13-01-09

Een schitterende tempel als afscheid

Zondag 20 en maandag 21 juli 2003 

Onze laatste dag begint vrij vroeg. Om 9 uur zijn we al op weg naar de Wat Phratat Doi Suthep, de mooiste tempel van Chiang Mai, hoog op een berg gelegen. De bus klimt kilometers langs een steile kronkelende weg tot op een hoogte van 1000 meter. Hier is ook één van de paleizen van de koning gelegen.

Thailand 57

Om het tempelcomplex te bereiken, moeten we nog een meer dan 200 treden tellende trap bestijgen, maar deze moeite wordt ruim beloond: dit is een mooie afsluiter van de reis want inderdaad een indrukwekkend schouwspel. Hier liggen verschillende tempelgebouwen, beelden en torentjes bijeen, het ene al meer versierd dan het andere, maar stuk voor stuk mooi onderhouden en schitterend in hun kleuren en goudbeleg. Ook hier weer brengen talloze gelovigen op alle mogelijke manieren hun offergave: met lotusbloemen, wierookstokjes, gesmolten was, enz.  

's Middags eten we voor de derde keer in "La Gritta". Het is opnieuw zeer lekker en dus eveneens een waardige afsluiter van het gastronomische aspect van onze reis. Hier nemen we afscheid van Sigrid en Gert, die van hieruit doorreizen naar het zuiden, waar ze nog een kleine verlenging aan hun reis zullen breien. Daarna is het echter heel wat minder. Guido heeft er ons al dagen lang laten naar uitzien: een bezoek aan één van de grote shopping malls van Chiang Mai; Thailand 58een echt paradijs voor de winkelaars want hier vind je de mooiste en sjiekste kleren, schoenen, tassen en nog veel meer en dat aan nauwelijks de helft van de Europese prijzen. Chiang Mai moet volgens Guido voor geen enkele wereldstad onderdoen. Je vindt hier zelfs de allernieuwste mode nog voor ze in Londen, Parijs of Milaan te zien is. Dus de verwachtingen zouden hooggespannen zijn, ware het niet dat we onze vriend intussen al wat beginnen te kennen. En inderdaad… wat hier verkocht wordt, mag helemaal niet naast de modeartikelen uit Europa liggen: eerder ouderwets dan modieus, stuk voor stuk prullerig en geen enkel groot merk. Dit is een totaal andere stijl dan bij ons en lijkt al 3 tot 4 jaar voorbijgestreefd. Het doet meer aan C&A en Sarma denken dan aan Armani of Yves Saint Laurent. De meeste merken klinken Europees, maar ik heb ze bij ons nog nooit gezien. Dit is niet echt namaak, maar toch wel "would be". We hebben dus niets gekocht, behalve dan enkele typisch Thaise snoepjes voor thuis. Er heerst een grote drukte in het warenhuis want het is zondagnamiddag. En ook zeer veel lawaai, dus we blijven er niet al te lang hangen. Met een taxi-truck keren we terug naar de stad en gaan nog even langs bij Starbucks waar we deze keer een ijskoffie kiezen. Van achter het raam, in de lekker koele bar, is het de moeite om het drukke verkeer gade te slaan. Dit zijn onze allerlaatste Thaïse indrukken. 

Vooraleer we naar de luchthaven vertrekken, hebben we de gelegenheid om ons in het hotel nog even te verfrissen en om te kleden. Daarvoor zijn twee kamers vrijgehouden waarvan we om beurt nog even gebruik kunnen maken. Wanneer wij aankomen, is de kamer bezet en we wachten geduldig op de gang. Na ongeveer een half uur vind ik dat het toch wel lang duurt en ik ga voorzichtig eens aankloppen. Eerst niks, maar bij een tweede klop op de deur, komt Liliane verwonderd opendoen. "Paul" zit frisjes gewassen, rustig een boekje te lezen. (Ik zet zijn naam tussen aanhalingstekens omdat we er intussen zijn achtergekomen dat zijn echte naam "Ignace" is. Achteraf verklapt Guido ons dat hij inderdaad over deze mensen vooraf een brief heeft gekregen waarin hem gevraagd wordt discreet te blijven over hun identiteit. Ze wilden niet dat die bekend gemaakt werd.). Liliane zegt ons dat wij niet op deze kamer moeten zijn en dat trouwens iedereen al geweest is. We kunnen hen slechts overtuigen door hen erop te wijzen dat onze koffers nog steeds op de kamer staan en dan maken ze, tegen hun zin, plaats voor ons.  

