10-10-09

Onze eerste safari-ervaring

Banner ZA

Zondag 4 november 2001 (2)

Tegen de middag bereiken we onze eerste logiesplaats: de Heia Safari Ranch in Honeydew, een 60-tal kilometer boven Pretoria. Het is een ietwat geforceerd safaripark ten behoeve ZA 03van de toeristen, dat mij wat aan de Beekse Bergen doet denken, maar het blijkt veel mooier dan we verwacht hadden. Het bestaat uit een reeks ‘rondavels’ of ronde hutten met strooien dak midden een mooi aangelegde tuin met zwembad. De rondavels zijn zeer ruim: inkomhall, 2 slaapkamers, badkamer en groot terras. In de tuin lopen tientallen lawaaierige pauwen rond maar ook enkele zebra’s. Een bordje verwittigt ons dat we voorzichtig moeten zijn want dat het hoe dan ook wilde dieren zijn. Het geeft toch wel een speciaal cachet aan het domein.  We worden meteen vergast op een ‘boerse braai’,  waar de Zuid-Afrikanen kampioenen in schijnen te zijn. Het blijkt een barbecue van de eenvoudigste soort en valt dus een beetje tegen. Goed genoeg, maar als ze zich zo’n reputatie toemeten zijn de verwachtingen natuurlijk hoog. We maken ook kennis met een ander nationaal gerecht, de “pap”. Dit is de dagelijkse kost van vooral de zwarten. Het is een dikke witte brij op basis van maïs en het is zo goed als smaakloos. De pap wordt echter vooral gebruikt om het eerder schaarse vlees en groenten aan te vullen tot een meer consistente maaltijd.  

Na de middag worden we vergast op een 2 uren durende show van de Mzumba dansers met traditionele dans en zang. Het eerste deel is een heus toneelstuk over  Zunguza, zoon van opperstamhoofd Mabinyane en een medicijnman die, om van de goden regen af te smeken, ZA 04beslist de geliefde van Zunguza te offeren. Het is een beetje een melodramatisch gedoe, maar toch getuigen verschillende acteurs van een zeker (natuur)talent. De groep treedt elke zondag op voor de toeristen maar doet dat met een verrassend enthousiasme en veel bezieling. Eén van de dansers is wat houteriger dan de anderen en blijkt daarenboven aan de knie gekwetst. Hij laat zich echter niet onbetuigd en bij de wildste dansen ziet hij duidelijk af. Op het einde wordt voor hem een extra-applaus gevraagd, want hij is de leider van de groep en… niet minder dan 73 jaar oud! Het is een kleurrijk spektakel dat geen ogenblik verveelt. De meisjes zijn meer dan mollig, maar dat blijkt het Afrikaanse schoonheidsideaal te zijn. Bij het begin moeten alle videotoestellen afgegeven worden en pas 20 minuten voor het einde worden ze terug bezorgd en kan er gefilmd worden.  De show wordt afgesloten met een meerstemmig Nkosi Sikelele, het Afrikaanse volkslied. Indrukwekkend. We zullen het op deze reis nog verschillende keren te horen krijgen. 

Intussen is er bewolking komen opzetten en we vrezen zelfs dat het zal gaan regenen. Gelukkig blijft het droog want om 16.30 uur vertrekken we voor onze allereerste ‘game drive’ ZA 05in open jeeps. Het is nog niet het ‘echte werk’, maar toch goed als eerste kennismaking en smaakmaker voor wat ons later op de week te wachten staat. Dit is nog niet de echte bush, maar een groot omheind park van 1000 hectaren waar allerlei wild is verzameld. We zien zebras, een kudu, een blesbok, een springbok, bavianen, buffels, gnoes, een neushoorn met jong, nijlpaarden, de heilige ibis en allerlei andere vogels waarvan de langstertflap de meest sensationele is. Het mannetje draagt in deze periode zijn paringstooi: een lange zwarte staart die 3 tot 4 keer zo lang is als het vogeltje zelf en waarmee het sierlijk flappert om het vrouwtje te verleiden.  Vandaar de naam. Vóór het eten verzamelen we in de bar (de ‘kroeg’ zeggen ze hier) voor een nadere kennismaking met de groepsleden. Iedereen vertelt wie hij of zij is en waar ze vandaan komen. Het grootste deel blijkt uit Oost-Vlaanderen te komen maar ook Antwerpen, West-Vlaanderen en Brabant zijn vertegenwoordigd. Het is voorlopig nog moeilijk om alle namen te onthouden, maar dat komt wel. Na een lekkere maaltijd zijn we om 10 uur op onze kamer waar het niet lang duurt vooraleer we inslapen. Het is bijna niet te geloven dat we amper 38 uren van huis weg zijn en al zoveel hebben meegemaakt. Dat belooft! Morgen mogen we uitslapen want we hoeven Pretoria niet meer te doen.

