar authentiek en karaktervol. Ondanks de mooie gladde vloeren en muren, blijkt er in de toiletten een verdwaalde India Ca 12 dec 2012 245.JPGmuis te lopen.  In de gang ontmoeten we een man met een soort tennisracket in de hand en op de rug een bus met pesticiden, die hij verstuift telkens hij insecten ziet. Wat hij doet als hij een muis ziet, weet ik niet. Misschien dient de tennisracket daarvoor? In ons hotel gisteren hadden ze er een kat voor, één van de twee katten die ik tot nu op deze reis gezien heb, maar honden heb ik des te meer gezien. Rond een mooie binnentuin loopt een elegante zuilengang die een doorgang heeft naar een grote tuin waar alles klaar staat voor een trouwpartij. We kunnen snel onze kamer innemen en onze bloemenkrans in de bomen hangen (je mag die namelijk niet zomaar weggooien…) en dan vertrekken we voor een wandeling door het stadje. In tegenstelling tot de steden van de vorige dagen, heerst hier een zalige rust. Toeristen zijn er niet te zien en er is zo goed als geen verkeer. De vrouwen in hun kleurige kleren tegen een achtergrond van de tempel met zijn drie spitse torens, leveren mooie plaatjes. Eén van hen ziet er eerder onvriendelijk en vervaarlijk uit en ik durf ze niet fotograferen. Het blijkt een hijra of eunuch te zijn in vrouw verkleed en die mannen laat je inderdaad het best met rust. Op de toren van de tempel zitten twee reusachtige arenden op hun nest.

 

François is zeer gehaast en ik kan hem nauwelijks volgen. Vooral in de hoofdstraat zijn er zoveel mooie foto’s te maken, maar ik krijg onvoldoende tijd. Hier is alles zeer authentiek: mannen gehurkt vòòr hun winkeltje, kleermakers achter twee oude naaimachines op straat, een kapper in open lucht en natuurlijk koeien alom… Over het centrale plein wandelt een bescheiden bruidsstoet voorbij: het bruidspaar, enkele mensen en… één trompet. Duidelijk onbemiddelde mensen. Wat een contrast met wat we vanavond India Ca 12 dec 2012 300.JPGin ons hotel zullen te zien krijgen.  Wij zijn inmiddels bij het Jahangirpaleis aanbeland, een versterkt paleis uit de mogoltijd hoog op een rots. Hier en daar zitten zeer excentrieke figuren: sadoes of “holy men” in het geel of oranje gekleed en met allerlei gekleurde strepen op hun voorhoofd en armen. Rond hun nek dragen ze een heel stel kransen van gele en oranje “marygolds” of stinkers. Jahangir is een zeer groot complex met elegante torens en uivormige koepels en een hele reeks binnenplaatsen. We beklimmen de steile trappen tot op de tweede verdieping voor een prachtig uitzicht over de omgeving en op het paleis zelf. De beginnende zonsondergang levert mooie sfeerbeelden op. In het paleis zijn er prachtige fresco’s te zien, maar jammer genoeg is het er te donker voor foto’s en flitsen mag niet. Hier voert François nog eens een nummertje op en we hangen aan zijn lippen. Het begint nu echt te deemsteren maar François wil ons nog even naar de rivier brengen waar ’s avonds de mannen komen baden. De brug is smal en heeft geen reling en wanneer we een vrachtwagen tegenkomen, stuurt François ons terug. Nadien vertelt hij ons de échte reden om terug te keren: op de brug lag het vol menselijke uitwerpselen, want de mannen komen zich hier niet alleen wassen… Even verder op de plek waar de vrouwen gewoonlijk hetzelfde plachten te doen, is nu een openbaar toilet gebouwd maar… het wordt niet gebruikt. De vrouwen hechten teveel aan het “sociale moment” dat zich uitstekend leent voor de dagelijkse roddelpraatjes. Ondanks alles was deze wandeling zeer boeiend. Hier zagen we het echte leven op het platteland en wat een contrast met de drukte bij de Taj Mahal.

 

Om 18 uur zijn we terug in ons hotel. Je vraagt je af wat een luxehotel hier middenin de armoede staat te doen. En er zijn geen toeristen… ’s Avonds wordt echter een en ander duidelijk wanneer we een kijkje gaan nemen op het huwelijksfeest dat in volle gang is in de tuinen van het hotel. Overal lopen vrouwen in prachtige kleren met veel goudbrokaat. In een van de kamers maakt de bruid zich klaar voor het feest, geholpen door een hele reeks dames. De uitgestrekte grasvelden baden in het licht en er staan verschillende grote buffetten klaar terwijl een orkestje muziek speelt. Alles wordt gefilmd en op een groot scherm geprojecteerd. Centraal staat een podium met een troon en een grote halve maan. Joelende kinderen komen ons tegemoet en willen op de foto en de volwassen gasten lachen ons vriendelijk toe.

India Ca 12 dec 2012 bis 026.JPG

We worden uitgenodigd een aperitiefje mee te drinken (cola…) en een soepje te eten. Iedereen is vriendelijk en enthousiast. Een van de buffetten is versierd met kitscherige ijssculpturen en een jongeman steekt ons een visitekaartje in de hand. Het is de man die deze “kunststukken” gemaakt heeft. Je weet maar nooit, als we zelf nog eens een feest geven en een traiteur zoeken… Dan ontstaat er wat rumoer bij de ingang van de tuin. De bruid doet haar intrede. Onder een doek wordt ze door een groepje meisjes en vrouwen naar het podium geleid waar de bruidegom haar opwacht. Nu kunnen de genodigden zich met het jonge paar laten fotograferen. Intussen worden wij voortdurend bestookt en iedereen wil met ons mee op de foto. Wat een sfeer en wat een hartelijkheid. Wanneer de bruid echter iets minder vriendelijk vraagt om niet gefotografeerd te worden, want “this is private”, besluiten we toch maar om ons wat discreter te gedragen en we trekken naar onze kamer. Het was een leuke belevenis.

 

Voor meer foto's van Orccha: klik hier

 

vorige                                            volgende 

08:00 Gepost door C en C | Permalink | Commentaren (0) | Tags: india, orchha, trouwfeest |  Facebook | |