18-11-12

San Marco, overspoeld door de toeristen

 

italie,venetië,san marco

Zondag 30 september 2012 (1)

 

Om 7 uur worden we allebei gewekt door de klokslagen van de SS Apostoli kerk. Ik weiger zo vroeg op te staan en blijf ongeduldig in bed wachten op de wekker die om 8 uur moet aflopen. Tevergeefs, het blijft muisstil. Blijkt dat ik de wekker alleen voor de weekdagen heb geprogrammeerd… De hemel is grijs, maar het is droog. Vol verwachting trekken we naar de ontbijtruimte waar een indrukwekkend buffet op ons staat te wachten. Eerst ga ik echter op zoek naar het Engelse echtpaar dat gisteren bij ons in het salon zat, want toen ze weg waren vond ik op de  grond twee museumtickets die nog geldig zijn. Als we die mensen niet herkennen, is het meegenomen want dan kunnen we vandaag gratis 4 musea op het San Marcoplein bezoeken. Ik vind echter de dame in kwestie wél en ze was zich van het verlies nog niet bewust en ook niet van het feit dat haar ticket voor 4 musea geldig was. Ze is zeer blij dat ze het terug heeft en is ons dankbaar. Het ontbijt is zeer gevarieerd en lekker al moet gezegd dat de broodjes niet vers en zeer droog zijn.

 

Vandaag staat wandeling n° 1 uit onze reisgids op het programma: we gaan de wijk San Marco doorkruisen. Het is niet voor niets de eerste wandeling in de gids want dit is voor velen het échte Venetië: Piazza San Marco met de gelijknamige kathedraal, het Dogenpaleis, de Rialtobrug,…  Het gevolg laat zich raden: hier kan je altijd over de hoofden lopen! Gelukkig brengt de 100% gids ons ook langs de minder bekende plekjes. Maar… als we willen vertrekken, is mijn boekje nergens te vinden. Waarschijnlijk heb ik het op de ontbijttafel laten liggen. Ik hol naar beneden maar… helemaal niets! Iemand moet het meegenomen hebben. Wij verdenken onmiddellijk twee Vlaamse dames die twee tafels verder zaten want wie anders kan iets doen met een Nederlandstalige gids? 
italie,venetië,san marcoNiet iedereen is een even eerlijke vinder als wij blijkbaar. Gelukkig heb ik van onze wandelingen een fotocopie genomen zodat de ramp nog niet zo groot is. Het zorgt wel voor een ambetant gevoel, maar dat zal wel over gaan. Om 10 uur stipt gaan we op stap. Op dit uur van de dag is het nog tamelijk rustig in de smalle straatjes. De wandeling loopt in een grote boog rond het schiereiland om ergens halverwege op het beroemde San Marcoplein te belanden. In het begin lopen we langs een paar leuke campo’s en door gezellige straatjes. Overal kruisen we kanaaltjes waar de gondels elkaar verdringen. Op het uiteinde van de lus steken we even door tot de oevers van het Canal Grande bij het Palazzo Grassi waar vaak interessante tentoonstellingen van moderne kunst plaats hebben. italie,venetië,san marcoDeze keer is het “La Vocce delle Imagini” of “De Stem van het Beeld”, een tentoonstelling van hoofdzakelijk videokunst. Ook al is deze kunstvorm niet meteen mijn favoriet, besluiten we toch even een kijkje te gaan nemen. En eerlijk gezegd, het valt mee: in een aaneenschakeling van donkere ruimtes worden we geconfronteerd met indrukwekkende en vaak bizarre videobeelden en constructies. Er zijn werken van Amerikaanse, Afrikaanse en Aziatische kunstenaars te bewonderen maar met Johan Grimonprez en Michel François is ook België vertegenwoordigd. Ik kan niet alles smaken, maar toch is dit een beetje een revelatie voor mij. Ook de schilderijen uit de vaste collectie zijn best indrukwekkend maar als gebouw valt het Palazzo Grassi een beetje tegen. Het interieur is gerestaureerd in een strakke maar koude stijl. Door de vensters heb je echter wél een zeer mooi uitzicht over het Canal Grande.