klik hier voor het vervolg

 

08:00 Gepost door C en C | Permalink | Commentaren (1) | Tags: zuid-afrika, gauteng, honeydew |  Facebook | |

08-10-09

Pretoria, de bestuurlijke hoofdstad

Frans, onze gids

Banner ZA
Zondag 4 november 2001 (1)

Na de nodige (althans daar gaan we toch van uit…) en tijdrovende administratieve formaliteiten komen we omstreeks 8 uur in de aankomsthall waar we al gauw Frans ontwaren. Hij zal ons de ZA 01hele reis begeleiden. Het is een vrolijke, rondbuikige dertiger die een zeer leuk taaltje spreekt en meteen ieders sympathie wekt. Zijn volle naam is François Lombard. Sommigen van de groep hebben hem vorige winter al ontmoet in Antwerpen bij de informatienamiddag op de Toerismebeurs en zijn zeer opgetogen met hem.  Ze beweren dat hij veruit de beste van de AdA-gidsen is. Het wordt anders dan anders, beloven ze. We wisselen reischeques om in ZAR (Zuid-Afrikaanse Rand) en om 8.30 uur stappen we op de bus. Wegens té gevaarlijk verlaten we meteen Johannesburg en nemen de N1-autosnelweg naar Pretoria, dat amper 50 km verder noordwaarts ligt.

Het landschap in de provincie Gauteng is hier nagenoeg vlak en een beetje troosteloos. Frans beslist al meteen tot een wijziging in het programma: we zullen nu Pretoria bezoeken in plaats van morgenvoormiddag, want op zondag is het er veel rustiger en zo ontlopen we de maandagse verkeersfiles. Een goed idee, want ondanks de lange reis, blijkt iedereen behoorlijk uitgerust en fit. Ondanks de vergevorderde lente blijken nog heel wat jacaranda’s er nog schitterend bij te staan.  ZA 02Het zijn grote bomen waarvan de hele kruin mooi lichtblauw bloeit en aldus hele lanen omtovert tot reusachtige bloemtuilen. Je vindt ze in heel Zuid-Afrika, maar vooral Pretoria is erom bekend. Frans vertelt ons dat de jacaranda’s officieel tot onkruid verklaard zijn, wat inhoudt dat er geen nieuwe jacarandabomen meer mogen aangeplant worden. De reden is dat ze teveel water aan de bodem onttrekken en aangezien Zuid-Afrika een ernstig tekort aan water heeft, zijn ze niet langer welkom. Later vernemen wij dat dit geldt voor nagenoeg alle geïmporteerde bomen. Verder zegt Frans dat hij ons vandaag nog niet teveel uitleg zal geven omdat hij vermoedt dat we toch wat vermoeid zijn van de reis. Hij zal ons nog een beetje sparen!  

Pretoria is de administratieve hoofdstad van Zuid-Afrika en telt veel mooie moderne kantoorgebouwen en goed onderhouden parken. Alles lijkt heel netjes, althans die gedeelten waar wij doorrijden. We bezoeken de Unie Gebouwen met de mooi aangelegde tuinen; rijden door de chique groene wijken van de ambassades; houden halt op het Kerkplein met het stadhuis, het majestueuze postgebouw en het standbeeld van Dirk Krüger en rijden tenslotte buiten de stad naar het Voortrekkermonument.  Dit laatste is niet mooi maar wel indrukwekkend, niet alleen om zijn grote omvang maar vooral omwille van de verhalen over de heldhaftige volharding van de voortrekkers en de gruwelijkheden die ze in de strijd met de Zulu’s hebben moeten ondergaan. Frans gaat op in de verhalen maar hij kan zijn vooringenomenheid ten voordele van de blanken niet verbergen. Later op de reis zal ik hem er vaker op betrappen. Het Voortrekkers-monument is nu het symbool van de Afrikaanse eenheid. Het is prachtig weer en behoorlijk warm; de zon brandt en we zijn nu al vergeten dat het november is. Op deze zondagnamiddag is het stil in de stad en we genieten van de vele kleurrijke en zonnige tafereeltjes: mannen en vrouwen in kleurrijke kleren,  verkopers die Afrikaanse ambachtelijke voorwerpen verkopen aan kleine stalletjes, spelende kinderen op het gras in het park. Opvallend weinig blanken.

klik hier voor het vervolg

 

08:00 Gepost door C en C | Permalink | Commentaren (0) | Tags: zuid-afrika, pretoria, gauteng |  Facebook | |