17-10-14

Toch maar even via de snelweg

 

frankrijk,cote-d'or,le puy,langogne

Donderdag 28 augustus 2014

 

Wat was het hier stil vannacht: geen enkel geluid. Dus we hebben heerlijk geslapen. Om 8 uur word ik evenwel gewekt door het geblaf van een hond in huis. De hemel is bewolkt maar toch iets lichter grijs dan gisteren. Er wordt trouwens voor de komende dagen beter weer voorspeld. De kleine ontbijtkamer van Château Les Roches is aangenaam en gezellig. De deur staat open naar een klein terrasje, maar de ochtendlucht die binnenkomt is ons een beetje te fris zodat gastheer Tobias toch maar de deur sluit. Er staat een klein maar zeer verzorgd buffetje voor ons klaar waarop alles aanwezig is wat we van een lekker ontbijt verwachten. Na het ontbijt rekenen we af en kopen nog een potje huisbereide confituur en om 9:40 uur vertrekken we voor de tweede etappe van onze reis. Opnieuw genieten we van de kleine baantjes, rustig op en af doorheen de prachtige verre landschappen van de Morvan. In de glooiende groene weiden, afgezoomd met donkergroene hagen en hier en daar een bomengroep, grazen overal groepjes witte koeien. Al gauw trekt de hemel open en de zon breekt door. In de verte lonkt een wolkenloze blauwe hemel. Het is een heerlijke rit. Dit stukje Frankrijk is zeker een  omweg waard! Na een uur hebben we nog geen 50 kilometer afgelegd en we checken even onze gps om te zien hoe lang we vandaag nog moeten rijden. Nog 7 uren als we de autosnelwegen vermijden en het is al 11:00 uur… Via de autostrades is het maar 4,5 uren. Dat lijkt ons beter, dus we wijzigen onze plannen en besluiten langs Autun en Roanne te rijden. De bedoeling is om daar een terrasje te vinden waar we iets kunnen drinken. Niet eten, want we willen niet dezelfde fout maken als gisteren. Roanne is een grotere stad dan we in onze herinnering hebben en sinds ons laatste bezoek jaren geleden, is er zeer veel vernieuwd. Het blijkt daarenboven nog moeilijker om een parkeerplaats te vinden dan een aantrekkelijk terras, dus na een paar rondjes trekken we onverrichterzake verder, terug op pad.  Nu nemen we de A72 naar Saint-Etienne waar we de snelweg terug zullen verlaten, maar dat valt even tegen: onze gps is niet meer mee (veel nieuwe wegen en rotondes) en onze Michelinkaart is 40 jaar oud… Het is dus even sukkelen en vloeken maar uiteindelijk lukt het ons toch om de N88 te vinden. Rond Saint-Etienne is er daarenboven niet veel te zien maar verder valt de route nog mee: een vlotte brede baan van 2 maal 2 rijvakken en weinig vrachtverkeer.

IMG_6494.JPG

Het gaat nu zeer vlot naar Le Puy-en-Velay waar we toch even willen verpozen. We hebben immers nog slechts 45 minuten te rijden tot Langogne, onze bestemming van vandaag. Het is prachtig weer, 28 graden in de zon! Le Puy is bekend om de twee hoge en steile heuvels die hoog over de stad uit kijken. Op de ene staat een kerk en op de ander een reusachtig Mariabeeld. Maar Le Puy is ook bekend om zijn linzen, ‘les lentilles du Puy’, waarvan wij er natuurlijk een kilootje indoen om mee te nemen naar huis. We drinken eerst een glaasje wijn op een terras onder de koelte van de bomen en maken daarna een wandeling in de gezellige winkelstraatjes. Onze maag begint toch stilletjes te protesteren omdat ze deze middag niets te eten heeft gekregen en aangezien het toch nog een poos zal duren vòòr het diner, kopen we in een boulangerie een croissant en een chausson die we op straat opeten. Het is bijna 17:00 uur als we de auto terug opzoeken en de laatste kilometers van vandaag aanvatten.

