26-11-09

Een moderne wijnboer

Banner ZA
Zaterdag 16 november 2001 (2)

De rit gaat verder via Ashton en door de Breede Vallei naar Robertson, een wijnstreek. Hier heeft Frans dan toch een wijnhuis gevonden dat ons op zaterdag wil ontvangen en dat voldoende garanties biedt voor een goede kwaliteit: Graham Beck. De naam klinkt niet typisch en het splinternieuwe moderne kantoorgebouw roept niet de sfeer op van een ambachtelijke en traditionele wijnbouwer. De luxe en de prachtig aangelegde tuin mét waterpartijen verraden echter wel dat het dit bedrijf voor de wind gaat. Het is inderdaad een jong bedrijf dat voor bepaalde druivensoorten nu pas aan zijn eerste oogstjaren toe is. Het ZA 51
is opgericht door een superrijke Zuid-Afrikaanse steenkoolmagnaat die eerder ook fortuin heeft gemaakt in de paardenfokkerij en de jachtenbouw. Geld genoeg dus om gronden, plantgoed én knowhow te kopen en als je dan nog goede relaties hebt, moet het lukken. Hij is er destijds in geslaagd de champagne te leveren toen Nelson Mandela werd ingehuldigd als president en vandaag nog is hij de champagneleverancier op de vluchten van South-African Airlines. Het bedrijf heeft inmiddels een tweede vestiging in Franschhoek en stelt 174 mensen tewerk. De meeste wijnen zijn lekker zonder evenwel indruk te maken, met uitzondering van de Blanc-de-Blanc ‘vonkelwijn’ die een uitgesproken Chardonnaysmaak heeft en waarover iedereen zeer enthousiast is. De firma gaat er prat op de eerste ter wereld te zijn die een sprankelende pinotage op de markt heeft gebracht. Ook die kan me echter niet bekoren.
 

Wanneer we rond halfzes Stellenbosch naderen vangen we in de verte al een glimp op van de Tafelberg, die ons voor de eerstvolgende dagen in zijn ban zal houden. Van het historische en geklasseerde hotel ‘d’Ouwe Werf’ had ik me veel voorgesteld, maar het valt een beetje tegen. Het is inderdaad een klassehotel met een mooie stijlvolle inkomhal vol antiek en met een reusachtige tuil protheas, maar de kamers zijn eerder ordinair en niet al te ruim. Ook de buitenkant van het hotel doet niet zo historisch aan. Maar enfin, Stellenbosch zelf heeft onmiddellijk onze sympathie: er staan talrijke witgeverfde huizen en grotere gebouwen in Kaap-Hollandse stijl en het geheel ademt zelfs een beetje een Europese sfeer. Onmiddellijk doen we samen met Liliane en Jos een kleine wandeling ter verkenning. Alle winkels zijn gesloten en de straten zijn tamelijk leeg. Er staan overal in de straten oude eiken van meer dan 200 jaar oud. Ze zijn indertijd aangeplant om het hout te leveren voor de wijnvaten, maar door het goede klimaat groeiden de bomen zó snel dat ze van binnen hol werden en nu ondersteund moeten worden. Omwille van hun historisch belang voor de wijnbouw die de streek zoveel welvaart bracht, zijn ze erkend als beschermd monument. ’s Avonds gaan we met de hele groep dineren in een restaurant in de buurt van het hotel. We eten kudu en springbok en drinken er uiteraard een uitstekende witte wijn bij: een Chardonnay Boschkloof aan 56 Rand, nog geen 300 frank. De vooruitzichten voor morgen: slechts 30% kans op regen. We gaan voor de Tafelberg en het voorstel om de twee nog geprogrammeerde wijnproeverijen te schrappen lijkt me OK, maar ik zou toch wel graag Groot-Constantia zien.

klik hier voor het vervolg

 

08:00 Gepost door C en C | Permalink | Commentaren (0) | Tags: zuid-afrika, stellenbosch, westkaap |  Facebook | |

24-11-09

Ronnie's World Famous Sex Shop

Banner ZA
Zaterdag 17 november 2001 (1)

