09-06-11

Geen helicoptervlucht

banner NZ.jpg

Maandag 6 december 2010

 

Vannacht ben ik een paar keer wakker geworden van hevige maar korte regenbuien, maar als we opstaan ziet het er niet zo slecht uit: het is zwaarbewolkt, er hangt geen mist en ik bespeur zelfs een beetje blauwe lucht. Het ziet er naar uit dat onze helicoptervlucht naar de gletsjers misschien wel zal kunnen doorgaan. Alhoewel… het kan hier snel veranderen naar het schijnt en inderdaad, nog vóór we aan het ontbijt zijn, is de lucht al een paar keer veranderd van dreigend zwart naar lichte opklaring en vice versa. We zullen moeten wachten tot 10 uur om zeker te zijn. Om 8 uur valt er opnieuw een mistdeken over de berg en begint het te regenen. Vaarwel helicoptervlucht! Of toch niet? Daar rechts duikt er opnieuw een brede opklaring op…  Wij hebben ons ontbijt al op wanneer het Indische koppel van gisterenavond zijn verschijning doet. Niettegenstaande zij vandaag een lange rit naar Christchurch voor de boeg hebben, schijnen ze alle tijd te hebben. Oosters rustig en traag nemen ze plaats aan tafel. Het lijken me geen arme sukkelaars: hij is weliswaar gekleed in t-shirt, short en slippers, maar zij draagt een dure Vuitton tas en aan beide armen heeft ze tweemaal drie brede armbanden vol glinsterende diamanten. Als wij om 9 uur opstappen, beginnen zij rustig aan hun ontbijt. Ze moeten vandaag 400 kilometer doen door de bergen…  Een telefoontje naar “Glacier Helicopters” maakt ons duidelijk dat we om 10 uur niet vliegen, maar we kunnen herboeken om 12 uur, net geen tijd genoeg voor een wandeling naar Lake Matheson. Toch rijden we erheen voor een verkorte wandeling dan maar. Als we op stap vertrekken, regent het dus we trekken voor het eerst op deze reis onze K-way en regenbroek aan. Maar we zijn amper weg als het ophoudt met regenen, waardoor we het met onze regenkledij veel te warm krijgen en onze regenbroek door het zweten natter wordt aan de NZ 64.jpgbinnen- dan aan de buitenkant. De wandeling loopt in het begin door een prachtig regenwoud.We maken de ene foto na de andere van de ontelbare variëteiten varens en mossen. We wandelen tot aan het eerste uitkijkpunt over het meer.  Dit is werkelijk een zéér mooie locatie, zelfs nu de sneeuwtoppen op de achtergrond volledig door de wolken verborgen zijn. Wat moet dit niet zijn bij mooi weer!  Wolkenslierten hangen rond de bergtoppen en weerspiegelen perfect in het rimpelloze meer. Prachtig! We moeten de tijd in de gaten houden en keren hier op onze stappen terug en rijden naar het helicoptercenter, waar we nog steeds te vroeg zijn. We rijden dan maar door met de auto tot bij de Glacier Access Road, een paar kilometer verder. Hier komen we terecht in een indrukwekkende vallei waar de rivier met blauwwit gletsjerwater doorheen stroomt en de prachtige granietstenen bruisend overspoelt. Aan het einde van de vallei ligt een meertje met felgroene algen op de ondiepe bodem. We moeten snel terug naar het helicoptercenter om daar te horen dat we… niet vliegen en kunnen herboeken om 17u30. We besluiten dan toch maar terug te keren naar Glacier Bottom voor een wandeling van een uur naar de gletsjermorene.  Maar dan slaat de regen weer toe! We wachten nog even geduldig in de auto op de parking, maar als we alle wandelaars druipnat zien terugkeren, houden wij het ook voor bekeken. We zullen de gletsjer dus zelfs niet van onder uit kunnen bekijken.