IMG_6504.JPG

Precies om 18 uur komen we aan in Langogne bij het Domaine de Barres waar we voor vannacht gereserveerd hebben. Op het uitgestrekte domein van 27 ha staat een kasteel dat binnenin volledig vernieuwd is in een moderne strakke stijl. Een beetje jammer eigenlijk want er blijft weinig authentieks over zodat je je net zo goed in een modern hotel kan wanen. Rondom het kasteel is er een moderne aanbouw opgetrokken waarin o.m. een brasserie en een binnenzwembad zijn ondergebracht. Mooi en vrij luxueus, maar daardoor is het kasteelgevoel grotendeels weg. Alleen de voorgevel is nog als kasteel herkenbaar. Ook de kamer is modern en sober en voelt een beetje kil en onpersoonlijk aan. Verder zijn er op het domein een aantal vakantiehuisjes gebouwd en is er een golfterrein aangelegd. We hebben nog wat tijd over voor het avondeten en wandelen even tot bij het clubhuis van de golfclub en drinken er op het terras een glas wijn terwijl we de oefeningen van de golfspelers gadeslaan. Het is een mooie avond en de temperatuur is heerlijk. Na een verkwikkende douche gaan we aan tafel. Bij de reservatie hebben we een tafel gereserveerd in het restaurant. Er is echter ook een (goedkopere) brasserie en iedereen blijkt daaraan de voorkeur te geven. Derhalve zitten we de hele avond moederziel alleen in het grote maar toch stijlvolle restaurant en hebben een dienster voor ons alleen. We denken even dat zij een Zweedse is want op onze bestellingen antwoordt ze steeds met een kort ‘tack’. Later vernemen we dat dit tegenwoordig bij de Franse jeugd de gewoonte is en eigenlijk ‘d’acc’ is, wat staat voor  ‘d’accord’.  We eten er niet slecht: gravlax de thon, canon d’agneau de Lozère en chèvre fondu aux poires en we drinken er een lekkere witte Crozes-Hermitage bij. Alles is mooi gepresenteerd en lekker, de bediening is vriendelijk maar het lege restaurant is uiteraard sfeerloos. Om 21:30 uur zijn we terug op onze kamer. Morgen moeten we op de middag in Alès zijn en we hebben toch nog 2 à 3 uren te rijden, dus we zullen best niet te laat ontbijten.

  

vorige                              volgende

12:20 Gepost door C en C | Permalink | Commentaren (0) | Tags: frankrijk, cote-d'or, le puy, langogne |  Facebook | |

13-10-14

Het vakantiegevoel van 40 jaar geleden

banner méjannes.jpg

Woensdag 27 augustus 2014

 

Voor onze eerste etappe moeten we maar een 530 kilometer doen, dus heel vroeg vertrekken hoeft niet. Het grootste deel van de rit loopt over de autosnelweg en volgens de routeplanner moeten we ongeveer vijf en een half uur rijden voor we Mont-Saint-Jean (Côte-d’Or) bereiken waar we onze eerste B&B geboekt hebben. Om 8 uur stipt rijden we de E17 op richting Lille en vervolgens via Reims tot Troyes waar we de richting Auxerre-Paris nemen en de snelweg verlaten. Aanvankelijk is het nevelig maar in de loop van de voormiddag komt de zon er toch regelmatig door. Op de middag houden we voor het eerst halt in Chaource in de hoop er een kleinigheid te eten. Het stadje trekt ons aan - wellicht omdat het bekend is door de gelijknamige kaas – maar stelt niet zo heel veel voor en… er is geen enkel restaurant open. We nemen toch even de tijd voor een terrasje en een plasje en trekken dan verder. We zijn in de Aube, na de Marne het tweede en minder gekende deel van de champagnestreek. Het landschap golft zachtjes en de kronkelende weg voert ons door een mooi en lieflijk landschap tussen eindeloze wijngaarden. We rijden door enkele pittoreske dorpjes met vaak schilderachtige kerkjes uit de 12e à 13e eeuw maar. De goed verzorgde huizen van de kleine champagneboeren zijn overal aanwezig. Er is nagenoeg geen verkeer en midden in een kaal veld staat een eenzaam klein hertje ons nieuwsgierig aan te staren. We voelen het vakantiegevoel van 40 jaar geleden terugkomen, toen we steevast op die manier langs secundaire wegen heel Frankrijk doorkruisten. Heerlijke herinneringen! Op de middag krijgen we enkele regendruppels maar voor de rest zorgen de imposante wolkenhemels waar voor een perfecte omkadering. De zon doet haar best om er af en toe eens door te priemen.

 

We moeten nu wel snel iets vinden om te eten, maar er is nergens ook maar één restaurant te bespeuren en de tijd begint te dringen. Uiteindelijk belanden we in Les Riceys waar we Le Marius

