30-12-08

De stad der engelen

Maandag 7 juli 2003

We worden vroeg gewekt: kwart vóór zeven en… het regent. Het ontbijtbuffet is mooi en overvloedig. Er zijn o.a. wafeltjes en zelfs gebakken zeebaars. Maar we krijgen weinig tijd want we vertrekken al om acht uur voor een bezoek aan Bangkok. We worden opgehaald door een typische, lange slanke longtail-boot met een grote lawaaierige buitenboordmotor. De kapitein is bejaard en zijn trouwe hond is naar verhouding al even oud. We varen eerst door het industriële havengebied maar even verder Thailand 6doet de Chao Praya denken aan het Canal Grande in Venetië. Zeker wanneer we de Klongs opvaren – een netwerk van kanaaltjes waarlangs huizen en allerlei ateliertjes gevestigd zijn – gaat de gelijkenis met de dogenstad nog meer op maar de sfeer en vooral de huizen zijn natuurlijk totaal anders. Het contrast tussen het rijke, kunstzinnige Venetië en het armtierige en volkse Bangkok is zelfs groot. We zijn getuige van talrijke schilderachtige tafereeltjes: mensen in kleine bootjes, krotwoningen op palen, vrouwen aan de was, jongemannen die zich in de vuile rivier wassen. Zelfs de fauna trekt onze aandacht: reigers en een grote varaan op de oever, die eerst statig voortschrijdend poseert om dan vliegensvlug in het groen weg te duiken. In het regenseizoen zijn de Klongs niet altijd open. Soms worden de sluizen dichtgehouden om overstromingen te vermijden. 

Als we uitstappen is het eerste wat we doen een parapluutje kopen. Het kost amper 100 Baht en is van een speciale stof die niet alleen waterdicht maar ook zonnewerend is. Welk weer het ook wordt, we zullen er nut van hebben. Het regent wanneer we, via een klein marktje het Grote Paleis bereiken waar we nagenoeg de hele voormiddag zullen doorbrengen.

Thailand 7
Het is dan ook een enorm complex van gebouwen en tempels en de belangrijkste toeristische trekpleister van de stad én van het land. Zéér indrukwekkend. Guido mag hier als buitenlander niet gidsen en wordt nauwkeurig in de gaten gehouden. Hij doet het tóch af en toe clandestien, maar het is vooral Khon Tong die de uitleg geeft. Guido vraagt om niet te dralen en hem te volgen. Er is nadien voldoende gelegenheid om foto's te nemen, maar ik kan er niet op wachten en begin er meteen op los te filmen. Gelukkig maar, want achteraf krijgen we slechts 15 minuten 'vrije' fototijd. Veel te weinig voor een videofanaat als ik. Gelukkig heb ik inmiddels ontdekt dat ik met mijn camera ook 'stills' of stilstaande foto's kan maken en dat komt hier zeer goed van pas. Er zijn zóveel kleine hoekjes, beeldjes en allerlei details die ik op beeld wil vastleggen en op die manier kost het ook minder tijd. Tegen 11 uur is mijn eerste batterij al op, dus ik zal me voor de rest van de dag toch wat moeten intomen. Het meest merkwaardige is de Smaragden Boeddha, een klein beeldje (amper 75 centimeter hoog) in smaragdgroene jade, dat in een tempel op een berg van gouden altaren en figuurtjes pronkt. Hier mag niet gefilmd of gefotografeerd worden en zoals overal elders moeten we ons in de tempels respectvol én deftig gedragen. Dat betekent o.a. altijd de schoenen uitdoen en nooit gaan zitten met de voeten naar boeddha gericht. Het hele tempelcomplex is indrukwekkend, maar toch vind ik dat het in al zijn felle kleuren en glitter iets pretpark-achtigs heeft.
 

