12-06-09

De grootste vismarkt van Sicilië

banner sicilie

Maandag 8 juli 2002  

Voor onze eerste dag staat Catania op het programma. Het is een grote stad met een half miljoen inwoners, die in de loop van de geschiedenis niet van rampspoed gespaard is gebleven. In 121 vóór Christus is de stad volledig onder de lava van de Etna bedolven en in 1169 door een aardbeving totaal verwoest. In 1689 vielen er 16000 doden bij de grootste eruptie uit de geschiedenis van de Etna. Nu nog is de lavastroom, die tot in de zee is gevloeid, zichtbaar. Vandaag is Catania een drukke havenstad met industriële en vervuilde buitenwijken en druk verkeer, en veel toeristen laten het dan ook links liggen. Ten onrechte denk ik, want ik heb gelezen dat hier ook de mooiste, de grootste en de meest levendige vismarkt van Sicilië te vinden is en die willen we absoluut gezien hebben. En druk is het inderdaad! In het centrum is geen parkeerplaats te vinden tot we op een plein één enkel klein plekje ontdekken. Een behulpzame Siciliaan gidst ons met grote gestes en na ettelijke pogingen krijgen we de Stilo in het kleine gaatje gestationeerd. Sicilie 4De man is ervan overtuigd dat het zonder zijn hulp niet zou gelukt zijn maar ik heb eerder de indruk dat hij het mij alleen maar moeilijker heeft gemaakt. In ieder geval claimt hij parkeergeld in ruil voor zijn hulp en voor het bewaken van onze auto gedurende de parkeertijd. Ik ben nogal argwanend en beloof hem te betalen als we terugkomen. Voor de zekerheid vraag ik toch maar aan een politieagent of het parkeren op het pleintje betalend is en dat blijkt niet het geval te zijn. We staan mooi dicht bij het centrum en de mooie Piazza Duomo met de prachtige Sant’ Agata-kathedraal en de gekende fontein met de olifant in zwarte lavasteen. Het plein is jammer genoeg één grote bouwwerf en we kunnen de imposante gevel van de  kathedraal met zijn vele barokke beelden enkel van dichtbij vanop het voetpad bewonderen. De fontein zien we enkel in de verte tussen de bouwmachines. De straten worden omzoomd met talrijke prachtige huizen met barokgevels en –balkons. Alles is wat verwaarloosd en vervallen maar het is toch groots en hier en daar geven de palmbomen de stad een echt exotisch karakter. Daar draagt ook de temperatuur toe bij. Het is nauwelijks 10 uur en al 31 graden. 

We gaan zo snel mogelijk op zoek naar de vismarkt. Naast de kathedraal stappen we onder een poort door en onmiddellijk staan we in de oude wijk midden tussen de viskramen. Wat een schouwspel!