Om 16.30 uur vertrekken we naar de luchthaven. Het is lang en vervelend wachten op de vlucht van 19.15 uur naar Bangkok. Ook hier moeten we lang wachten, maar hier zijn gelukkig shops. Alhoewel,… het verveelt al snel om langs de eindeloos lange gang met winkeltjes te slenteren, vooral omdat er echt niets interessants te zien is en ons geld zo goed als op is. We beschikken nog welgeteld over 375 baht. We kunnen op de valreep toch nog een brokje gedroogde doerian proeven: het smaakt heel sterk en niet lekker. Christiane gaat op zoek naar groene chili, maar die is niet te vinden. Ze neemt dan maar vrede met twee potjes kruiden en een zakje gedroogde papaya. De 15 baht die we dan nog overhouden, zullen we maar meenemen naar huis. We zijn blij als onze Lufthansa Boeiing 747-400 om vijf vóór middernacht eindelijk het luchtruim kiest voor een tocht van 8972 kilometer naar Frankfurt. Zoals bij de heenreis zijn we helemaal niet opgetogen over de service: het eten is niet goed en de bediening zeer traag. Er wordt pas om 2 uur afgeruimd! Het slapen wordt nog bemoeilijkt door een koude tocht van de airco. Toch slaag ik erin om voor het grootste deel tussen 2 uur en 8 uur te slapen. Het is 5u45 als we, geradbraakt, landen in Frankfurt waar het geregend heeft en nauwelijks 19° Celsius is. Er rest ons nog een korte vlucht naar Brussel, de stoptrein naar Gent (vuil en traag) en om 10u30 kan onze buurman ons in het Sint-Pietersstation komen afhalen. We zijn thuis om 11 uur en weten niet wat eerst te vertellen.

09:00 Gepost door C en C | Permalink | Commentaren (0) | Tags: thailand, chiang mai |  Facebook | |

12-01-09

Rafting op de Pai-rivier

Zaterdag 19 juli 2003  

In onze open trucks rijden we deze morgen naar de oever van de Pai-rivier voor een "rafting" of bamboevlottentocht. We moeten de plastieken pantoffeltjes uit de badkamer aantrekken, want we zullen natte voeten krijgen. Ik voel me een beetje belachelijk, want die van mij zijn… licht roze! Al gauw blijkt dat het woord rafting hier helemaal misplaatst is. Het water kent hier en daar wel een stroomversnelling, maar het wordt vooral een heerlijk rustige afdaling van de rivier. Thailand 55De vlotten bestaan uit lange bamboestokken die aan elkaar gesjord zijn en we zitten er per twee achter elkaar op?. Vooraan zit een Thaï die af en toe behoorlijk moet peddelen om ons tussen de rotsblokken te leiden. Wij moeten enkel genieten van het kabbelende water, het prachtige groen op de oevers, de stilte en de zon. Al gauw worden de zwemvesten uitgetrokken, want gevaarlijk kan dit echt niet zijn. De tocht duurt ongeveer driekwartier en wanneer we uitstappen, beginnen onze begeleiders vlotten af te breken en de bamboestokken worden in bootjes stroomopwaarts teruggebracht.  