italie,venetië,san marco

We zetten onze wandeling verder en komen op de mooie Campo Santo Stefano. De zon is inmiddels door de wolken gebroken en schept meteen een totaal andere sfeer op het plein. Er zijn nu ook aanzienlijk meer toeristen. We strijken neer op één van de vele terrassen en bestellen een Spritz Veneziano. Het is leuk om van hieruit de kleurrijke massa toeristen te bekijken. Vervolgens gaat het straatjes in en uit, brugjes en pleintjes over en we geraken niet uitgekeken op de talrijke leuke winkeltjes: souvenirs, lederwaren, maskers, schoenen en kleren maar het is een zeer speciale winkel van kunstenaarsbenodigdheden die ons het meest boeit. Hier vind je alles wat een italie,venetië,san marcokunstenaar nodig heeft: penselen, potloden, pennen, kleurpigmenten, schetsboeken, papier, canvas en zelfs lederen schorten. Het levert enkele mooie foto’s op. We komen steeds dichter bij het San Marcoplein en dat zie je meteen aan de drukte. In de chique winkelstraat Calle Larga 22 Marzo is het koppen lopen. Plots herkennen we hier het hotel waar we in 1998 logeerden: Hotel do Pozzi. Het is nog niets veranderd en het ziet er nog steeds aantrekkelijk uit, maar geef mij maar de veel rustiger buurt van Cannaregio! Vlakbij de opera lunchen we in wijnbar VinoVino. We houden het bij een eenvoudige primo piatto: fusilli con panna, prosciuto e funghi (C) en fusilli alla carbonara (ik). Het is eenvoudig en lekker. Ook het glas Valpollicella smaakt prima. Het is 14:15 uur als we terug op stap gaan voor het tweede deel van onze wandeling. Op het pleintje voor La Fenice, de beroemde opera van Venetië, verzamelen mensen in soireekledij. Hier begint straks een voorstelling van La Traviata. Nieuwsgierig stap ik de inkomhal binnen om toch even een glimp op te vangen van het gebouw en wie weet… misschien kunnen we hier te elfder ure een goedkoop ticket op de kop tikken. Ik word al gauw ontnuchterd: de prijzen variëren van 80 tot 220 €. Voor een ‘parapetto’ (staanplaats aan de balustrade) betaal je al 75 à 100 € en zelfs voor een plaatsje ‘solo ascolto’ (alleen luisteren) moet je 25 € neertellen. Buiten staat een dame die haar tickets verkoopt, maar ook zij vraagt 165 €. Het zal voor een andere keer zijn…


vorige                                             volgende

08:00 Gepost door C en C | Permalink | Commentaren (0) | Tags: italie, venetië, san marco |  Facebook | |

16-11-12

Verrassend lekker

Dia1.jpg

Zaterdag 29 september 2012 (3)

 

