18-02-10

Een monumentaal kerkhof

banner Puglia
Dinsdag 22 september 2009 (3)

We wandelen langs de buitenring met zijn grote villa’s achter hoge hekken en in exotische tuinen naar het Museo Provinciale waar een tentoonstelling loopt over muziek in de Griekse Oudheid. Het statige gebouw is best indrukwekkend maar dringend aan restauratie toe. Door de aan gang zijnde werken is een deel van het museum gesloten, maar we kunnen toch de afdelingen archeologie en prehistorie bezoeken. Alleen al voor enkele prachtige Griekse vazen is dit bezoek de moeite waard. We keren terug langs de stadsmuren tot bij het Castello di Carlo V, een nogal logge mastodont die jammer genoeg helemaal in de steigers staat. Een bezoek is wegens de restauratiewerken niet mogelijk. We wandelen dus maar opnieuw de oude stad in, doorheen de kleine straatjes naar het centrum. Onderweg stappen we even binnen bij een oude antiquair-meubelmaker, die ons met veel trots de antieke meubelen toont die hij eigenhandig gerestaureerd of zelfs helemaal gecopieerd heeft. De man is zeer vriendelijk en in zijn piepklein atelier hangt een opvallend rustige sfeer. We zijn blij dat we ons met ons Italiaans behoorlijk uit de slag kunnen trekken en dat de mensen op die manier ook makkelijker los komen. Het valt ons trouwens op dat de mensen hier in het algemeen veel rustiger zijn dan bv in Napels en op Sicilië. Dat geldt trouwens ook voor het verkeer en alles ligt er ook veel Puglia 17properder bij. We komen langs nog enkele mooie palazzi en kerken en belanden aan het andere uiteinde van de stad bij de Porta Napoli. Buiten de poort ligt een netjes onderhouden parkje met prachtig bloeiende oleanders , dat uitloopt tot bij een obelisk die symbool staat voor de unie tussen de 4 belangrijkste steden van de ‘Terra d’Otranto’: Lecce, Taranto, Brindisi en Gallipoli. We steken de drukke ring over en gaan op zoek naar de Chiesa dei SS Nicolo e Cataldo, volgens onze Lonely Planetgids Puglia 18een van de merkwaardigste kerken van Lecce. Het is een mengeling van Byzantijnse en Romaanse stijl waarover later bij restauraties nog een barok sausje is gegoten. Dat alles resulteert in een ietwat bizarre eclectische stijl die tegelijkertijd mooi en lelijk is. Achter de kerk ligt een uitgestrekt kerkhof dat er uitziet als een heus dorp. De monumentale grafzerken hebben hier de allure van huizen en grote kapellen, sommige zelfs van heuse kerken. Overal staan indrukwekkende beelden en op vele graven bloeien bloemen, maar het geheel geeft eerder een slordige en vervallen indruk. Toch wel de moeite van een bezoekje waard, vind ik.   

We trekken terug de stad in (we zullen ettelijke kilometers gewandeld hebben vandaag…) en komen langs de Basilica di Santa Croce, dé barokke parel die we eigenlijk nog niet van binnenuit bekeken hebben. Dat doen we dus nu maar even, maar stellen vast dat de buitenkant indrukwekkender is dan het interieur. Achter de basiliek wandelen we de Parchi Publici in, waar stadsarbeiders volop bezig zijn de prachtige palmbomen te snoeien en zorgvuldig in te pakken voor de winter. We komen voor de zoveelste keer op de Piazza Oronzo. Het terrasje van gisterenavond is gesloten en we nemen plaats onder de arcaden waar we even uitblazen bij een lekkere spremuta d’arancia, vers geperst sinaasappelsap. Er heerst nog steeds een lekkere temperatuur en af en toe probeert de zon door te breken. Dat lukt haar nauwelijks, maar we zijn allang blij dat we vandaag nog geen regen gehad hebben. Vanop het terrasje slaan we nog even de drukte gade en maken wat foto’s. Het toestel van Christiane blijft echter af en toe haperen en ze maakt zich wat zorgen voor de rest van de reis. Ik van mijn kant krijg een beetje last van een opkomende verkoudheid. Beiden een beetje ons hart vasthouden dus en hopen op beterschap.  

