22-08-10

De regen wijkt

banner ZFrankrijk.jpg
Maandag 31 mei 2010 (1)

's Morgens zijn we nieuwsgierig naar het ontbijt. Op één koppel na (ook Vlamingen…) zijn we de enige gasten aan de ontbijttafel. Geen buffet, maar de tafel wordt vol gezet met allerlei lekkernijen: vruchtensap van rode vruchten; pannenkoek met snijbiet en bieslook, stokbrood en een variatie aan viennoiseries, caillé du pays, assiette de saucissons, confiture de fraises, confiture de lait, miel du pays, riz au lait en zelfgemaakte yoghurt. De koffie wordt geschonken in reuzegrote tassen. Onnodig te zeggen dat alles Bras 7.jpgsupervers is en van perfecte kwaliteit. En zo eindigt onze verwendag bij Michel en Sébastien Bras. Graag hadden we de keuken nog even bezocht en we hoopten stilletjes dat de meester zijn kookboek zou signeren, maar we hebben pech: op maandag is het restaurant gesloten en de chef is er dus niet. In de shop kopen we nog een doosje "niac de zestes de citron et gingembre", één van de vele mengelingen van smaken en geuren die Bras heeft ontwikkeld om zijn gerechten karakter te geven. Als we afgerekend hebben, krijgen we als afscheidscadeau nog een blik met cacaobiscuits en een fles water "pour la route". Attent en een afscheid in de lijn van al de rest: professioneel, hartelijk en met zorg. We zullen dit verblijf in Laguiole niet gauw vergeten.

Het is 11 uur als we het domein van het hotel verlaten. Het regent lichtjes en we hebben een kleine hoop dat het we vandaag de regenzone achter ons zullen laten. We rijden nog even langs Laguiole voor een bezoek aan de coöperatieve kaasfabriek "Jeune Montagne".  Het is een groot, modern complex dat zowel van buiten als van binnen kraakt van de netheid. Massa's cilindervormige Laguiolekazen liggen er in rekken en arbeiders zijn voortdurend doende om de grote blinkende aluminiumketels te spoelen. We mogen natuurlijk ook proeven, maar kaas kopen doen we niet; de reis is nog te lang om hem tot thuis te bewaren. Vervolgens keren we op onze stappen terug en rijden langs de D15 richting Saint-Urcize en daarna nemen we de D12 naar Nasbinals. Het is een prachtige streek, maar helaas is het nog steeds mistig, zij het toch iets minder dan gisteren. Het regent stevig en er stat een aubrac 2.jpgkoude wind. Toch houden we af en toe halt voor enkel mooie foto's, vooral van de vele bloeiende bloemen en van de mooie Aubrac-koeien met hun lichtbruine huid en zwartomrande ogen, als waren ze geschminkt. De glooiende weiden worden hier en daar doorkruist door twee rijen rotsmuurtjes van opgestapelde rotsen, de zogenaamde "drailles", die typisch zijn voor de streek, en overal bloeien massa's kleine witte narcisjes. We rijden over kronkelende landelijke wegen tussen eindeloze rijen paaltjes van allerlei afmetingen, die de weiden omzomen. Het gaat verder naar Marvejols, waar we een eerste stop houden. Het heeft opgehouden met regenen en ook de mist is verdwenen en de temperatuur is vrij zacht. Door de mooie stadspoort wandelen we het rustige stadje binnen maar de smalle straatjes liggen er totaal verlaten bij. Op maandag zijn blijkbaar de meeste winkels gesloten en daarenboven is het intussen reeds middag geworden. Hier zullen we dus niet veel te eten vinden en honger hebben overigens we nog niet. Dus rijden we maar verder naar Mende. Ook hier is het opvallend stil. We stappen de imposante kathedraal binnen maar zijn al even snel weer buiten want binnen is het zó donker dat we maar met moeite de uitgang terugvinden, laat staan dat we de mooie wandtapijten kunnen bewonderen. We slenteren nog even door het dorpje, maar veel is er niet te beleven. Zo eindigen we op het plein vóór de kathedraal waar onze auto geparkeerd staat en op een bankje onder de bomen eten we uit het vuistje de rest van onze saucisson d'Auvergne op.  

klik hier voor het vervolg

 

08:00 Gepost door C en C | Permalink | Commentaren (0) | Tags: frankrijk, laguiole, aubrac, bras, marvejols, mende |  Facebook | |