De rit van vandaag is 430 kilometer lang en loopt over Calitzdorp, Ladismith, Barrydale en Swellendam naar Stellenbosch. We rijden door een mooi berglandschap over o.a. de Huisrivierspas en de Tradouwspas. Opmerkelijk zijn de ‘klapperbosbomen’ langs de weg met hun mooie lantaarnvormige bloempjes waardoor ze ook Chinese lantaarn genoemd worden. In een desolate streek staat een eenzaam klein cafeetje. Jarenlang kreeg de zaak nauwelijks iemand over de vloer, tot de eigenaar op het idee kwam in grote letters op zijn gevel “Ronnie’s Sex Shop” te schilderen en sindsdien stopt iedereen er. Er staat intussen zelfs al “Ronnies World Famous Sex Shop”. En toch is het een eenvoudig klein cafeetje dat niets met sex te maken heeft. Leuk, maar wij rijden voorbij. In de buurt van Barrydale houden we halt bij een zeer schilderachtig en vooral kleurrijk winkeltje, “The Orange Pumpkin”. Er ligt een reuzengrote pompoen voor de deur en de muren zijn geel en oranje geverfd. De meeste kleur komt echter van grote bonte doeken die in de wind hangen te wapperen. Binnen is er een ruime keuze aan allerlei soorten gedroogd fruit, één van de culinaire specialiteiten van Zuid-Afrika en vooral van deze streek. Ze worden ofwel droog gegeten als snoepje ofwel opgelegd in suikersiroop zoals we ze bijna elke ochtend op onze ontbijtbuffetten mochten genieten. We kunnen niet nalaten perzik, appel en papaja te kopen. 

In Swellendam stoppen we aan de prachtige oude Drostdy, een fraai voorbeeld van Kaap-Hollandse architectuur, daterend uit de vroege kolonisatieperiode. Het was vroeger de woning van de ‘drost’ of landvoogd en herbergt nu een museum. De site is geklasseerd als nationaal monument. We blijven in Swellendam voor de lunch in “The Old Mill Restaurant” dat uitgebaat wordt door een Leuvense dame die evenwel niet uitblinkt in gastvrijheid. Aanvankelijk krijgen we geen koffie omdat die ‘niet inbegrepen’ is en als ZA 50Frans dat tegenspreekt en koffie eist, laat ze ons zo lang wachten dat we uit lieverlede vertrekken vóór iedereen bediend is. Het eten is nochtans prima: ‘waterblommekie-breedie’, een bekende plaatselijke specialiteit: een stoofpot met runds- of schaapsvlees met daarin de stengel en de bloem verwerkt van een bepaalde soort waterlelie. We eten op het schaduwrijke terras waar de gezelligheid en de sfeer worden opgeluisterd door een leuk wandelend jazzorkestje van oude mannen, die plots uit het niets vanop de straat komen opduiken. Niet alleen de mannen zijn oud; ze moeten af en toe de muziek onderbreken omdat een van de instrumenten het laat afweten. Er is intussen een tamelijk felle wind komen opzetten en rond 14 uur wordt het zelfs wat mistig. Toch genieten we van een ruw landschap met vrij hoge bergen en diepe valleien, die hier en daar zelfs de vergelijking met de indrukwekkende bergen in Arizona kunnen doorstaan.  Vanaf nu houdt Frans telefonisch contact met de Tafelberg. Aangezien de weersomstandigheden regelmatig ongunstig zijn en de berg én het uitzicht vaak met een ‘tafelkleed van wolken’ bedekt is, moeten we erop af gaan van zodra het weer goed zit. Een telefoontje leert ons dat het bovenop de berg prima weer is, maar dat een wolk het uitzicht naar beneden belemmert. Frans beslist dan toch maar naar de wijnproeverij te gaan en “morgen een kans te neem”.

klik hier voor het vervolg

 

08:00 Gepost door C en C | Permalink | Commentaren (1) | Tags: zuid-afrika, westkaap, swellendam |  Facebook | |