 

Het is inmiddels middag en tijd voor de lunch. Daarvoor keren we terug naar Lake Matheson waar we op het terras (geloof het of niet, maar de zon is er zowaar door gekomen!) een broodje eten en een heerlijke chocolade muffin met koffie na. Ik heb intussen geleerd dat ik hier een “long black” en een “flat white” moet bestellen om respectievelijk een sterke zwarte en ene met melk te krijgen. De wolken bedekken de bergen nu bijna helemaal, dus we besluiten dan toch maar de hele wandeling rond het meer te doen. We moeten hier al even vaak onze plannen veranderen als het weer. Om 13u30 zijn we vertrokken en om 15u15 zijn we terug. Het is een prachtige en afwisselende wandeling: nu eens een stuk regenwoud, dan een viewpoint op het meer,

NZ 65.jpg

maar er zijn nog steeds geen sneeuwtoppen te zien. Het blijft de hele tijd droog en af en toe krijgen we zelfs een glimp van de zon te zien, die ons doet zweten.  Als we terug in het dorp aankomen, motregent het en zit het volledig dicht van de mist. Er kan geen sprake zijn van vliegen, dus om 16 uur zeg ik onze reservering maar definitief af zodat we rustig wat kunnen gaan relaxen op onze kamer met een koffie en een koekje. Ook een wandeling naar de gletsjer heeft geen zin meer. Bij de Managers Drink om 18 uur ontmoeten we deze keer wel de manager en we hebben een babbel over het toeristisch seizoen in Nieuw-Zeeland. Hij vertelt ons dat het aantal toeristen dit jaar 10 à 12% lager ligt dan vorig jaar en dat het toen ook al 20 à 25% gedaald was ten opzichte van het jaar daarvoor. Dramatisch! Als enige verklaring ziet hij de onzekere economische toestand in de hele wereld. Deze keer is er ook een jong koppel uit Londen. Zij zijn voor 3 maanden in Nieuw-Zeeland en wisselen toerisme af met periodes van werken om geld te verdienen om te kunnen verder reizen. Zo hebben ze een tijdje geholpen bij het schapen scheren en twee weken bij de appelpluk. Tussendoor genieten ze van het land en het avontuur.  Een goede formule voor jonge mensen lijkt me, alhoewel ik me altijd afvraag hoe ze dat thuis met hun werk regelen. Voor het avondeten trekken we deze keer naar het dorp waar we in het Plateau Café behoorlijk lekker eten. Het is nog maar 20u30 als we terug op onze kamer zijn. Het is duidelijk: in de bergstreken gaat iedereen vroeg naar bed. Misschien kunnen we vannacht in onze dromen nog even per helicopter over de gletsjers vliegen. Toch hoop ik dat het niet bij dromen blijft. Volgende week in Mount Cook hebben we nog een kans!

 

vorige                                                        volgende

06-06-11

Mist en regen verbergen de gletsjers

banner NZ.jpg

Zondag 5 december 2010

 

We hebben allebei niet te best geslapen vannacht want de zandvliegen hebben ons goed te pakken gehad en daarenboven was het geen al te goed bed. Terwijl ik wakker lag, heb ik vannacht weer een paar keer gedacht dat het regende, maar dat moet het geluid van de zee geweest zijn. Deze morgen is het immers zwaar bewolkt en fris maar droog. We trekken dus maar een lange broek aan, lange mouwen en dichte schoenen en… smeren ons goed in met deet. Na het ontbijt telefoneer ik de helicoptermaatschappij in Fox Glacier om onze vlucht van morgen te bevestigen. Het weer in de bergen is “up and down” en we moeten afwachten wat het morgen zal zijn. We hopen het beste en besluiten alvast eerst van de dag van vandaag te genieten. Om 9 uur zijn we op weg voor een lange rit zuidwaarts, aanvankelijk langs de mooie rotskust maar daarna langs een eerder saaie baan naar   Greymouth, waar eerder deze maand 29 mijnwerkers door een explosie werden bedolven. Dagenlang hield de wereld zijn adem in in de hoop dat ze nog nieuw-zeeland,zuidereiland,west coast,fox glacier,franz jozeflevend zouden worden teruggevonden, maar nu lijkt alle hoop opgegeven. De inwoner van een bungalowtje langs de weg heeft heel zijn huis en erf met kerstversieringen getooid en een collectebus geplaatst voor de slachtoffers. We dragen graag ons steentje bij.  Om 11u15 bereiken we Hokitika, een klein stadje dat bekend is om zijn jadebewerking.  Jade is een edelsteen die vooral in China maar ook in Nieuw-Zeeland wordt gedolven, meer bepaald hier in de streek, waardoor de bewerking ervan hier in Hokitika is geconcentreerd. We bezoeken één van de vele jadeateliers. Het is moeilijk om te kiezen, maar tenslotte kopen we toch een mooie groene hanger voor C.  Daarna gaat het verder langs een brede en snelle baan waar, op een paar stroken mooi bos na, niet veel te beleven valt. We moeten even in de remmen voor een kudde koeien die de weg oversteekt en rijden door een dorpje met 2 inwoners: de uitbaters van een museumpje over de bewerking van opossumhuiden. De opossum of buidelrat is ooit voor haar pels uit Zuid-Amerika ingevoerd maar heeft zich nu in die mate verspreid in het hele land dat ze een echte plaag zijn geworden. Ze worden overal intensief bestreden, maar blijkbaar zonder al te veel succes. Overal liggen de kadavers van de beestjes op de weg, plat gereden bij het oversteken. Hier in het museum en winkeltje zien we dat ze inderdaad een heel dichte en zachte pels hebben, die ofwel puur verwerkt wordt ofwel vermengd met de wol van de merinoschapen, tot superzachte pullovers gebreid. Maar in onze ogen blijven het toch ratten en dus maar vieze diertjes! Op de middag houden we halt in Harihari bij de Motor Inn, een eenvoudig baancafé, annex wine and liquor shop. We zijn er op deze zondagmiddag de enige gasten en nemen plaats op een bank buiten, waar intussen het zonnetje schijnt. Er is niet veel keuze, maar de toasted sandwiches met vers gebakken ei en champignons smaken zeer lekker.