Het is 18.15 uur als we terug op onze hotelkamer komen. Even uitblazen, een verkwikkende douche en snel even de route voor morgen bestuderen: Galatina, Otranto en dan langs de Adriatische kust naar beneden tot Gagliano-del-Capo. We weten intussen dat we niet te vroeg aan tafel mogen gaan en keren (nog maar eens…) terug naar de Piazza Oronzo voor een aperitiefje. We bekijken geamuseerd de dagelijkse ‘passeggio’ en de gezellige avonddrukte op het plein. Regelmatig komt een bedelaar langs ons tafeltje en op het plein rijden de elektrische wagentjes van de politie voortdurend af en aan. Dus toch niet zo vredig als op het eerste gezicht? Tegen 20.30 uur trekken we naar de Osteria degli Spiriti, volgens Lonely Planet en Michelin de beste in Lecce. We zijn nog bij de eerste klanten van de avond. We verwachten er veel van, maar de kaart valt een beetje tegen: hoofdzakelijk gegrild vlees. Wij gaan voor een typisch streekgerecht uit Puglia: ‘ciceri e tria’: zeer brede tagliatelle met kikkererwten en pasta fritta, gebakken pasta. Een mooi voorbeeld van de cucina dei poveri, de keuken van de armen: goedkoop, eenvoudig maar lekker. Daarna kiezen we voor salsiccia (worst), ook typisch voor de streek, maar ze hebben maar één portie meer. Christiane kiest dan maar de ‘turcinelli’, involtini met de ingewanden van lam. Hierbij hoort uiteraard een lekkere rode wijn van de streek. Het wordt een Salice Salentino 2003 van het huis Appolonio, een donkerrode wijn met een zeer volle smaak. Al bij al hangt in het eenvoudige, maar stijlvolle restaurant een prachtige sfeer en het smaakt ons zeer goed. Als we om 22.30 uur voldaan en tevreden het restaurant verlaten, dienen er zich nog steeds nieuwe klanten aan. Ze eten hier inderdaad zeer laat! Buiten is het nog steeds 22° en er is veel volk op straat. We hebben enorm veel gewandeld vandaag maar we voelen ons desondanks helemaal niet moe. Toch ben ik ervan overtuigd dat we zéér goed zullen slapen. Morgen begint onze rondreis.

klik hier voor het vervolg

08:00 Gepost door C en C | Permalink | Commentaren (0) | Tags: italie, lecce, puglia |  Facebook | |

16-02-10

Een barokke parel

banner Puglia
Dinsdag 22 september 2009 (1)

