01-11-14

Een klein paradijsje

banner méjannes.jpg

Vrijdag 29 augustus 2014

 

De zon schijnt wanneer we opstaan maar er zijn ook enkele wolken. We ontbijten in de bistro van het Domaine de Barres, een grote ruimte waarin bouwstijl en aankleding met elkaar botsen. De poging om met oude foto’s en voorwerpen een nostalgische sfeer te scheppen in een modern interieur is allesbehalve geslaagd te noemen: het is een smaakloze mengeling van materialen geworden zonder samenhang. Het ontbijt is oké en de croissants en chocoladebroodjes zelfs zeer lekker. Vandaag hebben we maar een 130 kilometer af te leggen tot Montaren waar we met B en C en met J en K zijn afgesproken om samen te lunchen. Het is 9:15 uur als we in Langogne vertrekken en de zon is intussen verdwenen. Via de kronkelige D906 rijden we door een stukje Ardèche en langs de rand van de Cévennes naar Alès. Onderweg komen we langs La Garde-Guérin waar we in 2010 logeerden. Het is een mooi middeleeuws dorpje boven op een heuvel dat absoluut een bezoek waard is, maar nu ontbreekt ons de tijd en we laten het links liggen. Via het stuwmeer van Villefort gaat het naar Alès, hoofdstad van de Cévennes maar zonder veel allure. We rijden dus maar meteen door naar Montaren waar we in restaurant “La Table 2 de Julien” een afspraak hebben met de anderen. Het is nog te vroeg dus we vleien ons nog even neer op een terrasje in de zon voor een Ricard. Hier is het leuk om de tientallen lokale inwoners één voor één te zien binnenkomen voor een goedkope lunch, voorafgegaan door minstens één apéro en veel hartelijk gebabbel en gelach. Om 12:30 uur komen ook B en C aan maar J en K zijn er niet bij. Zij zijn rechtstreeks naar Méjannes gereden want J heeft veel last van een hernia. We schuiven dus maar met zijn vieren aan aan de ‘table de Julien’ op het aangename tuinterras achter het kleine restaurant. Het wordt een gezellige en vooral zeer lekkere lunch, overgoten met een voortreffelijke Coteaux d’Uzès.

 IMG_9497.JPG

Vooraleer af te zakken naar Méjannes, stoppen we onderweg om wijn in te slaan. Vanaf nu zijn we te gast bij B en C in het prachtig gerestaureerde landhuis van B’s zus, middenin een schitterend landschap en met een mooie tuin met zwembad. Een klein paradijsje.  J en K hebben zich intussen geïnstalleerd op het terras. J heeft zichtbaar veel last van zijn rug en moet zich zeer rustig houden. Hopelijk kan hij toch wat genieten van het komende weekend.  Het weer is ronduit prachtig en de sfeer 100% zuiders. We bevinden ons eigenlijk in de Gard, maar alles ademt hier de Provence uit: zacht glooiende heuvels, hier en daar een cipres en een schilderachtig huisje met gebogen dakpannen in terracotta. En vooral: de hemel is staalblauw en de temperatuur heerlijk! Later in de namiddag  trekken we met zijn allen naar “Le Grand Frais” voor onze inkopen voor de komende twee dagen en vooral voor de barbecue van morgenavond.  C en J blijven thuis. Le Grand Frais is een warenhuis zoals we ze bij ons jammer genoeg niet kennen: alleen eten en alles in grote hoeveelheden en een ongekende variëteit. De groenten en het fruit liggen er in hoge kleurrijke stapels en zijn krakend vers. Hier zou je gerust kunnen komen om alleen je ogen de kost te geven, maar wij laten het daar natuurlijk niet bij. We verlaten de winkel met een voorraad aan eten alsof we hier veertien dagen gaan blijven. Terug thuis nemen we plaats in de schaduw op het terras en genieten van de omgeving en een lekker glas wijn als aperitief. Wanneer rond 19:00 uur ook R ons is komen vervoegen (zij is per vliegtuig gekomen en heeft in Nîmes een auto  gehuurd), zijn we voltallig en kan ik een fles champagne ontkurken die ik heb meegebracht om onze 40e huwelijksverjaardag te vieren. Het wordt een gezellige avond met lekker eten en drank en vooral veel gebabbel en gelach.    De thermomix en Talking Tom zijn de sterren van de avond.

 

vorige                                   volgende 

09:52 Gepost door C en C | Permalink | Commentaren (0) | Tags: frankrijk, méjannes |  Facebook | |

17-10-14

Toch maar even via de snelweg

 

frankrijk,cote-d'or,le puy,langogne

Donderdag 28 augustus 2014

 

