08-10-10

De Gouden Route

 

banner Noorwegen.jpg

 

Dinsdag 15 juli 1997

 

De twee toppers op het programma van vandaag zijn een bezoek aan Ålesund en de beroemde kronkelende Trollstigen. We zijn intussen goed gewend aan de schitterende zon, die ‘s morgens dagelijks trouw op de afspraak is. We hebben duidelijk de meest indrukwekkende fjorden achter de rug en rijden nu wat dichterbij de kust. Dat wil nochtans niet zeggen dat we de kust te zien krijgen. Het is wel een ietwat vlakker landschap met nog steeds vele inhammen en eilandjes. Al tamelijk vroeg in de voormiddag bereiken we de Jugendstil-stad Ålesund. Eerst klimmen we (met de auto!) tot op de Aksla-heuvel, van waar we een schitterend zicht hebben op de stad. Het is een eerder klein, sympathiek havenstadje met heel wat mooie oude huizen uit de Jugendstil-periode. We herkennen het haventje waar in het voorjaar ons vorstenpaar door zingende schoolkinderen hartelijk werd ontvangen. Hier vinden we eindelijk ook een souvenir: we kopen een tinnen schaaltje voor wijnflessen. Tin is inderdaad één van de specialiteiten waar Noorwegen bekend om is. 

 

Na Ålesund rijden we langs de “Golden Route”: Stordall, Valldal en vooral de Trollstigen. We vinden de echte fjord-landschappen terug wanneer we kilometers langs de Storfjord rijden. In Stordall bezoeken we een “Rosenkyrkje”. Het is een oud, uiteraard houten, kerkje uit de 18e eeuw, waarvan de binnenkant volledig beschilderd is in een volks-naïeve stijl, waarin vaak de roos als motief te vinden is. Vandaar de naam. ‘s Middags genieten we van de ronduit schitterende haringen van onze vriend-professor. Het is wel een vieze, bloederige bedoening om de beestjes van hun vel te ontdoen, maar je moet er iets voor over hebben, nietwaar? Even voorbij Valldal (een aardbeiendorp zoals Beervelde) komen we aan de Gudbrandsjuv. Dit is een diepe, smalle kloof tussen twee rotsen, waartussen een wild water bruisend en kolkend zijn weg heeft gevonden. En even verder: de lang verwachte “Trollstigen”. We komen eerst op een besneeuwde hoogvlakte, waar we een flinke wandeling te doen hebben langs een lange trap (ik heb de treden geteld, maar ik heb het vergeten te noteren... het waren er in ieder geval veel) om aan een uitzichtplateau te komen. Jammer genoeg kan C -arm in het gips en dus nog wat voorzichtig- de laatste meters niet doen. Hierdoor kan ze het mooiste punt niet bereiken. Ik natuurlijk wel en hier weet ik met de camera bijna van geen ophouden! Video plus twee foto-toestellen. Het nageslacht zal niets gemist hebben! Alhoewel... thuis is later de ontgoocheling groot als blijkt dat geen enkele foto met het panoramisch toestelletje gelukt is. De film is niet doorgedraaid en ...ik had uiteraard de mooiste zichten panoramisch gemaakt! Nog een reden om nog eens terug te gaan.

 

Maar terug naar de Trollstigen: zo mogelijk opnieuw het mooiste van de hele reis! We staan heel hoog aan het begin van een machtige waterval-rivier, die zich bruisend in de vallei stort. Over zijn hele traject slingert de weg zich langs en over de waterval met haarspeldbochten, die de autocars niet in één beweging kunnen nemen. Eens te meer indrukwekkend! Beneden in de vallei doen we nog een klein ommetje naar de Trollveggen: een loodrechte rotswand van 1.000 meter hoog: geliefd terrein voor ervaren en leerling-alpinisten. Zelfs het Noorse leger heeft hier zijn trainingskamp. Dit schijnt één van de moeilijkst te beklimmen bergwanden ter wereld te zijn. In Molde logeren we in het Knausen Hotel. Het is er kraaknet en er hangen mooie kunstwerken in de gangen. Op de kaart staat slechts één witte wijn, maar aan een ongelooflijk lage prijs: slechts 110 kronen. Dit is een buitenkansje, denken wij en we bestellen hem prompt. Het blijkt een misrekening, want het is een niet-alcoholische Amerikaanse wijn. Het hotel wordt uitgebaat door “Det Norske Bibelselskap”, dat blijkbaar alcohol als des duivels beschouwt. Dan maar een biertje! Maar wanneer ook dat alleen in een niet-alcoholische versie te verkrijgen blijkt te zijn, houden we ons toch maar aan de wijn. Flets druivensap waar ze waarschijnlijk zelfs bij Looza zouden om blozen. Later verbreek ik waarschijnlijk de zegen die op dit hotel rust, wanneer ik op mijn kamer in alle stilte 2 Jupiler-blikjes soldaat maak. Na het eten gaan we nog even wandelen in de stad. Hier heeft net het Molde Jazz Festival plaats. Overal kraampjes, veel jonge mensen, en hier en daar wat schuchtere pogingen tot muziek. De echte optredens hebben niet op straat maar, tegen betaling, in zalen en theaters plaats. Aan de kaai van de haven liggen twee reuze-cruiseschepen gemeerd. Eén ervan is de “Black Prince” en blijkt het mooie witte schip te zijn, dat we in het begin van de week in Eidfjord zagen. Indrukwekkend hoe groot die schepen zijn: het lijken wel hoge flatgebouwen wanneer je er langs staat! Het is ook mooi om de op- en afgaande passagiers gade te slaan, die meer langs de kade lijken te flaneren om gezien te worden dan om zelf iets te zien.