 

In de namiddag wordt het weer steeds slechter: er valt af en toe wat regen, geen echte bui maar wat ze hier “drizzle” noemen. We komen trouwens ook meer en meer in het hooggebergte en in het dorpje Franz Josef stoppen we in de hoop de Franz Josef Glacier te gaan bewonderen, één van de grote gletsjers van het Westland National Park. De regen en de mist strooien echter roet in het eten: de zichtbaarheid is beperkt tot enkele meters. Ware het niet dat we een Hotel Glacier View zien, we zouden gaan twijfelen of er hier wel een gletsjer is. Er zit dus niets anders op dan, net zoals de vele andere toeristen (heel wat Nederlanders),  een beetje rond te slenteren in de shops van het dorpje in de hoop dat het toch plots opklaart. Maar onze hoop is ijdel.  Dan maar verder naar Fox Glacier waar we twee nachten zullen verblijven. De hele weg er naartoe is er door de mist nauwelijks iets te zien. Jammer, want dit moest een van de mooiste stukjes van onze reisroute zijn.  We zijn door dit alles al vroeg in de namiddag bij ons hotel Te Weheka, een “boutique hotel”, dat wil zeggen tamelijk luxueus en op relatief kleine schaal. Vanop het terras van onze kamer moeten we hier een prachtig uitzicht hebben op de omliggende bergtoppen, maar dat zal hopelijk voor morgen zijn. Nu zie je amper een deel van de vallei. Gelukkig is het wél gestopt met regenen, dus we kunnen een wandelingetje maken naar het stadje, dat overigens door Unesco erkend is als wereldnatuurerfgoed. Er staan een paar mooie oude huizen en er

 

nieuw-zeeland,zuidereiland,west coast,fox glacier,franz jozef

bloeien prachtige bloemen, maar vandaag geeft alles maar een natte en grijze indruk. Het doet ons allemaal een beetje aan een verregend Zwitsers bergdorp denken. We stappen ook nog even het kantoortje van “Glacier Helicopters” binnen om te informeren naar de meteo voor morgen: “Not great…” zeggen ze en dat klinkt weinig hoopgevend. Maar, zegt de vriendelijke bediende, de weersvoorspellingen zijn meestal fout, dus we moeten optimistisch blijven.

 

Tegen 17 uur zijn we terug op onze kamer, tijd voor een douche (een verwarmende deze keer!), wat pc en internet. Om 18 uur zijn we welkom op de dagelijkse “Managers Drink”. De honneurs worden vandaag waargenomen door het meisje uit de receptie, die hier blijkbaar alles moet doen. ’s Avonds blijkt ze ook nog te moeten opdienen in het restaurant!  Aanvankelijk zijn we helemaal alleen, maar later worden we vervoegd door een jong Indisch koppel dat evenwel weinig van zeggen is. De receptioniste vertelt ons dat het toerisme dit jaar traag op gang komt. Vanavond slapen er maar 7 gasten in het hotel…  Het diner in het restaurant van het hotel valt zeer goed mee: we eten wildgebraad met “potato galette, silverbeet leaves and roasted capsicum (paprika) accompanied with a blueberry sauce and petite beetroot salad”. Het vlees is bijzonder mals en sappig en de fles Cabernet Sauvignon is van prima kwaliteit. Om 21 uur zijn we al terug op onze kamer. De mist is intussen veel verminderd en het regent niet meer. “Fingers crossed” voor morgen…

 

vorige                                               volgende