02-11-09

Zulu dansers

Banner ZA
Zondag 11 november 2001 (1)

Het wordt onze tweede dag in Mvubu en meteen ook onze laatste safaridag. Er staan er niet minder dan 3 op het programma: één te voet, één per boot en één per jeep. Al om 8 uur zijn we op stap met Michael voor een twee uren durende wandeling. Hij is niet gewapend, maar dat zal wel niet nodig zijn zeker? Ons vertrouwen in onze gidsen wordt toch wel zeer op de proef gesteld vind ik. We zien gelukkig geen wild, maar wel zeer veel mooie bloemen en planten, insecten, paddestoelen. ZA 34Ook de geluiden van de vele vogels boeien ons. Alleen… dit is niet de specialiteit van Michael want hij weet ons nauwelijks te vertellen wat we horen of zien. Het landschap is prachtig maar de paadjes af en toe glibberig. We dalen af tot dicht bij de rivier, doch de hippo’s hebben na hun nachtelijke wandeling op de oever inmiddels al terug het water opgezocht. En dat is maar goed ook, want naar het schijnt gebeuren het grootste aantal dodelijke ongevallen in Afrika met nijlpaarden. Gelukkig wisten we dat nog niet op dat ogenblik! Wanneer we terugkomen aan de lodge kunnen we de hippo’s en kroko’s vanop een veilige afstand met de verrekijker observeren. Ze komen slechts met hun brede koppen en kleine oortjes even boven water om daarna opnieuw voor enkele minuten onder te duiken. Daarbij maken ze af en toe brullende en knorrende geluiden. Er zijn er heel wat. 

Helena heeft tijdens onze tocht gedekt voor een brunch en de tafel prachtig versierd met bougainvillea en gele servietjes. Er is een heerlijke fruitsalade, yoghurt met passievruchten, gehakt vlees van ZA 35aimpala, aardappelsla, gebakken eitjes, warme tomaat en heerlijk zelfgebakken brood. Vooraf drinken we de witte en rode champagne (‘vonkelwijn’ heet dat hier) die Gilbert gisteren “verdiend” heeft. Het eten, het uitzicht én de sfeer zijn schitterend en dit doet alle kritiek op Mvubu wegsmelten als sneeuw voor de zon, die intussen inderdaad volop van de partij is. We maken ons klaar voor het optreden van een groep Zulu-ZA 35bdansers die speciaal voor ons komen optreden in de lodge. Het is een dynamische bende van een tiental mannen en twee vrouwen die ons niet alleen de krijgsdansen  en –gevechten van de Zulu’s demonstreren, maar ook een staaltje geven van hun zangtalent. Natuurlijk sluiten ze plechtig en ingetogen af met een pakkend Nkosi Sikelele, het volkslied. Het was de moeite waard, maar ik vond ze wat minder authentiek en professioneel dan de groep van vorige week in Heia Safari.

wordt vervolgd

 

08:00 Gepost door C en C | Permalink | Commentaren (0) | Tags: zuid-afrika, kwazulu-natal, mvubu |  Facebook | |

30-10-09

Een onervaren ranger

Banner ZA
Zaterdag 10 november 2001 (2)