Sicilie 5

Zoveel soorten vis hebben we nog nooit gezien: van klein als wormpjes tot reuzengrote zwaardvis die vakkundig met vlijmscherpe messen in moten wordt gehakt. Rood is de overheersende kleur, niet alleen door de grote stukken verse tonijn, maar de zon die door de rode afdekzeilen straalt, geeft alles een warmrode schijn. Geroep en geschreeuw alhier, gebabbel en gelach aldaar. Gewriemel in de smalle straatjes van het vele volk, en daartussen wij die onze ogen en die van de camera de kost geven. Opletten voor een indigestie. 
De vismarkt strekt zich uit over talrijke straatjes en pleintjes en loopt vloeiend over in een vleesmarkt en daarna een groenten- en fruitmarkt. Op de vleesmarkt zien we een vijftal mannen rond een tafel en dampende kookpotten staan. De verkoper haalt af en toe een stuk maag, darmen (sommige zelfs gevuld met bloed)of hersenen uit de kokende ketel, legt die op tafel en snijdt er kleine kubusjes van. De rest gaat weer in de pot. De omstanders kiezen er een portie uit die ze vervolgens bestrooien met enkele snuiven zout uit een grote pot en dan smakelijk opeten. Een raar en, eerlijk gezegd, weinig smakelijk gezicht. De groenten- en fruitmarkt is nóg kleurrijker door de grote diversiteit van de uitgestalde waren: heerlijk mooie aubergines, tomaten, courgettes, en alle soorten kruiden, perziken, sinaasappelen, citroenen, noem maar op. Ook deze markt overtreft alle markten die we in het zuiden ooit zagen. We kunnen niet weerstaan aan de verleiding van een grote, blozende perzik en kopen ook twee kleine, platte perzikjes die een fantastische, fluweelzoete smaak hebben en een pit zo klein als van een kers. Het sap loopt  ons langs de vingers en de kin. Heerlijk! In de grote kruidenierswinkels is er een onvoorstelbare keuze uit pasta’s, rijstsoorten, olies, kazen, bonen, noten, gekonfijt fruit, kruiden enzovoort. Hier heeft de naam kruidenier nog een betekenis. Er is ook heel wat merkwaardigs te zien: zwartgeblakerde grote uien, casareggia di fichidindia (gedroogde cactusvijgen?), mostarda, cotognate… dingen die we nog nooit gezien hebben en waarvan we ons ook de smaak niet kunnen voorstellen. We lopen intussen al bijna twee uren op de markt en wanneer we denken het ongeveer gehad te hebben, komen we op een pleintje dat zo mogelijk nog schilderachtiger is. Hier geen grote kramen, maar kleine groepjes mannen die enkel een paar kuipen met vis, en soms zelfs maar één bakje, te koop hebben. Hier wordt gekeurd, gediscussieerd en onderhandeld. Er staan en lopen prachtige typen tussen: verweerde en getaande gezichten, sigaret in de mondhoek; opvallend veel mannen. Ik heb ergens gelezen dat op Sicilië de vis aangekocht wordt door de mannen. Vis kopen is namelijk een té belangrijke zaak om ze aan de vrouwen over te laten… 

Het is al flink over de middag als we de laatste marktstraat verlaten. Dit heeft ons niet alleen de adem afgesneden, maar zelfs onze honger doen vergeten, ondanks de overdaad aan lekker eten. We staan terug aan de bouwput van de Piazza Duomo en wandelen de 3 kilometerlange Via Etnea in, de centrale boulevard die kaarsrecht door de stad loopt. We komen langs het Teatro Romano en wandelen door langs het standbeeld van operacomponist Vincenzo Bellini, die in deze stad geboren is. We komen aan bij het mooie park van de Villa Bellini, waar op het op het middaguur zeer heet is en de tropische palmbomen nauwelijks schaduw verschaffen. We zijn er trouwens zo goed als alleen. Kort voor de middag stuiten we op nog een grote markt die op zijn einde loopt en waar de marktkramers aan het opkrassen zijn. Sicilie 6Alles wordt op een gammele kar gestouwd en met vereende krachten afgevoerd. Een schilderachtig tafereel. Het is uiteindelijk al over 2 uur als we na enig zoeken iets te eten te vinden: een authentieke, oude wijnbar (bij ons zou het een bruin café noemen). De Italiaanse sfeer druipt er van de muren en we laten ons de panini met kaas en ham goed smaken. Het is heet en vooraleer terug naar de auto te gaan, eten we nog een lekker ijsje; caffè voor mij, fragola voor Christiane. Wanneer we op de parking komen staat de man van deze ochtend nog steeds in de buurt van onze auto. Hij heeft een groot karton op onze voorruit geplaatst tegen de hitte en hij doet zeer enthousiast als hij ons ziet. Ik geef hem 1 euro en hij lijkt er zeer tevreden mee. Al gekscherend loodst hij ons uit onze enge parkeerplaats en wuift ons lachend na.

