26-02-10

Disneyfilm

banner Puglia
Donderdag 24 september 2009 (2)

We rijden langs prachtige masseria’s, de rijke villaboerderijen die meestal tussen hun enorme wijn- of olijfgaarden verborgen liggen. Voortdurend valt een lichte motregen uit de hemel en het is vaak moeilijk om de juiste weg te vinden. Toch lukt het ons vrij behoorlijk om Nardò te bereiken. Behalve een forse burcht is er weinig te Puglia 26beleven, dus na een korte wandeling en even ‘bijtanken’ aan een bankautomaat, rijden we verder door naar Maglie, een iets groter stadje en de geboorteplaats van Aldo Moro, één van de bekendste Italiaanse politici uit de recente geschiedenis. Hier vinden we echter hetzelfde scenario: een tweetal pleinen met mooie oude gebouwen, maar verder niet veel te zien, al zijn er in de hoofdstraat enkele chique winkels. We eten een lekkere gelato uit het vuistje en het is al 18 uur als we terug vertrekken en de duisternis al stilletjes begint in te vallen. De weg terug naar Gagliano is amper 30 kilometer en loopt langs één grote baan, dus het moet wel lukken om vóór donker thuis te zijn. Maar een aantal oponthouden en de ingewikkelde straten rond de dorpen zorgen ervoor dat we pas om 19.10 uur terug aan het hotel aankomen en het is intussen zo goed als donker. De temperatuur is gezakt tot 21°, maar er zijn tussen de donkere wolken enkele opklaringen te zien. Zou het weer toch wat beteren?  Vandaag hebben we in totaal 172 kilometer afgelegd. 

Vanavond trekken we naar Osteria Torremeo, de tweede van de restaurants die ons in het hotel zijn aanbevolen. Het restaurant bestaat al langer maar is recent door een jong koppel overgenomen en smaakvol opgefleurd. Ze presenteren een mooie kaart met speciale gerechten. Vooraf drinken we een aperitief op de piazza, in de bar waar we gisteren zo loyaal met hapjes werden bedeeld. Ik stap naar binnen om aan de toog te bestellen. Ze blijken over wel 10 soorten amaro te beschikken en ik kies er willekeurig een uit. “ghiaccio o liscia?” vraagt het meisje achter de bar en dank zij de Italiaanse les weet ik dat dat “mét of zonder ijs?” betekent. We krijgen elk een klein glaasje dat lekker smaakt, maar vandaag zijn er blijkbaar geen hapjes bij. We bestellen dus maar een tweede glaasje om de tijd te doden en amuseren ons eens te meer met het observeren van het leven op straat, waarin mannen en honden de hoofdrol blijken te spelen. Ook nu weer zijn er zo goed als geen vrouwen te bespeuren. Om 20 uur trekken we naar Torremeo en worden er zeer vriedenlijk ontvangen door twee jonge dames. Vanavond wordt er purtroppo  niet bediend op het terras wegens te koud. We bestellen elk een antipasto en een primo piatto : huisgerookte zwaardvis met ui en augurk, gevulde inktvis met rozemarijn en aardappelgratin en daarna open ravioli met triglie en spaghettini met saus uit Gallipoli. We overgieten alles met een frisse fles Sauvignon Blanc uit Salento en voor het geheel betalen we op het einde slechts 56 Euro ! Tegen het einde van de maaltijd komen twee honden aan de deur bedelen om eten, een grote die het voortouw neemt en een kleine die schroomvallig op de achtergrond blijft. Ze krijgen niet meteen iets maar blijven geduldig en likkebaardend zitten. Als we door de verlaten straatjes naar ons hotel terugwandelen, zwerven beide, samen met nog een paar andere honden, rond de vuilbakken tot plots een fluitje weerklinkt. Dan stuiven ze allemaal als de bliksem de straat uit, recht naar Torremeo, waar men blijkbaar gewacht heeft tot alle klanten buiten waren om de honden te bedienen. Een tafereel dat zo uit een Disneyfilm lijkt geplukt. Het is frisjes en er valt opnieuw een lichte regen.

klik hier voor het vervolg

 

08:00 Gepost door C en C | Permalink | Commentaren (0) | Tags: italie, puglia, gagliano del capo, nardo, maglie |  Facebook | |

24-02-10

De roep van de sirene

banner Puglia
Donderdag 24 september 2009 (1)

Ik heb niet te best geslapen vannacht. Dat komt niet alleen door  mijn verkoudheid en de hitte op de kamer, maar ook omdat het eten van gisterenavond op mijn maag is blijven liggen. Het zwom inderdaad allemaal nogal in de olie! Uiteindelijk heb ik toch maar de airco opgezet en dan ging het beter. Van zodra ik opsta, zet ik de terrasdeur open voor wat frisse lucht en meteen komt een grote herdershond snuffelend de kamer binnen. Op het binnenkoertje komen vier kamers uit en in één ervan hebben de hotelgasten blijkbaar hun hond mee. Het is een braaf dier en hij wandelt even snel weer naar buiten. De hemel is opnieuw zwaar bewolkt. We zijn benieuwd naar het ontbijt. Het restaurant is archilelijk ingericht: een grote, kille zaal met enorme lampenkappen en aan alle muren hangen reusachtige kleurenfoto’s van eten. Een totaal mislukte poging om het geheel een wat eigentijds karakter te geven.  Op een jong Zwitsers koppeltje na (mét hond...) zijn we alleen in het restaurant waar ons een bescheiden ontbijtbuffet wacht. 