Wat was het hier stil vannacht: geen enkel geluid. Dus we hebben heerlijk geslapen. Om 8 uur word ik evenwel gewekt door het geblaf van een hond in huis. De hemel is bewolkt maar toch iets lichter grijs dan gisteren. Er wordt trouwens voor de komende dagen beter weer voorspeld. De kleine ontbijtkamer van Château Les Roches is aangenaam en gezellig. De deur staat open naar een klein terrasje, maar de ochtendlucht die binnenkomt is ons een beetje te fris zodat gastheer Tobias toch maar de deur sluit. Er staat een klein maar zeer verzorgd buffetje voor ons klaar waarop alles aanwezig is wat we van een lekker ontbijt verwachten. Na het ontbijt rekenen we af en kopen nog een potje huisbereide confituur en om 9:40 uur vertrekken we voor de tweede etappe van onze reis. Opnieuw genieten we van de kleine baantjes, rustig op en af doorheen de prachtige verre landschappen van de Morvan. In de glooiende groene weiden, afgezoomd met donkergroene hagen en hier en daar een bomengroep, grazen overal groepjes witte koeien. Al gauw trekt de hemel open en de zon breekt door. In de verte lonkt een wolkenloze blauwe hemel. Het is een heerlijke rit. Dit stukje Frankrijk is zeker een  omweg waard! Na een uur hebben we nog geen 50 kilometer afgelegd en we checken even onze gps om te zien hoe lang we vandaag nog moeten rijden. Nog 7 uren als we de autosnelwegen vermijden en het is al 11:00 uur… Via de autostrades is het maar 4,5 uren. Dat lijkt ons beter, dus we wijzigen onze plannen en besluiten langs Autun en Roanne te rijden. De bedoeling is om daar een terrasje te vinden waar we iets kunnen drinken. Niet eten, want we willen niet dezelfde fout maken als gisteren. Roanne is een grotere stad dan we in onze herinnering hebben en sinds ons laatste bezoek jaren geleden, is er zeer veel vernieuwd. Het blijkt daarenboven nog moeilijker om een parkeerplaats te vinden dan een aantrekkelijk terras, dus na een paar rondjes trekken we onverrichterzake verder, terug op pad.  Nu nemen we de A72 naar Saint-Etienne waar we de snelweg terug zullen verlaten, maar dat valt even tegen: onze gps is niet meer mee (veel nieuwe wegen en rotondes) en onze Michelinkaart is 40 jaar oud… Het is dus even sukkelen en vloeken maar uiteindelijk lukt het ons toch om de N88 te vinden. Rond Saint-Etienne is er daarenboven niet veel te zien maar verder valt de route nog mee: een vlotte brede baan van 2 maal 2 rijvakken en weinig vrachtverkeer.

IMG_6494.JPG

Het gaat nu zeer vlot naar Le Puy-en-Velay waar we toch even willen verpozen. We hebben immers nog slechts 45 minuten te rijden tot Langogne, onze bestemming van vandaag. Het is prachtig weer, 28 graden in de zon! Le Puy is bekend om de twee hoge en steile heuvels die hoog over de stad uit kijken. Op de ene staat een kerk en op de ander een reusachtig Mariabeeld. Maar Le Puy is ook bekend om zijn linzen, ‘les lentilles du Puy’, waarvan wij er natuurlijk een kilootje indoen om mee te nemen naar huis. We drinken eerst een glaasje wijn op een terras onder de koelte van de bomen en maken daarna een wandeling in de gezellige winkelstraatjes. Onze maag begint toch stilletjes te protesteren omdat ze deze middag niets te eten heeft gekregen en aangezien het toch nog een poos zal duren vòòr het diner, kopen we in een boulangerie een croissant en een chausson die we op straat opeten. Het is bijna 17:00 uur als we de auto terug opzoeken en de laatste kilometers van vandaag aanvatten.

IMG_6504.JPG

Precies om 18 uur komen we aan in Langogne bij het Domaine de Barres waar we voor vannacht gereserveerd hebben. Op het uitgestrekte domein van 27 ha staat een kasteel dat binnenin volledig vernieuwd is in een moderne strakke stijl. Een beetje jammer eigenlijk want er blijft weinig authentieks over zodat je je net zo goed in een modern hotel kan wanen. Rondom het kasteel is er een moderne aanbouw opgetrokken waarin o.m. een brasserie en een binnenzwembad zijn ondergebracht. Mooi en vrij luxueus, maar daardoor is het kasteelgevoel grotendeels weg. Alleen de voorgevel is nog als kasteel herkenbaar. Ook de kamer is modern en sober en voelt een beetje kil en onpersoonlijk aan. Verder zijn er op het domein een aantal vakantiehuisjes gebouwd en is er een golfterrein aangelegd. We hebben nog wat tijd over voor het avondeten en wandelen even tot bij het clubhuis van de golfclub en drinken er op het terras een glas wijn terwijl we de oefeningen van de golfspelers gadeslaan. Het is een mooie avond en de temperatuur is heerlijk. Na een verkwikkende douche gaan we aan tafel. Bij de reservatie hebben we een tafel gereserveerd in het restaurant. Er is echter ook een (goedkopere) brasserie en iedereen blijkt daaraan de voorkeur te geven. Derhalve zitten we de hele avond moederziel alleen in het grote maar toch stijlvolle restaurant en hebben een dienster voor ons alleen. We denken even dat zij een Zweedse is want op onze bestellingen antwoordt ze steeds met een kort ‘tack’. Later vernemen we dat dit tegenwoordig bij de Franse jeugd de gewoonte is en eigenlijk ‘d’acc’ is, wat staat voor  ‘d’accord’.  We eten er niet slecht: gravlax de thon, canon d’agneau de Lozère en chèvre fondu aux poires en we drinken er een lekkere witte Crozes-Hermitage bij. Alles is mooi gepresenteerd en lekker, de bediening is vriendelijk maar het lege restaurant is uiteraard sfeerloos. Om 21:30 uur zijn we terug op onze kamer. Morgen moeten we op de middag in Alès zijn en we hebben toch nog 2 à 3 uren te rijden, dus we zullen best niet te laat ontbijten.

  

vorige                              volgende

12:20 Gepost door C en C | Permalink | Commentaren (0) | Tags: frankrijk, cote-d'or, le puy, langogne |  Facebook | |