Het is nog maar 3 uur en dus nog te vroeg om naar het hotel te gaan. We zakken dus nog maar even af naar Acicastello en Aci Trezza. Om half zes zijn we terug in de Villa Paradiso dell’Etna en nemen meteen een frisse duik in het zwembad. We trekken nog even het dorp van San Giovanni La Punta op zoek naar een restaurant voor vanavond, maar er is niet veel zaaks te vinden. We boeken dus maar opnieuw een tafeltje voor een diner aan het zwembad van het hotel. Deze keer is er live pianomuziek en dat geeft toch een veel rustiger sfeer dan de Italiaanse popmuziek van gisterenavond. Het is dus een zeer stemmige avond en het eten is voortreffelijk: ‘pauro’, een rode vis uit de streek die verwant is aan de ‘dentice’, en daarbij een heerlijk frisse Siciliaanse Chardonnay. Nu weten we waar dit hotel zijn mooie naam vandaan haalt.

klik hier voor het vervolg

 

08:00 Gepost door C en C | Permalink | Commentaren (1) | Tags: italie, sicilie, catania |  Facebook | |

08-06-09

Meteen de échte Siciliaanse sfeer

banner sicilie

Zondag 7 juli 2002  

Onze reis begint wel uitzonderlijk vroeg dit jaar: we moeten al om 3.15 uur op om tijdig bij Hendrik te zijn. We laten immers onze auto bij hem achter en hij zal ons naar Zaventem brengen. Hij is speciaal voor ons opgestaan en keert onmiddellijk naar huis terug, waar hij ongetwijfeld terug onder de veren kruipt. We zijn gewoon van nogal ruime tijdsmarges te nemen en zijn dus, zoals meestal, veel te vroeg op de luchthaven. Om 5 uur al en onze Alitalia-vlucht naar Milaan gaat pas om 7 uur. Er is al verrassend veel volk. Dit is duidelijk hoogseizoen. Ook voor onze vlucht is het aanschuiven. We staan in de rij met een Nederlander uit Bergen-op-Zoom die voor zijn werk naar Tunis moet, maar dit enkel nog kon via Milaan omdat alle andere vluchten vol zitten. Na het inchecken hebben we een zeer lange wandeling naar de splinternieuwe Pier A, die nog maar enkele weken oud is. Het is onze eerste kennismaking en we staan in bewondering voor de nagelnieuwe, moderne en enorm ruime hall. Zaventem mag weer gezien worden en is eindelijk weerom de Europese hoofdstad waardig. Er valt heel wat te verkennen en uiteindelijk belanden we in de stijlvolle lounge van Diners Club waar we in alle rust een koffie kunnen drinken. Op die manier is de wachttijd al bij al snel om en om 7.15 uur, met een kwartier vertraging, kiest onze MD80 het luchtruim. 

Na een vlucht van 1 uur 25 minuten komen we toch stipt op tijd aan op Malpensa, de nieuwste en meest bekende van de Milanese luchthavens. De vlucht is zeer rustig verlopen. Boven de Alpen hebben we een schitterend zicht op de besneeuwde toppen, maar daarna is het toch helemaal bewolkt tot we plots, het is echt een abrupte overgang, in de volle zon komen. We krijgen een verzorgd (mini)ontbijt en de fauteuils zijn opvallend ruim: slechts vier zetels op één rij. Op de vlucht naar Catania hebben we nadien precies hetzelfde vliegtuigtype, doch hier staan vijf stoelen op één rij en dat is voelbaar minder comfortabel. Daar moeten we het trouwens stellen met een drankje en een koekje. De vlucht is ruim 40 minuten vertraagd, maar ook nu weer halen we de achterstand bijna volledig in. We doen er slechts 1 uur 20 minuten over in plaats van 1 uur 30 en zijn op Siciliaanse bodem om 11.20 uur. Het is er 31° celsius en een beetje nevelig, niet de verhoopte blauwe lucht. 