 

klik hier voor het vervolg

08:00 Gepost door C en C | Permalink | Commentaren (1) | Tags: noorwegen, alesund, storfjord, stordall, trollstigen, molde |  Facebook | |

06-10-10

Een universiteitsprofessor als haringboer

 

banner Noorwegen.jpg

 

Maandag 14 juli 1997

 

We zijn vroeg wakker deze ochtend, want er staan 232 km op het programma vandaag. We zijn dan ook om 8 uur al onderweg. C heeft wat minder goed geslapen en voelt iets meer pijn dan gisteren. Aangezien we er niet helemaal gerust in zijn, besluiten we onze huisarts in Gentbrugge te bellen. Zij stelt ons gerust en raadt aan bij de apotheker een pijnstiller te halen. Maar dat is makkelijker gezegd dan gedaan, want de apotheken zijn hier veel dunner gezaaid dan bij ons. In Grodås, het dorpje waar we ons bevinden, gaan we op zoek maar vinden niets. Dan maar inlichtingen gevraagd in het postkantoor en, jawel er is een apotheek 150 meter verder. Wij begrijpen niet goed dat we die niet gezien hebben en gaan terug op zoek. Maar opnieuw vinden we geen apotheek. Ten einde raad gaan we een grote speelgoedwinkel binnen en... we zijn aan het goede adres! De speelgoedhandelaar blijkt er een mini-apotheek op na te houden. Hij trekt een klein kastje open en tovert er tot onze grote verbazing de gevraagde Ibuprofen uit te voorschijn. Van dan af zijn we geruster en is C ook van alle pijn verlost. 

 

Wanneer we ‘s middags langs de weg picknicken, staan we met 3 auto’s op de parkeerplaats en het zijn alledrie Belgen! We zouden hier bijna een vervroegde nationale feestdag kunnen vieren... We vernemen dat het in België, maar vooral in Duitsland en Polen, verschrikkelijk veel geregend heeft en dat er overstromingen zijn. En hier blijft het zonnig, warm en droog. Niet te geloven! Even verder, in Vanylven, trekt een harington langs de weg, met daarop de tekst “Sild” (haring), onze aandacht. We besluiten het smalle weggetje in te rijden en eens te gaan kijken. Misschien kunnen we hier onze pick-nick voor morgen inslaan? Na wat zoeken blijkt het te doen te zijn in een grote schuur, waar een groepje mensen van de rust en de zon zitten te genieten aan een grote tafel. Een slordige man met stoppelbaard staat ons te woord in behoorlijk Engels, en wanneer hij verneemt dat wij Belgen zijn, steekt hij de loftrompet over de goede restaurants in Brussel. Maar, hij wil mij ook eens iets laten zien en leidt mij de schuur binnen. Hier staat een lange tafel met banken en aan het plafond hangt een oude vissersboot. “Hier, “ zegt hij “ houden wij gastronomische parties!” en hij laat mij het menu zien van het vorige weekend: gerookt hart van hert met boschampignons, St-Jacobsschelpen, Noorse zalm, hertefilet en ... beer! Ik sta perplex en roep C om haar dit mee te laten beleven. Wanneer de man haar ziet met ingepleisterde arm, vertelt hij ons dat hij dokter is en professor aan de Universiteit van Oslo. Hij brengt hier elk jaar zijn vakantie door en beoefent er zijn hobby: koken en... haring inleggen. Hij verkoopt ons 4 halve haringfilets en pakt ze goed in, zodat we ze zonder probleem in onze frigobox tot morgenmiddag kunnen bewaren. Van een opmerkelijke ontmoeting gesproken...

 

Verder valt de streek wat tegen. Alhoewel... we zijn duidelijk verwend geraakt! Een fjord of een waterval moet al zéér sensationeel zijn, willen we er niet (bijna minachtend) voorbijrijden. Eigenlijk is er toch nog veel te zien. Ørsta, ons eindpunt voor vandaag, valt echter wél echt tegen: een vrij groot wintersportcentrum, gelegen aan een fjord en tussen sneeuwbergen, maar volledig verwaarloosd, hier en daar in verval en zelfs vuil. Waarschijnlijk wordt dit in de winter allemaal door de sneeuw verdoezeld. Daarenboven is er geen kat te zien. Al snel vinden we er de verklaring voor: al om 16 uur zijn alle winkels gesloten! Ook het hotel is niet veel zaaks. Het past goed bij de rest van Ørsta, maar toch moet gezegd dat we er ‘s avonds goed gegeten hebben: timian laks met geitost-saus (geitenkaas), worteltjes en asperges. Vanavond is er echt dreiging van regen, maar... er valt geen druppel uit. Onze bestofte Volvo snakt nochtans waarschijnlijk naar een frisse douche. Morgen misschien.

 

klik hier voor het vervolg

 

08:00 Gepost door C en C | Permalink | Commentaren (0) | Tags: noorwegen, grodas, vanylven, orsta |  Facebook | |