12-03-11

Terug thuis

Banner USA West.gif.jpg

Woensdag 31 juli - donderdag 1 augustus 1996

 

Onze vlucht is pas om 13 uur. We hebben dus alle tijd. Maar we hebben via radio en TV vernomen dat er op alle luchthavens van de US  enorme vertragingen zijn. Sedert de bomaanslag op de Olympische Spelen in Atlanta, zijn de veiligheidsmaatregelen immers overal verscherpt. Daarom beslissen we toch maar vroeg te vertrekken. We leveren onze wagen in en zijn om 10 uur al op de luchthaven. En inderdaad: er staat een lange file aan de check in. Het kost ons twee uren en we  blijken ongeveer de enigen te zijn die desondanks niet te laat zijn en dus niet moeten overgeboekt worden op een andere vlucht. Van scherpere veiligheidsmaatregelen merken we nauwelijks iets: de files zijn eerder veroorzaakt door trager werken met minder personeel., maar ze geven wel de indruk van strengere controle.

 

De vlucht verloopt verder normaal en vrij stipt. Deze keer gaat het echter via Chicago. Hier krijgen we de kans om onze reis gratis met een dagje te verlengen! Wegens overboeking zoekt men namelijk vrijwilligers om één dag in Chicago te blijven. We zouden een hotel krijgen plus 50 dollar per persoon voor het eten. We zouden dan morgen in business class terug naar Brussel kunnen. We aarzelen nauwelijks en beslissen toch maar te vertrekken zoals voorzien. We zien er immers, zoals elk jaar trouwens, al naar uit om weer thuis te komen. Ook de vlucht naar Brussel verloopt vlot, alhoewel de service van American Airlines er nog niet op verbeterd blijkt te zijn. We slagen erin een beetje te slapen, maar toch zijn we tamelijk moe wanneer we rond half twaalf in Zaventem landen.

 

Nu hebben we niet alleen tijd nodig om te recupereren, maar ook om al die reiservaringen te verwerken. Het was fantastisch! Zo mogelijk zijn onze verwachtingen nog overtroffen. We hebben enorm veel verschillende dingen gezien en meegemaakt en toch zijn we zeker dat we nog veel hebben gemist. Het kan dus niet anders of we moeten nog eens terug...

 

 

08:00 Gepost door C en C | Permalink | Commentaren (0) | Tags: usa, westkust, california |  Facebook | |

08-03-11

Bandenpech op onze laatste dag

 

usa, westkust, california, los angeles, hollywood

 

Dinsdag 30 juli 1996


We hebben in Los Angeles nog twee belangrijke dingen te zien, waarvoor we twee weken geleden de tijd niet hadden: de Universal Studio’s in Hollywood en Venice Beach. In de voormiddag, onder een stralend blauwe hemel, bezoeken we de Universal Studio’s. Dit is eigenlijk een pretpark, dat qua grootte en organisatie gerust naast Disneyland kan staan. Het is er ook net zo druk en net zo duur. We beginnen met een sensationele voorstelling van Waterworld: speedboten, ontploffingen, een neerstortende helikopter, e.d. Daarna de klassieke vecht- en schietpartijen in de Wild Wild West Show. In de Animal Actors Show zien we een demonstratie met “dierenfilmacteurs”: honden, een zwijn, vogels, en vooral... Beethoven, de hoofdrol-St. Bernard uit de gelijknamige film. Verder is er een ontelbaar aantal winkeltjes met allerlei souvenirs en gadgets. Hoogtepunt is voor mij echter de treinrit doorheen de studio’s zelf, waarvoor we eerst (gelukkig onder een afdak!) een uur moeten  aanschuiven. Maar wat we te zien krijgen, is uniek: decors van allerlei films, Jaws en King Kong in “levende lijve”, een overstroming. Het meest sensationele is echter een heuse aardbeving in een metrostation, waar onder onze ogen alles instort en ontploft... Toch wel een onvergetelijke ervaring. Ik denk bij al die toestanden constant aan de unieke videobeelden, die ik nu moet missen! Maar anderzijds is zo’n dagje zonder camera best wel eens leuk...

 

In de namiddag houden we, op onze weg naar de kust, nog even halt in het centrum van Hollywood. Aan het Mann’s Chinese Theatre zien we de beroemde hand- en voetafdrukken van de grote stars. Weinig indrukwekkend eigenlijk, net zoals de fameuze sterren op het voetpad van de Walk of Fame. En dan trekken we naar onze allerlaatste pleisterplaats van de reis: Venice Beach. Maar... we zullen er nooit geraken!  Op de Santa Monica Boulevard krijgen we een lekke band! We bevinden ons in de chique wijk Brentwood Park, waar de villa’s zo indrukwekkend zijn, dat we nauwelijks durven aanbellen om de pechdienst te bellen. We worden uitermate vriendelijk ontvangen door een dame in een van de villa’s, die ons helpt met de telefonische zoektocht naar een depannage. Zij vertelt ons dat een paar huizen verder O.J. Simpson woont. Ze geeft ons nog elk een verfrissend flesje Evian mee en na ongeveer een halfuurtje wachten, verschijnt inderdaad een depannage. We worden geholpen met een reserveband, waarmee we echter maximum 50 miles per uur mogen rijden... en we moeten naar de verhuurfirma toch nog wel een 50 kilometer ver via de autostrade! Maar geen nood zegt onze depanneur: neem gerust de highway, want “at this time of the day, L.A. doesn’t move...” En inderdaad, we schuiven traag mee in de files tot de buurt van de luchthaven, waar Dollar Rent-a-Car is gevestigd. Daar krijgen we zonder probleem een andere wagen voor één nacht. En hier eindigt meteen onze reis. We sluiten wel af met een schitterende dinner in het chique Hilton Hotel in Anaheim en spoelen de emoties van vandaag weg met een laatste fles heerlijke Californische wijn!

 

 klik hier voor het vervolg

 

08:00 Gepost door C en C | Permalink | Commentaren (0) | Tags: usa, westkust, california, los angeles, hollywood |  Facebook | |

1 2 3 4 5 6 7 8 Volgende