Hoewel de meeste terrasjes vol zitten, is er geen volk wanneer we aankomen bij da Rioba en we zullen praktisch de hele tijd de enige gasten blijven. We nemen binnen plaats in de eenvoudige osteria en worden bediend door een zeer vriendelijke dienster in perfect Frans. Het baat niet veel dat ik mij in het Italiaans probeer uit te drukken, zij houdt het halsstarrig bij Frans en eerlijk gezegd, het gaat ook mij beter af. We eten er heerlijk. Eerst delen we een voorgerechtje: trittico di marinato con erbette di campo (zeebaars, ansjovis en nog een derde vis) en daarna eet ik italie, venetië, cannaregiotagliatelle fatte in casa con ragù di triglia (mul), fiori di zucca (courgettenbloemen) e mentuccia (een soort munt)  en C kiest voor de ravioli del giorno (gevuld met inktvis). We hadden nooit gedacht dat we hier vanaf de eerste middag zo lekker zouden eten en de toeristen die buiten een (ongetwijfeld ook lekkere) pizza zitten te eten, weten niet wat ze missen. In totaal betalen we voor ons tweeën slechts 52 €, een halve liter witte wijn inbegrepen.  Na het eten zetten we onze verkenning van Cannaregio verder. Het is een mooie wandeling langs rustige plekjes, ver van de toeristische trekpleisters. Toch heerst er hier en daar een gezellige drukte. Het blijft meestal droog, al valt er af en toe een druppel. Op de Campo Santa Maria Nova verpozen we even bij een caffè freddo in de schaduw van de Santa Maria dei Miracoli, een mooie koepelkerk met aan de buitenkant niets dan marmer.  Op de rest van de wandeling komen we langs geen toeristische bezienswaardigheden, maar des te meer langs schilderachtige hoekjes en leuke winkels van o.a. delicatessen, maskers, papierwaren, schildersgerei, exclusieve schoenen, enz. Op het einde komen we bij de Rialtobrug en meteen in de onaangename drukte van één van de toplocaties in Venetië. We vertoeven er niet lang maar kunnen toch niet weerstaan van de aanblik van het Canal Grande en de vele boten en bootjes die er door elkaar krinkelen. Het drukke verkeer vertoont het hele gamma zoals  bij ons op straat: vaporetto’s (bussen), grote en kleine vrachtboten (vracht- en bestelwagens), plezierboten van klein tot luxueus (personenwagens), watertaxi’s en traghetto’s (taxi’s) en natuurlijk talrijke gondola’s. We zien zelfs een ambulanceboot met loeiende sirene en aan hoge snelheid voorbijflitsen.

italie, venetië, cannaregio

Het is 16:30 uur en dus tijd om onze hotelkamer te gaan innemen. We zitten op de derde verdieping in een ruime kamer onder het schuine dak. De aankleding is ouderwets luxueus en de badkamer is zelfs een beetje oubollig. Alles is in het lichtgroen geverfd: muren, kastjes en zelfs de lavabo’s zijn ingebouwd in groen geverfd hout i.p.v. marmer. Maar het geheel is charmant en netjes en proper en biedt alle nodige comfort.  We nemen de tijd voor een frisse douche, trekken andere schoenen aan en zakken vervolgens af naar het salon waar elke namiddag gratis koffie italie, venetië, cannaregiogeschonken wordt met koekjes. Ik neem de iPad mee naar beneden, want de wi-fi verbinding reikt niet tot in de kamers. Eigenlijk blijkt ze alleen maar te werken in de bar en dan nog met een zeer trage verbinding. Ik kan toch de weersvooruitzichten voor de komende dagen raadplegen: bewolkt, geen regen en temperaturen tot 24°C. Meteovista geeft een wandelscore van 8 à 9. Ideaal dus. Nu is het echter nog zwaar bewolkt maar het is toch al gestopt met regenen. Om 18:30 uur trekken we terug de stad in naar de nabijgelegen Strada Nueva waar we eigenlijk een stuk van de wandeling van deze morgen opnieuw doen. In afwachting van het diner drinken we nog een spritz op een terrasje. We krijgen er een heel bord hapjes bij. Daarna verdwalen we even in de omgevende kleinere straatjes, maar uiteindelijk arriveren we toch in de Osteria Giorgione, die weliswaar naast ons hotel gelegen is maar er verder niets mee te maken heeft. Het restaurant staat overal goed aangeschreven en we eten er ook zeer lekker: sarde in saor (een échte Venetiaanse specialiteit), seppie nere (inktvis in zijn inkt) met polenta en spaghettini con cappelunghe (scheermessen). We hadden gevreesd dat de Venetiaanse restaurants allemaal toeristenvallen zouden zijn en dus onze culinaire verwachtingen niet te hoog gesteld, maar de twee ervaringen van vandaag vallen in ieder geval mee.  Aangezien we via het hotel hebben gereserveerd krijgen we 10% korting. Het is over tienen als we terug zijn op onze kamer en we gaan onmiddellijk slapen. In het straatje onder ons venster is er een bar met een terrasje. Ondanks het gebabbel, gelach en zelfs gezang vallen we allebei als een blok in slaap. Het is ook een lange dag geweest!


vorige                                                        volgende

08:00 Gepost door C en C | Permalink | Commentaren (0) | Tags: italie, venetië, cannaregio |  Facebook | |