We halen meteen onze huurauto op in het Aviskantoor en, zoals blijkbaar meestal het geval is, krijgen we niet de beloofde Renault Clio maar een Opel Corsa toegewezen. Geen probleem, maar… de koffer blijkt net iets te klein voor onze bagage. We ruilen voor een auto uit een hogere categorie: een grijsblauwe Fiat Stilo. Nooit van gehoord. Het is blijkbaar een nieuw model, een 16-klepper, 1500 cc en een beetje ogend als een Volkswagen Golf. Ziet er echt leuk uit, maar bij een nadere controle blijkt hij rondom gekrast en gedeukt. Dus nog maar eens terug naar het kantoortje om dit te laten noteren. Door dit alles is het 13 uur als we eindelijk kunnen vertrekken. Catania is een grote, industriële stad, druk en vuil en de wegen rond de luchthaven vormen één wirwar. We vinden met moeite de goede richting want de bewegwijzering is allesbehalve duidelijk. Na enig zoeken vinden we dan toch de Tangentiale richting Messina en zetten koers naar Aci Castello en Aci Trezza. De weg langs de kust is druk maar biedt hier en daar een mooi zicht op de diepblauwe zee en overal staan prachtige bloeiende bomen en struiken. Ons doel zijn de Isole dei Ciclope, een groep zwarte lavarotsen die hoog en scherp uit de zee opsteken. De legende wil dat de cycloop Polyphemos deze rotsen naar Ulysses gooide Sicilie 1toen deze laatste hem een stok in zijn enig oog plantte. Aci Trezza is een tamelijk groezelig maar pittoresk strandstadje. Er is een schilderachtige oude scheepswerf, er liggen kleurrijke bootjes op het strand en vooral op zee heerst er een gezellige drukte: talloze bootjes varen er door elkaar op en af. Dit is meteen de Siciliaanse sfeer zoals ik me die had voorgesteld en we zijn nog maar een paar uur op het eiland. Nu nog een goed restaurantje vinden, want stilaan beginnen onze magen te grollen. En er is keuze, hoewel ze allemaal zo goed als leeg zijn. We kiezen er Trattoria da Nitto uit en dat blijkt een goede keuze. Er is een zeer gevarieerd buffet van antipasti en dat volstaat voor deze middag. Meer nog, er is zóveel, dat we niet eens van alles kunnen proeven. Sicilië lost vanaf het eerste moment al onze verwachtingen in. De ober is vriendelijk en zeer spraakzaam. Vooral als hij hoort dat wij Belgen zijn, want hij heeft enkele jaren in Brussel gewerkt. We genieten van het schaduwrijk terras en wanneer ik even binnen wip om naar het toilet te gaan, val ik in een echt typisch tafereeltje: de tv staat afgestemd op een of andere Formule 1 Grand Prix en eist luidruchtig alle aandacht op van iedereen: de patroon, de obers en de enige eenzame klant, die in een hoekje zijn spaghetti zit te verorberen. Wanneer ik binnen kom, stopt de klant zijn maaltijd om mij goedendag te zeggen en alle ogen zijn even op mij gericht. Héél even maar, want vandaag zijn voor de Italianen de prestaties van Schumacher en Ferrari zowat het belangrijkste van de hele wereld. 

We blijven nog wat rondhangen in Aci Trezza, maar kunnen toch ons ongeduld niet weerstaan om ons eerste hotel te gaan opzoeken, de Villa Paradiso dell’Etna in San Giovanni della Punta. Sicilie 2Het valt niet mee om de weg te vinden, want de wegwijzers zijn schaars en allesbehalve consequent. Daarenboven hebben we nog geen gedetailleerde
wegenkaart kunnen vinden en zo komt het dat we niet zonder moeite en met ongetwijfeld heel wat omwegen pas laat in de namiddag ons hotel vinden. Het is een prachtig hotel, mooi gelegen in een goed verzorgde tuin en met uitzicht op de Etna. Deze laatste valt wat tegen: geen sneeuw, geen rookpluim en voor een groot deel in nevel gehuld. Achteraf zullen we begrijpen dat die nevel de zwavel- en stofwolk is die constant uit de centrale krater wordt gestuwd. We beginnen met een frisse duik in het zwembad waar we kennis maken met een Nederlands echtpaar en hun zoontje. Zij hebben al een flink deel van onze reis achter de rug en hebben voor een groot deel dezelfde hotels gehad. Ze voorspellen ons een schitterende vakantie en aan hun donkerbruine kleurtje te zien, mogen we ook mooi weer verwachten. Het hotel nodigt ons uit voor een diner aan het zwembad en verontschuldigt zich op voorhand voor de mogelijke lawaaihinder van een fuif die vanavond in de tuin plaats heeft. Een diner bij kaarslicht in de zwoele avondlucht rond het zwembad zegt ons wel iets en we zien af van onze plannen om een leuk restaurantje te zoeken in het dorpje. We reserveren prompt een tafeltje. 
 