Tegen de middag stappen we terug in onze boot en leggen aan bij het beroemde Oriental Hotel, dat al verschillende jaren na elkaar is uitgeroepen tot het 'beste hotel ter wereld'. Maar ja, wat betekent dat en vooral wie kan dat zeggen? Onze Filip en Mathilde waren hier te gast en volgens sommige berekeningen zou de kleine Elisabeth hier zelfs verwekt zijn. Wij eten echter niet in het hotel zelf, maar in het al even luxueuze restaurant Sala Rim Naam aan de overkant van de rivier. Een luxe-veerboot brengt de hotelgasten heen en weer tussen hotel en restaurant, een villa in een mooi verzorgde exotische tuin. Het personeel is prachtig gekleed en overal versieren bloemen op een verfijnde en eerder discrete manier het rijke interieur. Iedereen moet de schoenen uitdoen en ook het personeel loopt op kousenvoeten. Thailand 8De bediening is zeer stijlvol oosters en zeer speciaal. Wij zitten op kussens op de grond met onze benen in een kuil, zodat de obers op hun knieën moeten gaan zitten en zich al kruipend verplaatsen terwijl ze hun grote dienborden achter zich aan slepen. In de toiletten staat een rij pantoffeltjes klaar zodat je niet met je blote voeten op de nochtans kraaknette vloer moet lopen. Normaal zouden we hier een schitterend buffet voorgeschoteld krijgen, maar wegens het weinige volk is dat vandaag niet het geval. Jammer, maar de gerechtjes die ons worden opgediend wegen er ruim tegen op. Stuk voor stuk zijn het mooi gepresenteerde bordjes of kommetjes en zelfs de tandenstokers worden met een bloemetje versierd. We krijgen achtereenvolgens (of beter tegelijkertijd) een voorgerechtje met krab, een slaatje, een sorbet van rode vruchten, een groene curry, een pikante soep met scampi's, rijst met groenten en champignons en als dessert gemengd vers fruit. Een gastronomische belevenis zoals we wel gehoopt, maar eerlijk gezegd niet verwacht hadden.  

Na de middag gaat het naar de Wat Arun of Tempel van de Dageraad. Het is een van de oudste tempels van de stad. De 82 meter hoge prang (hoge torenspits op een piramidevormige trap) is versierd met duizenden stukjes kleurig Thailand 9Chinees porselein. Daarna gaat het in vliegende vaart dwars doorheen een overdekte markt waar enkel gedroogde vis wordt verkocht. Thailand is de grootste producent ter wereld van gedroogde vis die weliswaar hoofdzakelijk door Aziatische landen wordt afgenomen. Er is een ongeziene variëteit en heel wat vis is tot poeder vermalen en gemengd met specerijen zodat de kleur varieert van geel tot oranjerood en alle tinten die ertussen liggen. De reuk is nauwelijks te harden. Ook hier krijgen we veel te weinig tijd. Ik kan nauwelijks anders dan filmen al wandelend wil ik de groep niet uit het oog verliezen. De volgende halte is de Wat Pho, de oudste en grootste tempel van Bangkok. Hij is met nog meer en vooral nog kleurrijker porselein versierd als de Thailand 10Wat Arun. Hier bezoeken we de impressionante Rustende Boeddha: 46 meter lang en 15 meter hoog en helemaal met goud bedekt. Op het tempelterrein zien we voor het eerst een paar boeddhistische monniken met hun kaalgeschoren kop en hun opvallende dieporanje kleed. We zullen er de volgende dagen nog veel te zien krijgen. Aan de tempel is ook een school voor Thaise massage verbonden, maar dat staat voor ons later op het programma, als we in Chiang Mai zijn.  

De uitleg die we van Guido krijgen is nogal oppervlakkig, maar dat stoort me niet echt want ik kan meestal toch maar gedeeltelijk luisteren omdat ik anders helemaal geen tijd heb om te filmen. Wat me wél stoort aan Guido is zijn nogal dominante manier om voor ons te plannen en in onze plaats te beslissen. Hij geeft ons allerlei goede en praktische raad voor onze aankopen, maar hij bepaalt wat, waar en wanneer we iets moeten kopen. Hij heeft waarschijnlijk wel gelijk, maar dat ligt me niet zo. Het is trouwens duidelijk dat hij een andere smaak en prioriteiten heeft dan wij. Zo jaagt hij ons op interessante plaatsen teveel op om daarna veel te vroeg in het hotel terug te zijn. Hij is dan natuurlijk op zijn gemak en kan niet snel genoeg in de bar zitten om in zijn eentje een pintje te drinken. Wat een contrast met Frans in Zuid-Afrika. Die 'organiseerde' iedere avond het aperitief in de bar en deed er alles aan om de groep samen te houden. Maar…Guido heeft voor vanavond een verrassing in petto. Ik houd mijn hart vast en heb zo een licht vermoeden…  Als we (al om  16.15 uur!) in het hotel aankomen, onthult hij eindelijk zijn geheim. Hij organiseert een vrije uitstap naar een travestieshow in theater Calypso in het Asia Hotel. Niet dat hij voor platte seks is, maar "wat we daar zullen te zien krijgen is wereldklasse; beter dan wat je in Parijs kan zien! Dit is niet de vulgaire seks waar Thailand ten onrechte voor beroemd is, maar van een ongekende verfijning". Dit alles natuurlijk volgens onze vriend. Iedereen gaat mee, behalve wij… We gebruiken wel de bus als lift naar de stad en besluiten op eigen houtje een stukje van het nachtleven (of beter het avondleven) van Bangkok te gaan verkennen. Khong Ton brengt ons naar een straatje vol winkeltjes en kraampjes en waar een gezellige drukte en lawaai heerst.

