26-11-12

Murano, glazen kunst en kitsch

italie, venetië, murano

Maandag 1 oktober 2012 (2)

 

De tijd is op die manier natuurlijk al ver gevorderd, dus de hoogste tijd om de boot terug te nemen naar Murano. Ook hier wordt het een beetje rondstruinen langs de kades, maar het eiland valt een beetje tegen. Er zijn een paar mooie bruggen maar verder vooral vervallen glasfabrieken die een eerder trieste indruk geven. We volgen het traject van onze 100% Venetië reisgids en komen langs een paar kunstwerken in glas (niet mooi), een groot plein en een paar kerken. We stappen even binnen in de Basilica dei Santi Maria e Donato. Hier is een mooie mozaïekvloer te bewonderen en vooral het Byzantijns koor met een met gouden mozaïek versierde koepel. En dan

italie, venetië, murano

komen we aan een kanaaltje met aan weerszijden op de kade een eindeloze rij winkeltjes met Muranoglas. Het meeste is lelijke kitsch van Chinese makelij, maar we vinden toch een paar mooie winkels met echt prachtig glaswerk in modern design, maar die stukken zijn dan weer italie, venetië, muranoonbetaalbaar. Intussen is het echt warm geworden, maar toch vinden we niet de tijd om iets te drinken. Eigenlijk had ik gehoopt hier een glasblazerij in werking te kunnen bezoeken, maar die hebben we niet gevonden. Om 17:15 uur stappen we terug de boot op die ons zal overzetten naar de Fundamenta Nuove. De tocht duurt nauwelijks 10 minuten. Op de terugweg naar ons hotel springen we nog even de Jezuïetenkerk binnen, die maandag gesloten was. Het interieur is ronduit sensationeel: alle muren en zuilen zijn in zwart en wit marmer en de plafonds zijn prachtig beschilderd.

 

Om 17:45 uur zijn we in ons hotel terug. We besluiten eerst te douchen en dan op ’t gemak de stad in te gaan om iets te drinken en daarna te eten. Veel moet dat niet meer zijn, want we hebben deze middag al goed gegeten. Eerst even uitkijken wat er open is, want op maandag zijn veel restaurants gesloten. De aantrekkelijke wijnbar die we gisterenavond op de Strada Nueva gezien hebben, is gesloten. Dan maar naar de Osteria Al Vecio Bragosso in dezelfde straat. We eten er een lekkere dorade en zeebaars in de oven en geraken in een gezellige babbel met twee Canadese dames uit Montreal.  Ze zijn op rondreis in Europa en hebben ook ervaring met Brugge. Ze doen zeer enthousiast maar hun verhaal klopt niet helemaal. Wanneer een andere buur zich in het gesprek mengt, een echte ‘Londener’, hebben we het moeilijk om het gesprek te blijven volgen, want zijn taal is voor ons veel moeilijker te verstaan. Na afloop trekken we nog even naar Grom voor een ijsje. Eén van de Canadese dames gaat mee en ze is al even enthousiast over de heerlijke gelato. Net zoals gisterenavond worden we weer overvallen door een stortbui, maar gelukkig gaat het gauw over zoadat we deze keer droog ons hotel bereiken. We gaan nog even langs de bar voor een espresso en een grappa en tegen 22:30 uur gaan we slapen.

 

vorige                                            volgende

08:00 Gepost door C en C | Permalink | Commentaren (0) | Tags: italie, venetië, murano, cannaregio |  Facebook | |

24-11-12

Burano, kleur alom

Dia1.jpg

Maandag 1 oktober 2012 (1)

 

