30-10-08

Pedraza, waar de tijd is blijven stilstaan

Donderdag 24 mei 2007  

Er heerst een grote drukte op de Plaza Mayor deze morgen want het is marktdag. Handelaars zijn bezig hun kraampjes op te zetten en overal staan bestelwagens. Dat wordt een probleem als we hier straks onze koffers moeten inladen. Na het ontbijt gaan we de auto ophalen in de parkeergarage, waar we dank zij de korting via ons hotel maar de halve prijs moeten betalen. We vinden vrij makkelijk de weg naar het hotel terug door de smalle straatjes en dan wurmen we ons een weg door het voetgangersgebied en de drukke markt om de koffers op te halen. Dat lukt vrij goed maar daarna is het minder gemakkelijk om de N110 te vinden richting Soria. Ook nu weer blijkt dat onze gps helemaal niet mee is. Na een kwartier zijn we uiteindelijk op de goede baan. We hebben deze baan gekozen omdat we een omweg willen maken naar spanje 42Pedraza. De “groene” weg erheen is zeer rustig en loopt door een mooi glooiend landschap vol gele en paarse bloemen. Pedraza is fantastisch: het is een klein bergdorpje waar de tijd echt is blijven stilstaan. Hier is in honderden jaren nauwelijks iets veranderd. Op het centrale plein, dat omgeven is door primitieve arcaden zijn we helemaal alleen en we wanen ons in de middeleeuwen. Alles is zeer oud en onaangetast door de moderne tijd. Zelfs de robuuste houten tafels en stoelen van een terrasje lijken honderd jaar oud te zijn. Er zijn talloze pittoreske plekjes en we maken er natuurlijk evenveel mooie plaatjes. De straatjes liggen er zo goed als verlaten bij. In de zomermaanden is het hier wellicht anders want de vele kunstateliertjes en restaurantjes verraden toch wel een grote toeristische drukte. Aan de rand van het stadje ontmoeten we een Amerikaans koppel dat al even enthousiast is als wij. Zij hebben hier overnacht maar konden gisteren het dorpje niet bezoeken wegens de aanhoudende regen. 

Onze volgende halte is Sepúlveda dat in onze reisgids eveneens beschreven staat als een pittoresk stadje. Het ligt tegen een heuvel geplakt en kijkt uit op de vallei van de Rio Duratón. We parkeren de auto beneden op een parking en beklimmen dan de trappen  naar  het  centrum.  Hier is het vrij druk: enkele toeristen maar vooral veel leveranciers met bestelwagentjes die het vrijwel onmogelijk maken om goede foto’s te schieten. spanje 43Het is tijd voor de lunch en we komen terecht in restaurante Cristobal. Het straalt aan de buitenkant weinig authenticiteit uit, maar binnenin des te meer. De meeste tafels zijn bezet: een groep van een twaalftal opgedirkte vrolijke mannen en vrouwen die een familiefeest blijken te hebben, zakenlui in maatpak en… twee pastoors. Wij zijn de enige toeristen. Dit móet wel goed zijn. En dat ís het ook. We nemen de specialiteit van het huis: ¼ cordero lechado asado; geen speenvarken deze keer, maar een piepjong melklam! Een ober brengt het op in een grote aarden kom en trekt het dan vakkundig uit elkaar met zijn handen en een servet. Ook hier komt er geen mes aan te pas. Het spierwitte vlees is zo mals als boter en smaakt heerlijk. Hier hoort alleen brood en wijn bij. Verrukkelijk! Dit is eigenlijk tot nu toe de puurste eetervaring van de hele reis. Vóór we vertrekken, nog even naar het toilet. Het is me al opgevallen hoeveel verschillende benamingen ze hier in Spanje voor het kleine kamertje wel gebruiken: servicios, aseos, toiletas en hier noemen ze het lavabos. Ook de aanduidingen van dames- en herentoiletten zijn nogal divers: cabaleros, hombres en señores voor de heren en mujeres, damas en signoritas voor de dames. 