Het is amper 5 uur en, hoe mooi en rustig de tuin van het hotel ook is, nog tijd genoeg om nog even op verkenning te trekken. We rijden in noordoostelijke richting naar Acireale, zo’n 10 kilometer verder aan de Ionische kust. Sicilie 3Ook nu weer is het even zoeken, maar het loont de moeite want het is een stemmig, sympathiek stadje dat er op deze zondagnamiddag bijzonder rustig bij ligt. Er zijn een paar schitterende kerken, mooie pleinen en smalle straatjes. Het is heerlijk flaneren en we nemen er meteen deel aan de passeggiata, de obligate avondwandeling van de Sicilianen waarbij het er vooral op aan komt gezien te worden.         Dit wordt voor de rest van de reis, in elk stadje waar we zullen komen, op dit uur van de dag het vaste scenario. Ook dit behoort tot de Siciliaanse cultuur. Vooral in het park van de Villa Belvédère, met zijn geurende bloemen en bomen, zijn mooi gebeeldhouwde fontein en zijn spierwitte ganzen, heerst een zondagse sfeer. De datum is er met kleine buxushaagjes aangeplant en wordt alle dagen aangepast. Behalve op zondag blijkbaar, want ze lopen een dag achter. Je hebt er ook een mooi uitzicht op de kust,. Mijn videocamera heeft nog niet stilgestaan. 

Om half zeven zijn we terug in het hotel en we kunnen we ons klaarmaken voor het avondeten. Onze kamer biedt een mooi uitzicht op de Etna, waar we de zon zien ondergaan. Ze is uitgerust met enkele mooie antieke meubelen. Vooral het met hout en parelmoer ingelegde hoofdeinde van het bed lijkt me een prachtig stuk tot ik er per ongeluk tegenaan stoot. Het blijkt geen hout, maar een beschilderde metalen plaat te zijn in een gietijzeren frame, maar misschien is ze daarom niet minder waardevol? Om half negen nemen we plaats aan een tafeltje aan de rand van het zwembad. De avond is inderdaad zwoel en de sfeer is prima. Plots kondigt vuurwerk, of beter gezegd enkele luide knallen want vuur is er niet te zien, het begin van de party aan. In de tuin is inmiddels een immens drankbuffet, een enorme hoeveelheid flessen van allerhande vorm en kleur, klaargezet en zijn een orkestje en zangeres zich aan het warmspelen –zingen. Het diner is lekker maar niet erg origineel en eerder aan de karige kant. We eten carpaccio van zwaardvis en daarna deegwaren met garnalen en gebakken vis. Vanaf halftien stromen de Italianen toe, uitgedost als filmsterren. Het lijkt wel de gala-avond van het filmfestival van Cannes. Eerst gaan ze aan tafel en inmiddels heeft het orkestje ingezet. De muziek staat keihard en verpest eigenlijk wel een beetje de sfeer. Voor ons is de dag lang genoeg geweest en we zoeken om 23 uur onze kamer op. We zijn pas in onze kamer wanneer een tweede, dit keer heus vuurwerk de feestvierders naar de party en dus de dansvloer in de tuin roept. Het lawaai van het feestje is niet in staat onze vermoeidheid te overstemmen en we vallen algauw in een diepe slaap.

klik hier voor het vervolg

 

 

09:30 Gepost door C en C | Permalink | Commentaren (0) | Tags: italie, sicilie, catania |  Facebook | |