IMG_6427.JPG

vinden, een ‘Logis de France’-hotel met drie sterren. Het restaurant is ondergebracht in een kelder onder de recent gerestaureerde gewelven. Het is er gezellig en behoorlijk druk, maar er is toch nog een tafeltje voor twee vrij. We zijn niet van plan om uitgebreid te eten, maar aan het menu du jour à 13,50 € kunnen we toch niet weerstaan. Voor die prijs mogen we eerst aanschuiven aan een buffet met heerlijk verse crudités en patés, vervolgens een hoofdgerecht (C neemt lieu noir en ik foie de veau), kaas (plateau of fromage blanc au sucre) en een dessert (clafoutis aux mirabelles). In de prijs is zelfs per persoon een kwart litertje wijn inbegrepen. Ook dit is (bijna) zoals vroeger: eenvoudige kost zonder poespas maar  lekker. We zijn blij dat we toch nog het Frankrijk uit onze verrre herinneringen terugvinden. Door dit onverwacht uitgebreid menu is het al 15:00 uur als we terug in de auto stappen voor de resterende 100 kilometer. Vooral het eerste stuk van de route loopt door een zeer mooie streek. Het is er vooral zeer rustig en er is geen mens te zien. Ons nostalgisch gvoel wordt nog versterkt door Radio Nostalgie die ononderbroken oude Franse hits uit de jaren ’60 en ’70 geeft: Claude François, Johnny Halliday, Dalida, Michel Fugain, Joe Dassin,  Charles Aznavour, enz. De zender zal ons verder de hele reis vergezellen en ons constant in de nostalgische sfeer houden. We rijden nu een stukje door de Morvan met zijn weidse uitzichten over de groene heuvels en uitgestrekte weiden waarop de befaamde Charolais-koeien kleine groepjes witte stippen vormen. Hier en daar vormt een klein groepje bomen voor diepte en reliëf. We schieten goed op en zodoende is het nog te vroeg om rechtstreeks naar onze verblijfplaats te rijden. We doen dus nog een klein ommetje langs Saulieu waar we even door de stille winkelstraatjes wandelen en op een terrasje onszelf tracteren op een vroeg aperitief. En wat kunnen we hier beter drinken dan een glas heerlijk gekoelde Bourgogne Aligoté? We zijn immers in de Côte-d’Or in Bourgogne.

IMG_6464.JPG

Stipt om 18:00 uur bereiken we Château Les Roches in Mont-Saint-Jean de B&B waar we vannacht zullen verblijven. Het is een klein schattig kasteeltje, of beter gezegd eerder een grote villa met een torentje, balkonnetjes en talrijke uitbouwsels. Binnen is het in stijl aangekleed met veel tierelantijntjes die evenwel helemaal in de stijl van het huis passen. We klimmen tot op de tweede verdieping waar we een vrij ruime kamer op de achterkant worden toegewezen.  Alles is perfect in orde maar komt toch een beetje oubollig en een tikkeltje geforceerd over. Het huis staat tegen een steile helling aangebouwd maar heeft desondanks een mooie, zij het wat slordige tuin met diverse zithoeken met bankjes en prieeltjes. Er groeien druiven en bosaardbeitjes. In afwachting van het avondeten doen we een kleine wandeling in de buurt. Château Les Roches is zeer rustig gelegen even buiten het dorp in een stille straat met amper een paar huizen en uitkijkend op een weidse vallei. Bij de buurman-viticulteur hangt een bordje: “recrute vendangeurs pour le 28”. Voor morgen dus, maar daar hebben wij geen tijd en geen goesting voor… Vandaag is het restaurant van het kasteeltje jammer genoeg gesloten zodat we genoodzaakt zijn om in het dorp te gaan dineren. Maar geen nood: gastheer Tobias, een jonge Duitser, is zo vriendelijk om voor ons een tafel te boeken in restaurant Le Médiéval op amper 5 minuutjes wandelen. Het probleem is echter dat we beiden na de maalijd van deze middag absoluut geen honger hebben. Het restaurant heeft een zekere klasse alhoewel we ook hier het gebrek aan verfijning en zelfs wansmaak moeten vaststellen die vele Franse interieurs kenmerken. We besluiten om het te houden bij één gerecht en kiezen voor “le poisson sauvage de la petite pêche”. Dat blijkt vandaag een dorade te zijn in haar geheel op de graat gebakken in ui, tomaat en look en vergezeld van een groot bord diverse warme groenten en aardappelen. Een hele hap! De vis is zeer sappig zij het net iets te weinig gaar zodat een deel aan de graat blijft plakken. Erg is dat echter niet want het smaakt voortreffelijk en we krijgen toch niet alles op! We hebben spijt dat we deze middag zoveel gegeten hebben… De fles chardonnay van de lokale Côteaux d’Auxoise smaakt eveneens lekker en benevelt onze hoofden zodat we al gauw verlangen naar een zacht bed… De korte wandeling naar het hotel in de frisse avondlucht en enkele regendruppels doen ons deugd maar als we om 22:00 uur op de kamer komen, duike we meteen in bed en vallen onmiddellijk in een diepe en zalige slaap. Het was een lange dag en ik ben tamelijk moe maar verder heb ik de hele dag geen last gehad van pijn noch vermoeidheid. 

 

vorige                                    volgende

10:33 Gepost door C en C | Permalink | Commentaren (0) | Tags: frankrijk, morvan, seaulieu, mont-saint-jean |  Facebook | |