Tegen 9.30 uur zijn we op weg voor een verkennende rit langs de Ionische kust, maar eerst rijden we nog even langs de Adriatische Zee tot in Marina de Leuca, het uiterste puntje van de hiel van de laars, waar de Ionische en de Adriatische Zee samenkomen. We stoppen een eerste maal op de brug nabij Ciolo van waar we een mooi zicht hebben op de zee, die er jammer genoeg weinig uitnodigend bijligt onder de grijze lucht. Het water heeft zowaar de sombere kleur van de hemel aangenomen en beukt met schuimende spatten tegen de rotskust. In de zomer moet dit een heel ander beeld zijn, vermoed ik. Als we rond 11 uur Marina de Leuca bereiken, komt de zon er even door en bereikt de thermometer zelfs de 25°, Puglia 23warm genoeg om de lange broek af te ritsen tot een short. Het plezier is echter van korte duur, want de wolken verdrijven heel snel de deugddoende zon en het begint even te regenen, genoeg om maar weer de lange broek aan te ritsen. Marina de Leuca is een niet onaardig kuststadje, maar het ligt er verlaten bij en de grijze hemel is ook al niet van aard om de sfeer op te beuren. Er staan een paar bizarre villa’s in rode kleur met kantelen en frivole torentjes, maar ook zij slagen er vandaag niet in om het stadje op te vrolijken. Ik had me het meest zuidelijke punt van Italië eerlijk gezegd anders voorgesteld. We blijven er niet lang hangen en zetten onze weg verder, langs de Ionische kust deze keer, richting Gallipoli. We rijden langs grote campings die er nu eenzaam bijliggen en ook de talrijke restaurantjes langs de weg zijn troosteloos en verlaten. Hier heerst in de zomer het massatoerisme, maar nu maakt alles een slordige en vuile indruk en er is nauwelijks een mens te bespeuren, alleen af en toe een sportieve fietser. We verliezen even de kustweg en komen zo in enkele dorpjes in het binnenland terecht: Alliste, Racale, Taviano, stuk voor stuk triestig en vuil. Het grijze weer zit er natuurlijk ook voor iets tussen, maar dit is geen streek om later nog eens terug te komen. We houden onderweg één enkele stop om foto’s te maken van de indrukwekkende oude olijfbomen. Er rijden twee ‘Api-wagentjes’, je weet wel van die piepkleine bestelwagentjes op drie wielen, die in Italië gebruikt worden voor alle mogelijk lokaal transport. Deze zijn volgeladen met rode peperoncini en bieden dus een kleurrijk beeld, maar ik ben jammer genoeg te laat om ze op film vast te leggen.  

Tegen de middag zijn we in Gallipoli, een eerder bescheiden stadje dat in de 16e en 17e eeuw echter een van de rijkste steden was van de Salento. Het was beroemd om zijn prima olijfolie die het uitvoerde in heel Europa waar ze gebruikt werd voor de stadsverlichting van o.a. Napels, Parijs en Londen. We vinden een parkeerplaatsje aan de voet van het kasteel bij de ingang van de oude stad. Het lijkt me een Puglia 24voorbehouden parking voor het gemeentepersoneel, maar een voorbijganger zegt mij dat we er gerust kunnen blijven staan. “Non si paga” zegt hij en dank zij onze Italiaanse les weten we nu dat je dan niet hoeft te betalen. We gaan op stap in een lichte motregen, maar we zijn pas op de vismarkt aangekomen als het begint te stortregenen. Er zit niets anders op dan onder het zeil van een viskraampje te blijven schuilen en dat laat ons toe de grote diversiteit aan vissen te bewonderen en te fotograferen. Ze liggen er in alle formaten en kleuren, maar vooral de inktvissen (polipi) en de grote zwarte mosselen (cozze nere) vallen op. Eigenlijk is de markt al gedaan, maar er zijn toch nog enkele kraampjes open. Jammer dat we hier geen uurtje vroeger waren. Gelukkig houdt het al snel op met regenen en we kunnen op zoek gaan naar een restaurantje voor deze middag in de Borgo Antico, het oude stadsdeel op een schiereilandje. We wandelen langs smalle straatjes tot bij de mooie barokke basiliek, maar vinden niet onmiddellijk een aantrekkelijk restaurant. We wandelen dus maar verder tot boven op de vestingmuren en hebben intussen besloten ons deze middag tevreden te stellen met een panino of hooguit een pizza. Maar dat is zonder Puglia 25de trattoria Scoglio della Sirena gerekend, aan wiens lokroep we niet kunnen weerstaan. We nemen plaats op het gezellig terrasje met een mooi uitzicht over de zee en delen een antipasto di frutti di mare en een misto di frutti di mare crudi, twee heerlijke assortimentjes van superverse producten rechtstreeks uit de zee. Het is een heerlijk moment, niet in het minst door de prachtige ligging. Het is 25° en op een paar kleine druppels na blijft het droog. We blijven tot 14 uur aan tafel zitten en genieten bij een koel glas wijn na van de heerlijke vis en de sfeer. Daarna slenteren we nog wat langs het strand en door de straatjes en tegen 15 uur zetten we onze reis verder richting Nardò.

klik hier voor het vervolg

 

08:00 Gepost door C en C | Permalink | Commentaren (0) | Tags: italie, gallipoli, puglia, marina de leuca |  Facebook | |