Thailand 11
Prachtig! Dit is wat we ons vooraf van Bangkok voorstelden. We zijn er de enige toeristen en genieten de sympathie van alle kraampjeshouders, zeker als ik mijn camera uithaal. Onmiddellijk toveren ze hun grootste glimlach, sommigen zelfs een schaterlach, te voorschijn en de sfeer is ongelooflijk vrolijk. We kijken onze ogen uit: fruit, groenten, vlees, vis en allerlei gerechtjes die op een eenvoudig vuurtje gebakken of gekookt worden. We durven niet proeven uit schrik voor verstoorde darmen, maar uiteindelijk wagen we ons toch aan een rijstkoekje dat een vrouw ons vriendelijk aanbiedt. Wanneer ik haar 20 Baht aanbiedt (omdat ik niet kleiner heb), geeft ze me prompt een portie van 10 stuks. Ik kan die niet aannemen, waarop zij op haar beurt mijn geld terug geeft. Ik wil haar niet beledigen en neem het terug. Het blijkt inderdaad te kloppen dat de Thais niet thuis koken, maar op straat hun warme kost komen kopen. De heetste soepen worden in plastiek zakjes geschept en meegenomen naar huis. De grootste attractie is een kraam waar een man met een groot mes behendig de doerians uit hun harde stekelige schors haalt en het vlees voorzichtig in plastiek verpakt. Dit is voor de Thais een delicatesse, maar wordt door de buitenlanders (de farangs) als de pest gemeden omwille van hun doordringende vieze geur en dito smaak. Het is bijvoorbeeld verboden om ze op trein of bus op te eten of in sommige hotels binnen te brengen. We zouden ze wel eens willen proeven, maar moeten een hele vrucht kopen en ze zijn niet goedkoop. 
 

Tegen half tien wandelen we terug naar theater Calypso. Het is nog steeds zeer druk in de straten en we hebben ons geen moment onveilig gevoeld. Terecht of ten onrechte, dat weet ik niet.  De show is nog niet afgelopen, dus we wachten nog even in de drukke lobby van het grote, maar groezelige Asia Hotel. Ik kan me bij de show die hier wordt opgevoerd moeilijk iets stijlvols voorstellen en mijn vermoeden wordt bevestigd als de groep eerder ontgoocheld buitenkomt. Alleen Guido lijkt ervan genoten te hebben.

09:00 Gepost door C en C | Permalink | Commentaren (0) | Tags: thailand, bangkok |  Facebook | |

29-12-08

De eerste kennismaking met Thailand

Zondag 5 juli 2003  

Ik kom niet verder dan een hazenslaapje maar als het ontbijt wordt opgediend, ben ik tamelijk goed uitgeslapen. Vóór de landing hebben we nog een hele administratie te vervullen: een verklaring voor de douane, een Arrival en een Departure Card. Door het raampje zien we al de rijstvelden en de rechte kanalen en straten van de voorsteden van Bangkok. We zetten voet aan grond om 8.15 uur, 13.50 plaatselijke tijd. Het is bewolkt en het heeft geregend. Er valt een loodzware, vochtige warmte op ons. Het aanschuiven aan de douane duurt behoorlijk lang. Uit de luidsprekers komen komisch klinkende en uiteraard onverstaanbare Thaise klanken. 