We beginnen de dag met een mooi ontbijtbuffet: broden, kazen, fruit en vooral veel zoetigheden, stuk voor stuk speciaal, zeer vers en superlekker. Bij de kazen ook bolletjes gerookte scamorza, een streekspecialiteit. Eventjes nog is de zon van de partij, maar al gauw wordt ze verdreven door de wolken en het zal de hele dag grijs blijven. We beschikken over een hele dag om Lecce te bezoeken. Om 9.30 uur verlaten we het hotel en er vallen zowaar enkele regendruppels. De oude stad met zijn smalle straatjes geeft een verzorgde indruk en ligt er met zijn grote blinkende plaveien verrassend proper bij. Lecce is een rijke oase in het arme Puglia. Onze eerste halte is opnieuw de Piazza Puglia 09Sant’Oronzo waar de ruïnes van een Romeins amfitheater liggen en de Chiesetta di San Marco, wiens elegante gevel jammer genoeg voor restauratie is weggestopt achter doeken. De gevleugelde leeuw boven de mooie ingangsdeur is gelukkig wel nog vrij gehouden. Op weg naar de duomo springen we even binnen in de Chiesa Santa Irena met haar prachtige altaren in zeer rijke barok. Er Puglia 11zijn er wel een tiental, het ene al groter dan het andere, maar alle zijn ze even overweldigend gesculpteerd. In de smalle straat naar de duomo vinden we, niet zonder moeite, een boekenwinkel waar ze een goede wegenkaart verkopen. Hiermee moet het vanaf morgen wat makkelijker worden om op de Pugliese wegen onze weg te vinden. Via een soort poort komen we uiteindelijk op de weidse Piazza del Duomo waar we weer op retauratiewerken stuiten. Hier is het de campanile van de duomo die volledig aan het gezicht onttrokken is en dus een stukje van de schoonheid van het immense plein verbergt. Rondom is de piazza omringd door mooi onderhouden imposante gebouwen: de kathedraal, het bisschoppelijk paleis en het seminario. Bij de ingang houdt een stoere politieman de wacht al lijkt hij er vooral te staan om te pronken met zijn mooi uniform en zijn blinkende moto. Er hangt een ingetogen sfeer op het plein en zelfs de groepen toeristen worden er even stil van. Puglia 12Toch wel indrukwekkend. Binnen in de kathedraal is het zeer donker waardoor de fel gekleurde glasramen in de kleine vensters des te beter uitkomen. In de moderne kolossale deur van de hoofdingang komt het licht naar binnen doorheen een knalgele maan een bloedrode zon in glas. De altaren zijn van weelderig versierd ingelegd marmer van verschillende kleuren en overal staan kunstig gesculpteerde houten en stenen beelden, die het interieur een zeer weelderig uitzicht geven, een zoveelste voorbeeld van hoe de Kerk met haar rijkdom altijd te koop heeft gelopen, was het niet om God te eren, dan was het zeker om haar macht over de arme en behoeftige geloofsgemeenschap te manifesteren. We wandelen verder tot aan de Porta Rudiae, een van de drie overgebleven oude stadspoorten. Net buiten de poort is er een overdekte markt die we natuurlijk niet Puglia 13mogen overslaan. We treffen er één grote kleurenzee van groenten en fruit: tussen alle tinten van groen liggen er de knalrode tomaten, grote gele meloenen, paarse aubergines en nog zoveel meer. Opvallend en voor ons minder bekend zijn de ’lampascioni’ of kleine uitjes, die typisch zijn voor deze streek. Puglia 14Er is ook een mooi kraam met allerlei kazen, o.a. gerookte en niet gerookte scamorza en de heerlijke (dat zullen we later proefondervindelijk vaststellen) burata, een bolletje mozzarella-achtige buffelkaas, waar de room uitloopt als je het opensnijdt.  We lopen de rest van de voormiddag straatje in en straatje uit en maken massa’s foto’s en videobeelden.  Niet alleen de mooie barokke gebouwen bieden daar ruim de gelegenheid toe - Lecce telt niet minder dan 40 kerken en 60 palazzi - maar ook de talloze schilderachtige deurtjes, balkonnetjes en steegjes. Naar het schijnt, zijn er in de binnenstad in al die historische gebouwen 600 Bed & Breakfasts en daar zijn echte pareltjes bij!

 Het is middag als we aan de andere kant van de binnenstad aan de Porta San Biagio aanbelanden. Vlak bij de poort ligt een aantrekkelijk restaurantje met terras: de Blu Notte, maar het is nog te vroeg voor de lunch, dus we wandelen nog even terug naar ons hotel voor een tussenstop en gaan ook nog eens kijken naar de kaart van Le Due Corsi, een ander leuk restaurantje. Daar hangt echter geen kaart uit en we hebben ook geen zin om binnen te gaan zitten. We keren dus maar terug naar Blu Notte, helemaal aan de andere kant van de stad. Het is er vrij druk, maar gelukkig is er nog één tafeltje vrij op het terras. Er komen veel lokale zakenlui voor de lunch en dat is meestal een goed teken. We zullen er geen spijt van krijgen want de antipasti die we daar voorgeschoteld krijgen, zullen we niet gauw vergeten. Er zijn twee versies: de ‘terra’ en de ‘mare’. Puglia 12bIk kies het tweede en er komen niet minder dan 6 goed gevulde kommetjes en bordjes op tafel: mosseltje, gamberi, octopus en polipi in verschillende maten en op verschillende manieren bereid: natuur, gefrituurd en in rode wijn. Zó mals en smaakvol heb ik ze nog nooit gegeten. Fantastisch! Christiane geniet van haar ‘sagne’ (brede tagliatelle) met tomaat en ricotta. De halve liter wijn die we erbij drinken, kost slechts 3 Euro; in totaal betalen we maar 28 Euro voor ons tweeën. Dit loonde echt wel de moeite van de hele stad nog eens tevoet te doorkruisen. We blijven zolang mogelijk aan tafel nagenieten want tussen 12 en 17 uur is de stad hier leeg en stil want alles blijft er gesloten.

klik hier voor het vervolg

08:00 Gepost door C en C | Permalink | Commentaren (0) | Tags: italie, lecce, puglia |  Facebook | |