20-08-10

Een hotel in de natuur

banner ZFrankrijk.jpg

Zondag 31 mei 2010 (3)

Na de fantastische lunch willen we het "zevende hemelgevoel" nog zo lang mogelijk doortrekken en daarom hadden we ervoor gekozen om hier te blijven overnachten. Om 16.30 uur komen we van tafel en we hebben dus nog ruim de tijd om van onze hotelkamer én van de omgeving te genieten, alhoewel voor dit laatste het slechte weer een spelbreker is. Een vriendelijke bediende brengt ons naar onze kamer. Tussen de gebouwen van de kamers, die twee rijen vormen, daalt een lang pad, door rotsen en bloemen omgeven, af naar de groene vallei van de Aubrac. Dit pad symboliseert "la draille", de stenen

Bras 5.jpg

rotsmuurtjes die eigen zijn aan deze streek en waartussen de koeien naar de weiden geleid worden. Wegens het slechte weer nemen we de binnengang. Onze kamer is tamelijk ruim en bestaat uit de slaapkamer met kleine zithoek, een toilet en een doorloopdressing die ook toegang geeft tot de badkamer. Het meubilair is modern en strak. Eén muur is volledig ingenomen door een glazen schuifraam dat uitgeeft op het terras, waar twee rieten ligstoelen er werk- en troosteloos in de regen bijstaan. Wat jammer, want het moet heerlijk zitten zijn met uitkijk over de glooiende weiden, maar vandaag is het te nat en te koud en de beschikbare plaids zouden onvoldoende beschermen tegen de regen. De kiezelstenen van het terras lopen naadloos over in het gras en een rotstuintje vormt de afscheiding met de andere kamers. We krijgen eerst wat uitleg van de meegekomen bediende over de werking van de tv en dvd-player (discreet verborgen achter een dichtgevouwen houten wand), de gratis minibar en… de rugzak op bed, die een welkomstgeschenk blijkt te zijn. Het symbool van Michel Bras staat er op geborduurd: de "cistre", een typische plant uit de Aubrac waarmee Bras zichzelf identificeert: "een delicate plant, discreet en kwetsbaar, die enkel kan overleven in een omgeving zonder vervuiling en die onzichtbaar blijft voor wie gehaast is." Een matglazen wand scheidt de slaapkamer van de badkamer, die smaakvol en al even strak is

Bras 6.jpg

ingericht met een granieten dubbele wastafel. De kranen zijn opmerkelijk: een eenvoudige dikke buis waaruit zachtjes een waterstraal stroomt. Ook hier is de "cistre" overal aanwezig: in de zeepjes, op de flesjes shampoo, op de witte badjassen en handdoeken, op de pantoffels. In de kamer nodigen twee rieten zeteltjes uit om lekker lui weg te zakken met een boek, maar wij verkiezen een wedstrijd van Roland Garros op tv, bij het nuttigen van een limonade de sureau (vlierbes), ook een creatie van de chef. Even houdt het op met regenen en we maken van de gelegenheid gebruik om een wandeling te maken rond het hotel. Het is amper 10° warm, maar de frisse lucht doet deugd. In het druipende gras bloeien overal de voorjaarsbloemen - paars, geel en wit zijn de hoofdtonen - maar de mist ontneemt ons nog steeds alle zicht op de wijdere omgeving. Het begint algauw weer te regenen en we besluiten naar onze kamer terug te keren. Bij de receptie halen we eerst nog een paar klassieke cd's op en we spenderen de rest van de avond met een boek en zachte muziek. En... tegen 20 uur krijgen we toch een klein hongergevoel en halen we onze saucisson d'Auvergne uit de koelkast. Bij gebrek aan een mes zijn we genoodzaakt de worst met de hand in stukken te trekken, wat niet meevalt. We krijgen de slappe lach als we elkaar zien zitten op onze kamer in één van de meest luxueuze hotels van Frankrijk met een droge worst! Michel Bras moest het weten... We drinken er een huisgemaakte limonade van vlierbes bij uit de minibar, die overigens volledig gratis is. Buiten huilt intussen de wind, maar de mist wil niet wijken. Het zal nog een paar dagen zo blijven, denken ze hier.


klik hier voor het vervolg

08:00 Gepost door C en C | Permalink | Commentaren (0) | Tags: frankrijk, laguiole, bras, aubrac |  Facebook | |