In de aankomsthall worden we opgewacht door een vriendelijke Thaise dame die ons uit naam van Anders dan Anders welkom heet in Bangkok. Ze brengt ons bij een man, die diskreet en zelfs een beetje geheimzinnig in een hoek staat te roken: Thailand 2Guido, onze gids. Hij is een vijftiger, brilletje, kort geknipt haar, eerder klein van gestalte en afkomstig uit Hansbeke. Hij woont al 11 jaar in Thailand, meer bepaald in Chiang-Mai zoals hij later tot vervelens toe zal beklemtonen. De dame van daarnet is KhonTong, onze lokale begeleidster die alles praktisch regelt en slechts in geval van nood, d.w.z. op officiële  plekken waar alleen lokale gidsen mogen uitleg geven, uit Guido's schaduw zal treden. Voor we de bus opstappen, wordt er gauw door iedereen geld gewisseld. De meesten wisselen rechtstreeks Euro's om, maar ik heb verkozen om Amerikaanse dollars mee te nemen gezien de gunstige koers van de Euro. Ik moet echter vaststellen dat ook de Baht sterk staat t.o.v. de dollar wat mijn winst opnieuw teniet doet. Het is wel makkelijk dat uiteindelijke één Baht exact de waarde blijkt te hebben van één oude Belgische Frank. 

Wanneer we buiten het luchthavengebouw komen, bedampen niet alleen mijn brilglazen, maar ook de lens van de camera waardoor ik bijna de beelden mis van de mooie Thaise dame die elk van ons een prachtige bloemenkrans om de nek hangt. Thailand 3Onderweg naar het hotel maken we kennis met Guido en met de wereldstad Bangkok, dat 200 jaar geleden nog een klein dorp was aan de rivier en nu niet minder dan 12 miljoen inwoners telt! De Thais noemen het Krung Thep of  'Stad der Engelen'. De volledige naam van Bangkok telt 11 woorden of 163 letters en staat in het Guiness Book of Records als stad met de langste naam ter wereld. We rijden langs autowegen over lange viaducten en grote bruggen en langs moderne prestigieuze kantoorgebouwen met reuzengrote reclameborden. Hier en daar staan, verloren tussen glas en beton, tempeltjes met kleurrijke torentjes en trapsgewijze aflopende daken. Aangezien het vandaag zondag is, is het verkeer niet druk.  

Om half vier zijn we aan het Montien River Hotel, een groot en modern torengebouw, schitterend gelegen aan de oever van de indrukwekkende Chao Phrayarivier in een prachtige tuin vol exotische bloemen en planten. Thailand 4We worden ontvangen met een drankje in de indrukwekkende hall met marmer en goud alom. Er staan heel wat bloemen en overal lopen mooie, glimlachende meisjes rond in prachtig gekleurde en glanzende zijden kleren. Het is er wel opvallend stil. De groep is nog wat onwennig, maar dat loopt wel los. We zijn met 19 in waar normaal elke Anders dan Anders-groep 25 leden telt. Verantwoordelijk hiervoor is de Sars en we zullen de hele reis merken dat dit een ramp is voor de toeristische sector en dus voor heel Thailand. De gemiddelde leeftijd van onze groep ligt duidelijk lager dan van onze groep in Zuid-Afrika. Er is zelfs een jong koppeltje bij van vooraan in de twintig. Zij zijn erg onder de indruk van het imposante hotel en voelen er zich niet helemaal op hun gemak. Op het eerste gezicht valt iedereen mee. Alleen een ouder koppel valt wat uit de toon: ze zien er wat stijfjes uit en houden zich zeer afzijdig. Ook hier weer krijgen we een lange uitleg van onze gids. Hij lijkt me een beetje een zagevent, maar het is natuurlijk nog veel te vroeg voor een oordeel. Na het drankje trekken we in onze kamer op de 16e verdieping. We hebben er een prachtig uitzicht op de haven en de rivier. Na een verfrissende douche, een snelle scheerbeurt en een sms-je naar Hendrik om onze goede aankomst te melden, gaan we op verdere verkenning in het hotel. We hebben een uur nodig om het helemaal af te lopen, de grote tuin inbegrepen waar ik van zo wat elke bloem een foto maak.  