Onze derde dag alweer in Venetië. Voor de afwisseling verlaten we vandaag even de stad voor een bezoek aan de eilanden Burano en Murano. Als we opstaan kleurt de hemel opnieuw grijs en Meteovista geeft zelfs enkele regendruppels. We zullen dus maar onze regenjas meenemen. Om 9:45 uur verlaten we ons hotel en om de boot te nemen naar Burano moeten we naar de Fondamenta Nuove aan de noorderkant van Cannaregio. Onze stadsplannetjes zijn allemaal weinig gedetailleerd en ik vrees dat het moeilijk wordt om de weg te vinden door de wirwar van straatjes en steegjes. Maar niets is minder waar, we vinden zonder moeite de kade van de veerboten en het is veel dichterbij dan gedacht. Een ticket voor Burano, Murano en terug kost 16 € per persoon. We verkiezen eerst door te varen naar Burano (ongeveer 40 minuten) en daarvoor moeten we eerst langs Murano. Het eiland vertoont een trieste en troosteloze aanblik wegens de vele vervallen gebouwen en werkplaatsen, glasblazerijen en ovens waarschijnlijk. De boot vaart tegen een behoorlijke vaart door de lagune en volgt daarbij a.h.w. een straat die met palen en boeien is aangegeven. Het verkeer is niet te druk. Na een drietal haltes bereiken we Burano waar we aan wal gaan. Dit is het eiland van het kantwerk, maar het is vooral bekend om zijn kleurrijke huizen. En inderdaad, onmiddellijk worden we overrompeld door gevels in allerlei felle kleuren, geen enkel huisje ontsnapt er aan: roze, geel oranje, donker en licht blauw, groen,… Alle huisjes zijn perfect onderhouden en kraaknet. Het is een leuk en best interessant schouwspel, maar toch komt het italie, venetië, buranoallemaal een beetje geforceerd over. Het is een traditie die voor de toeristen kunstmatig wordt onderhouden en zelfs opgefokt. Toch is het zeer aangenaam wandelen langs de smalle kanaaltjes en bruggetjes en de kleuren zijn natuurlijk dankbare stof voor de fotografen die wij zijn. Maandag is duidelijk algemene wasdag op dit eiland. Aan bijna elk huisje hangt de was al even kleurrijk te zijn als de gevels. In de hoofdstraat bezoeken we een paar leuke winkeltjes met lokale specialiteiten: koekjes en vooral kant. De meeste winkels bieden vooral kitsch maar Emilia is een uitzondering. Hier zit een oud vrouwtje kant te haken, niet te klossen zoals bij ons, maar het resultaat is even fijn en zéér duur. Op het einde van de hoofdstraat komen we op een groot plein met een museum en de kerk, waarvan de toren vervaarlijk overhelt. Pisa is blijkbaar niet de enige plek in Italië waar de toren is scheefgezakt. De zon is er intussen door gekomen en de kleurige huisjes steken nu nog mooier af tegen de helderblauwe hemel. We hebben intussen al honderden foto’s gemaakt, want italie, venetië, buranona elke hoek treffen we een nieuw mooi plaatje. Aan de kerk zijn we getuigen van een begrafenisstoet. De familie volgt stilzwijgend de lijkkist tot aan het kanaal. Daar wordt de kist, bedolven onder de bloemen, overgeladen op een wachtend bootje dat vervolgens verdwijnt en de familie op de kade achterlaat. Helemaal alleen maakt de overledene zijn laatste boottocht naar zijn eeuwige rustplaats op het reusachtige kerkhof San Michele op een ander eiland vlak voor Venetië. Wij wandelen nog wat verder langs brugjes en kanaaltjes met overal kleurige huizen. Op Burano zijn natuurlijk ook geen auto’s  maar in tegenstelling met Venetië zijn er wél fietsen. Een ander verschil met de stad is dat hier geen honden te zien zijn, maar des te meer katten en dat is in Venetië precies omgekeerd. Bij de school staan moeders hun kinderen op te wachten. Ze dragen allemaal een zwarte schort met wit kraagje maar van zodra ze de poort buiten zijn, gooien ze die prompt af.

italie, venetië, burano

Het is nu 12:45 uur en dus tijd om een restaurant op te zoeken. We hopen hier een lekker visrestaurantje te vinden waar we rustig een uitgebreide lunch kunnen genieten. Het terras van ristorante Riva Rosa trekt ons het meest aan en gelukkig is er nog een tafeltje vrij en… er staan verschillende soorten zeevruchten op de kaart. We delen eerst een bordje met rauwe (jawel!). Héérlijk! Daarna willen we persé moeche fritte proeven, een lokale specialiteit die slechts enkele weken per jaar verkrijgbaar is. Het zijn kleine “softshell” krabbetjes die in tempuradeeg worden gefrituurd. Tweemaal per jaar gooien deze diertjes hun schelp af en zijn dan zo zacht dat ze in hun geheel kunnen gegeten worden. Ze smaken echt naar de zee en zijn zeer sappig, een delicatesse. Aan tafel geraken we in gesprek met onze buren, een wel zeer internationaal gezelschap: aan de ene tafel een zakenman uit Dallas, Texas en zijn echtgenote en aan de andere kant een Zuid-Koreaanse uit Londen die haar moeder op bezoek heeft. 

 

vorige                          volgende

08:00 Gepost door C en C | Permalink | Commentaren (0) | Tags: italie, venetië, burano |  Facebook | |