Als we tegen 15.30 uur ons terug naar de auto begeven, dreigt er onweer en de rest van de weg naar Burgos (ongeveer 135 kilometer) stortregent het. Het is amper 11 graden en de zwarte hemel wordt regelmatig door bliksemschichten verlicht. De autostrade is daarenboven zeer kronkelend en zit vol vrachtwagens. In de buurt van Burgos staat het water in grote plassen op de weg en er zijn – hoe kan het anders - een drietal ongevallen gebeurd. Het is spitsuur als we de stad binnenrijden en de regen stroomt uit de hemel. Gelukkig heeft het hotel een ondergrondse garage waar we kunnen binnenrijden. Het Palacio de la Merced behoort tot de NH Hotelketen en is ondergebracht in een oud klooster. De grote lobby is een mengeling van oude en moderne architectuur de oorspronkelijke binnentuin en claustro zijn omgebouwd tot een chique feestzaal. Natuurlijk is ook de kamer modern en zeer ruim, een ideale plek dus om even te bekomen   van   de  lastige  rit  spanje 44op   de  autostrade  en   een   mooi vooruitzicht voor de komende twee nachten. Het hotel lijkt wel gesponsored door Ford: overal, in de lift, op de deuren, op de kamersleutel, staat reclame voor de C-Max. Ik neem ruim de tijd om mijn boek in te vullen en een douche te nemen. Een warme deze keer… Opmerkelijk is dat er geen gratis internet beschikbaar is; voor een wifi-verbinding vragen ze 10 Euro per uur. Een schande voor zo’n hotel, vind ik. Om 19.30 uur trekken we de stad in. De regen heeft opgehouden maar in de Arlanzón, die vóór het hotel vloeit, staat het kolkende bruine water hoog. We willen al een eerste verkenning doen van de stad en terwijl het niet regent alvast enkele foto’s nemen. We hoeven maar de brug over te wandelen en onder de fraai gebeeldhouwde Arco de Santa Maria door te wandelen om oog in oog te staan met de immense kathedraal. We zijn er echter nauwelijks aangekomen of het begint opnieuw te regenen. Gedaan dus met de foto’s en we gaan meteen op zoek naar een restaurant. Burgos is een grote stad, maar op het eerste gezicht niet erg aantrekkelijk. Het wisselt mooie plekken zoals de omgeving van de kathedraal, de Plaza Mayor en de mooie Paseo de la Isla en del Espolon af met lelijke en groezelige wijken. Vooral aan de achterkant van de kathedraal staan heel wat vervallen gebouwen. Er is door de regen ook niet veel volk op straat en dat draagt natuurlijk nog bij tot een wat trieste sfeer. Na enig zoeken vinden we toch een restaurantje dat er aan de buitenkant enigszins aantrekkelijk uitziet. Ook het interieur met zijn eikenhouten plafond en zwart-wit foto’s van stierenvechters aan de muur is gezellig. Maar… er zitten enkel toeristen. Dat is ook merkbaar aan de kaart: er is maar keuze uit één witte wijn en van de helft van wat op de kaart staat, is niet beschikbaar. De zeebaars waar ik uiteindelijk voor kies, lijkt me helemaal niet vers te zijn. Tegen 22.30 uur liggen we al in bed. Burgos heeft ons nog niet veel aanleiding gegeven tot een tevreden gevoel. Hopelijk krijgen we morgen niet zo veel regen als vandaag.

09:27 Gepost door C en C | Permalink | Commentaren (0) | Tags: spanje, baskenland, burgos, castilla-y-leon |  Facebook | |

29-10-08

Het bord van de "Maestro Asador"

Woensdag 23 mei 2007 

 