Rond de middag bereiken we de grens met Zuid-Afrika en rijden de provincie Kwazulu-Natal binnen. Hier begint een nieuwe etappe van onze reis.  Na een 40-tal kilometer bereiken we Pongola waar we in de Pongola Country Lodge een zeer verzorgde lunch krijgen opgediend niettegenstaande we niet voorzien waren. Om onbegrijpelijke redenen –‘Anders dan Anders’ komt hier toch om de week op dezelfde dag met een nieuwe groep?- was het gebruikelijke restaurant vandaag niet beschikbaar.  Ik begin te begrijpen waarom Frans nagenoeg constant met zijn gsm belt om overal onze komst aan te kondigen. Daarna gaat het naar de Mvubu Lodge in de Pongola Game Reserve waar we opnieuw twee nachten zullen logeren. In 1894 werd hier het eerste beschermde natuurgebied van Afrika opgericht, vier jaar vóór het ZA 31Krüger Park.  Het is prachtig gelegen, midden in de bush, hoog boven de Pongolarivier die krioelt van de nijlpaarden en krokodillen.  Mvubu betekent trouwens nijlpaard in het Zulu. De hutten liggen tamelijk ver uit elkaar en zijn volledig opgetrokken in hout, bamboe en stro. De zijmuren zijn bovenaan open en enkel afgedekt met gaas tegen de insecten. Maar dat volstaat duidelijk niet, want ’s avonds zwermen en kruipen allerlei diertjes rond in de lampen van onze kamer. Niet te nauw kijken en goed insmeren met muggenmelk. Het domein heeft weliswaar wat meer klasse, maar we voelen onmiddellijk dat we hier niet dezelfde gemoedelijke sfeer zullen vinden als in Mohlabetsi. Dat komt grotendeels door de piepjonge staf. Onze gastheer is Wim, de zoon van de eigenaars van het domein, een jonge ‘snotkop’ zegt Frans. Zijn al even jonge echtgenote Helena is vriendelijk en doet haar best om het ons naar de zin te maken.  Verder zijn er twee zéér jonge rangers: Michael en Shane,  té jong en onervaren zullen we weldra ondervinden. Michael vertelt me dat hij niet voor ranger gestudeerd heeft, maar dat hij zeer veel ervaring heeft. Als ik hem vraag waar hij die op 25-jarige leeftijd dan wel gehaald heeft, zegt hij dat hij uit Zimbabwe afkomstig is en daar reeds als kind met zijn vader meetrok, die ook ranger was. Shane is 23 jaar en bij hem in opleiding sinds… 3 maanden! We zijn toch een beetje argwanend. 

Om vier uur trekken we op safaritocht. Het landschap is totaal verschillend van Mohlabetsi: veel heuvelachtiger, dichter begroeid en vooral veel groener. Het domein is 7.000 hectaren groot, maar maakt deel uit van een groter game park van in totaal 25.000 hectaren. ZA 32We zien gnoes, impala’s, een aasgier, een bosreebok, giraffen, wrattenzwijnen en nyala’s, een antilopensoort die hier wél maar in Mpumalanga niet voorkomt. Tegen valavond stuiten we op een neushoorngezinnetje: vader, moeder, baby en een tante denk ik. De enorme stier loopt achteraan en heeft duidelijk onraad geroken. Neushoorns zien niet goed, maar hebben daarentegen een sterk ontwikkelde reuk en gehoor. Hij heeft ons opgemerkt en gedraagt zich zeer onrustig. Hij komt voortdurend op zijn stappen terug in onze richting.  We voelen ons niet helemaal gerust want zo’n beest is ZA 331,80 meter hoog, weegt algauw 2.200 kilo en kan 40 kilometer per uur halen. We zijn opgelucht wanneer hij ons definitief de rug toekeert en zijn gezinnetje volgt. Maar Michael denkt daar anders over en met klakkende tonggeluiden roept hij de kolos terug.  Hij start zelfs de jeep en rijdt hem achterna. Als het dier tot onze tevredenheid ook daar niet op reageert, begint hij hem  wat uit te dagen met zijn koplampen.  Ons vertrouwen in Michael is al niet te groot en het is zéér stil geworden in de jeep.  Die stilte stelt de neushoorn waarschijnlijk gerust en de hele familie verdwijnt in het struikgewas.

Als we terugkomen in Mvubu is het donker geworden. De anderen hebben weinig wild gezien op hun tocht met Shane, maar ze beleefden wél een ander avontuur. Bij de drankstop parkeert Shane zijn jeep aan de rand van een afgrond en zet de motor af. Wanneer iedereen uitgestapt is, slaat de motor op onverklaarbare wijze terug aan en de jeep begint te bollen, recht op de afgrond af. Gilbert behoudt zijn koelbloedigheid en slaagt erin om het contact terug af te zetten en het voertuig net vóór de afgrond tot stilstand te brengen. Een lijkbleke Shane is hem zeer dankbaar en bij thuiskomst wordt Gilbert met een fles champagne bedankt. Niet alleen onervaren als ranger, maar kennelijk ook als chauffeur! Het is inmiddels lichtjes gaan motregenen en we moeten dus noodgedwongen binnen eten vanavond. Op het menu staat broccolisoep, kippenpasteitje met rijst, impala en broodpudding. Lekker! De nacht is zeer donker en we horen voortdurend allerlei dierengeluiden, maar toch slapen we heerlijk.

klik hier voor het vervolg

08:00 Gepost door C en C | Permalink | Commentaren (0) | Tags: zuid-afrika, kwazulu-natal, mvubu |  Facebook | |