Vanavond staat nog een uitstap op het programma: we rijden met de bus naar een theaterrestaurant voor een typisch Thaise maaltijd en een optreden met originele Thaise muziek en traditionele dans. Vóór we vertrekken drinken we in de lounge aan een enorm groot venster een cocktail. We zijn de enigen van de groep, ja zelfs helemaal de enigen in de bar. We kiezen voor een "Lemon Grass" en een "Bale Fruit", fris en helemaal niet zoeterig. We moeten zelfs met vloeibare suiker aanzoeten. Om 18.30 uur begint het te regenen en als we op de bus stappen giet het water en bliksemt en dondert het. Dit is het regenseizoen en we zullen het geweten hebben! Guido zegt dat het hier al 3 weken regent en dat het totaal onvoorspelbaar is hoe het zal evolueren. De verhaaltjes van thuis dat het in het regenseizoen slechts een uurtje per dag regent en voor de rest niet, zijn uit de lucht gegrepen. Dat is helemaal geen vaste regel. Het kan net zo goed weken lang elke namiddag of 's nachts regenen, als alle dagen een klein beetje. We moeten afwachten en het nemen zoals het komt.  

Het is een lange rit naar het restaurant waar we voor het eerst kennis zullen maken met de Thaise keuken. Guido beweert een specialist te zijn in de gastronomie. Dus we zitten goed. Hij belooft ons een culinaire ontdekkingsreis met een zeer gevarieerd aanbod van specialiteiten. Onderweg is al te merken dat eten in Thailand een centrale plaats inneemt in het dagelijkse leven: overal zijn er kleine eetstalletjes waar warme gerechtjes worden bereid. Mensen zitten te eten op kleine terrasjes of staan te knabbelen aan kraampjes. In Bangkok eet men trouwens vooral op straat. In sommige appartementen heeft men zelfs niet eens een keuken; als men honger heeft, trekt men de straat op. Guido vertelt ons dat er een eenvoudig middeltje bestaat om Thais te onderscheiden van andere Aziaten: diegene die aan het knabbelen is, is de Thai. In Thailand is de wereld trouwens eenvoudig: alle dingen worden ingedeeld in slechts twee categorieën: de eetbare en de niet-eetbare.  

Nu is het in de binnenstad wél druk, maar Guido vindt dat het "tamelijk rustig" is. Na 45 minuten bereiken we een groot restaurant waar toeristen samengebracht worden. We komen binnen in een soort parochiezaal met lage, lange tafels en kussens op de grond. Voor onze stramme westerse benen hebben ze gelukkig een kuil gemaakt, zodat we toch 'tamelijk normaal' kunnen aanzitten. Thailand 5Er speelt een sjofel orkestje op primitieve en klagend eentonig klinkende instrumenten en dan komt de dans: mooie, slanke meisjes in prachtige kleren en met al even mooie hoofdtooi, maar alles bij elkaar vind ik het toch een vrij saaie bedoening. Dit is misschien wel authentiek, maar ik heb toch voortdurend het gevoel dat het allemaal voor het mooie geld van de toeristen wordt opgezet. Toch heeft het een zekere stijl en lijken sommige meisjes het vrij diep te beleven. Voor de video is het alleszins de moeite.  

Er is zo goed als geen volk in het grote restaurant: behalve onze groep amper een 10-tal mensen. Inderdaad… Sars! Guido zegt dat de volgende groep van Anders dan Anders slechts 6 deelnemers telt. Nooit gebeurd, maar de reis gaat toch door. Op tafel komen 6 kommetjes met Thaise gerechten. Lekker en voor de meesten iets nieuws en het valt op dat iedereen schrik heeft van het pikante. Wij zijn niet zo onder de indruk want dit is niet echt nieuw voor ons en wij hebben het zelfs liever wat pikant. We zitten bij onze gids aan tafel en komen iets meer te weten over hem. Voor hij 11 jaar geleden naar Thailand verhuisde, heeft hij zo wat van alles gedaan. Hij was o.a. leraar godsdienst, medisch vertegenwoordiger, caféhouder in de Antwerpse havenbuurt en heeft zelfs 14 maanden noviciaat gedaan samen met Albert Van Hecke uit Sleidinge. Intussen is hij al 17 jaar getrouwd met een Thaise en heeft hij hier zijn nieuwe thuis gevonden. Hij loopt zeer hoog op met dit land en geniet hier van een luxe en overvloed die hij volgens mij in België nooit gekend heeft. 

Als we weer buiten komen heeft het opgehouden met regenen. We zijn terug in het hotel om half tien. Ik ben niet moe, maar toch slaap ik onmiddellijk in. Het was een lange dag.

09:00 Gepost door C en C | Permalink | Commentaren (0) | Tags: thailand, bangkok |  Facebook | |