Hotel “La Casa Mudejar” behoort terecht tot de Relais du Silence. Ondanks de centrale ligging in het stadscentrum dringt er helemaal geen straatlawaai door in onze kamer. We hebben dan ook tot half negen geslapen vandaag. Na het spanje 39ontbijt trekken we, gewapend met onze ANWB-gids waarin een stadswandeling door Segovia staat beschreven, de stad in. Er zijn drie hoogtepunten: het Romeinse Aquaduct, de kathedraal en het Alcázar en die schenken we dan ook prioriteit. De kathedraal geniet minder faam dan die van León, Salamanca en Burgos, maar blijkt verrassend mooi. Er zijn niet alleen de overdadig versierde zij-altaren en een prachtig orgel, maar ook een schitterend museum met ook hier verschillende Vlaamse wandtapijten. Het is opnieuw gaan regenen en op de binnenkoer gutst het water uit de waterspuiters en vormt een ware rivier tussen de rozenperken. Gelukkig kunnen we hier een tijdje schuilen tussen de vele kunstschatten en is het niet al te ver wandelen naar het Alcázar. Onderweg komen we terecht tussen hele groepen scholieren op studie-uitstap. Dat zal trouwens de hele dag zo blijven en dat is niet altijd prettig wegens hun luide geroep en gejoel, zowel op straat als in de musea zelf. Hun leerkrachten schijnen dat normaal te vinden want niet één keer zie ik ze ingrijpen. Segovia is blijkbaar erg in trek voor de scholen en de ganse dag klinkt het alsof de hele stad één grotespanje 40 speelplaats is. Er zijn zelfs Fransen en één enkele groep Nederlanders bij, maar de Spaanse maken veruit het meeste kabaal. In het Alcázar slagen we erin toch wat uit de buurt van de scholieren te blijven. Het bezoek valt reuze mee: het is een mooi versterkt paleis met rijkelijk versierde plafonds en vooral veel wapentuig en harnassen. Het is bovenop een heuvel gelegen aan de rand van de stad en biedt zodoende een prachtig uitzicht over de omgeving. We beklimmen de 152 trappen van de toren en worden voor de moeite beloond met een uniek zicht op de stad. Trots torent de kathedraal uit boven de stad en alle andere kerken en zelfs de dreigende wolkenhemel lijkt er ontzag voor te hebben en zijn regen uit respect even in te houden. Tegen de middag is ons bezoek afgerond en wandelen we langs de stadsmuren door de smalle oude straatjes terug richting kathedraal en stadscentrum. We gaan nog even langs onze kamer en tegen 14 uur gaan we een restaurantje tegenover ons hotel binnen voor een eenvoudige menu del dia. Na het eten, ondanks het feit dat de zon er begint door te komen, gaan we opnieuw even verpozen op onze kamer en nemen rustig de tijd voor een iets langere e-mail naar H en K, de buurvrouw, B en de twee R’s. En dan… opnieuw op wandel, de stad in en langs de Iglesia San Martin terug naar het aquaduct. Het is werkelijk imposant! De zon is weer verdwenen, er dreigen weer zwarte wolken en algauw is het weer aan het regenen. Noodgedwongen belanden we tegen zes uur terug op onze kamer waar we de tijd doden met het schrijven van mijn dagboek en het surfen op internet. Op de website van Skynet lees ik over het noodweer in Madrid, waar een man is omgekomen toen hij werd meegesleurd door een grondverschuiving. Dan komen we er hier nog relatief goed van af. 

 

Voor een aperitief op de Plaza Mayor is het vanavond te koud en te nat. We blijven dan maar op onze kamer tot negen uur en trekken dan naar restaurante Duque, naar het schijnt een begrip in Segovia. Hier is een “Maestro Asador” aan het werk, een meester in het roosteren. Het restaurant is gevestigd in een groot oud huis in de hoofdstraat. We zijn er de eersten. Het interieur is mooi en straalt traditie uit. Aan de muur hangen tientallen foto’s van (voor ons onbekende) beroemdheden die hier aanschoven. Er hangt zelfs een foto bij van de Spaanse koning. We eten er lekker, maar een beetje ouderwets: Christiane eend en ikzelf everzwijn. Als voorgerecht bestellen we spanje 41elk een portie Queso Curado de Oveja, volgens de Engelse vertaling een lokale kaas in de olie. De ober kijkt verrast omdat we twee porties bestellen en we begrijpen het wanneer hij met twee grote borden kaas af komt. Dat is inderdaad veel te veel, maar zonder probleem neemt de ober één bord terug. Het  is  een  smaakvolle  droge  kaas,  maar  van  olie  is  er geen sprake. Een gebrekkige Engelse vertaling waarschijnlijk.  Intussen is er in een zijzaaltje een groep mannen binnengekomen. Opeens verschijnt de patron, de “maestro” zelf, in groot ornaat: grote witte toque op het hoofd, lint over de borst en met een bord in zijn rechterhand. Het personeel schaart zich achter hem en het valt ons op dat één van hen een borstel en vuilblik in zijn hand houdt. Er worden twee schotels gebraden speenvarken aangebracht. Chef Duque doet een hele uitleg – in het Spaans uiteraard - wellicht over de traditionele manier van het roosteren. Daarna begint hij bliksemsnel en vakkundig het varkentje in stukken te snijden met… zijn bord. Er komt geen mes aan te pas, zó mals is het vlees. Het hele ritueel wordt besloten met het aan scherven slaan van het bord tegen de muur, waarna de ober met de borstel alles netjes op het vuilblik veegt. Een onverwacht spektakel. Tijdens het eten hebben we regelmatig een donderslag gehoord, maar we kunnen toch droog terugwandelen naar het hotel. Er is geen mens meer op straat. Er is een mail van H met alleen maar goed nieuws: hij wordt peter van C, het pasgeboren zoontje van A, zijn schoonzus en hij heeft op het werk een dienstwagen gekregen. We sturen felicitaties terug en gaan tevreden naar bed.

 

09:44 Gepost door C en C | Permalink | Commentaren (0) | Tags: spanje, castilla-y-leon, segovia |  Facebook | |