Wij keren naar het hotel terug en hebben opnieuw een paar uren vrij. We maken van de gelegenheid gebruik om een wandelingetje te maken in de straten rond het hotel en maken er kennis met het dagelijkse leven. We zien hoe eenvoudig de woningen zijn en vooral hoe open: er zijn zo goed als geen muren, laat staan deuren aan de huizen en de mensen leven evenveel buiten als binnen. Iedereen is bezig met het huishouden of zit gewoon op de stoep wat rond te kijken. Er zijn ook een paar winkeltjes waar werkelijk van alles te koop is: groenten, conserven, thee, kleren, kook- en poetsgerief. Er is ook een bloemen- en planten winkel. Althans dat denken we, maar wanneer we binnenstappen om eens rond te kijken, beseffen we dat we midden in de woonkamer van een privé-woning staan. We nemen nog een douche en eten voor de laatste keer in het Golden Suite Resort. Voor we naar de luchthaven vertrekken, bezoeken we nog twee tempels in Mae Hong Son. Ze zijn van een totaal ander type dan wat we tot nog toe zagen: grote witte chedi's, hondenfiguren, veel kleine torentjes en dakjes versierd met zilverkleurig kantwerk.

Thailand 56
Dit is de Birmaanse stijl. We bezoeken eerst Wat Phratat Doi Kong Mu dat op een heuvel gelegen is en van waaruit je een mooi panoramisch uitzicht hebt over de stad, die verrassend klein blijkt te zijn. Daarna gaat het naar Wat Chong Kum. Hier krijgen we ets te zien waar ik nog nooit van gehoord heb: schilderijen op glas die volgens een heel speciale, aartsmoeilijke techniek gemaakt zijn. De tekening wordt in lagen boven elkaar aangebracht, te beginnen met de voorgrond, waar geleidelijk in verschillende laagjes, de achtergrond wordt toegevoegd. Het schilderij wordt dus a.h.w. aan de achterkant van het glas geschilderd. We krijgen hier ook voor het eerst een museum te zien. Het is niet groot, maar staat bomvol kunstige en zeer oude beelden en gebruiksvoorwerpen, alle duidelijk met een Birmaanse inslag. Het meest opvallend is nog dat hier alle kunstwerken binnen handbereik staan uitgestald en zonder ook maar de minste bewaking. Het zou geen enkele moeite kosten om hier één of meer mooie stukken gewoon mee te nemen. Je kan zelfs ongestoord in de oude geschriften bladeren. Als we buiten komen, brandt de zon op onze hoofden en het is bloedheet. Met de hele groep nemen we een verfrissing op een terrasje aan het meer bij de Wat Chong Kum.
 

Tegen 16 uur vertrekken we naar de kleine plaatselijke luchthaven, waar we om 17 uur het vliegtuig nemen terug naar Chiang Mai. Hier nemen we afscheid van Khon Tong, die om besparingsredenen niet met het vliegtuig, maar met de trein terug moet. Ze zal er 48 uren over doen! Vanuit de lucht hebben we opnieuw mooie zichten op de bergen en de eindeloze bossen met tussenin regelmatig rijstvelden en kleine dorpjes. We logeren opnieuw in het Chiang Mai Plaza Hotel en verheugen ons op het grote afscheidsdiner want dit is onze laatste avond van de reis. Maar… Guido heeft beslist om geen afscheidsdiner te geven!  "Mijn ervaring leert dat de mensen dat liever niet hebben en daarenboven het buffet is hier prima." Ik twijfel eraan of de directie van Anders dan Anders daar ook zo over denkt. De meesten in onze groep in ieder geval niet, en om hen is het toch te doen, niet? Gelukkig is het buffet inderdaad voortreffelijk. Uit naam van de groep houdt Jo een bedankingsspeech, waarop Guido in zijn wederwoordje zegt dat hij "nog nooit zo'n goede groep gehad heeft", maar dat is duidelijk ook een van zijn standaardgrappen. We hebben een inzameling gedaan voor een fooi voor onze gids en de drie (genezen) zieken schenken een fles wijn aan onze arts Johan uit dankbaarheid dat hij ons inderdaad zo snel van onze verkoudheid verlost heeft. Het is fluitjeswijn die maar met moeite te drinken is, maar die wél 600 baht kost. Maar ja, het is de geste die telt, zegt iedereen.

09:01 Gepost door C en C | Permalink | Commentaren (0) | Tags: thailand, chiang mai, mae hong son |  Facebook | |