24-05-10

Het verschil tussen een grizzly en een zwarte beer

banner yellowstone
Vrijdag 16 juli 1999

Vannacht hebben we beiden eindelijk eens goed geslapen en toch zijn we weer vroeg wakker. Er is namelijk nogal veel lawaai in en om het hotel want iedereen blijkt hier al tussen 6 en 7 uur op te staan en te vertrekken! Na een stevig en lekker ontbijt vertrekken ook wij voor een laatste etappe die ons tot aan de poort van het Yellowstone National Park zal brengen. We moeten eerst 37 miles op onze stappen terugkeren tot in Swan Valley om daarna opnieuw twee toeristische routes te nemen: 'Teton Scenic Route' en 'Mesa Falls Scenic Byway'.  Deze laatste is echter wegens wegenwerken gesloten. We stoppen even in Driggs -oude huizen en winkels- en doen er enkele inkopen: zakdoeken voor mijn verkoudheid, gel en... vers geplukte sappige kersen. Voor één van de winkels staat zowaar een auhentiek T-Fordje geparkeerd. Onderweg hebben we een prachtig zicht op de Grand Tetons. We zullen er later op de reis dichter bij komen. Verder zien we opnieuw veel boerderijen zoals we ze kennen van de Amerikaanse films: rommel om en rond het huis; kotterijen, paarden, auto's en autowrakken. Het is soms moeilijk om het verschil te zien. Het lijkt wel of iedereen er een privé-autokerkhof op na houdt of kunnen ze gewoon geen afscheid nemen van hun oude wagen? 

's Middags eten we in Ashton in een typisch Amerikaans restaurantje. Van buitenuit is het niet meer dan een kantine, maar binnen vinden we een mooi interieur met veel hout en grote jachttrofeeën, waaronder een beer en een eland. Wat een kop! Het is er druk: alle mannen dragen een pet en iedereen komt aangereden in een pick-up truck. Het eten is niet veel zaaks. Wanneer we buitenstappen, komen net vier dames binnen met twee grote taarten in hun armen. "Sorry guys, you leave too early!". Ik weet zeker dat we anders inderdaad een stuk (verjaardags?)-taart hadden kunnen mee eten. Nagenoeg de hele namiddag rijden we door een prachtige hoogvlakte met eindeloze dennenbossen. We zien dennen in alle formaten en bij menig jong bos staat de datum van aanplanting. Hier is de natuur nog bezig zich te herstellen van de grote bosbranden die hier in 1988 gewoed hebben.  We verlaten de staat Idaho en rijden Montana binnen. Al gauw zijn we in West-Yellowstone, voor duizenden toeristen de toegangspoort tot het Yellowstone National Park. Het is een leuk stadje met veel hotels, restaurants en winkeltjes. Alles in cowboy-stijl. Wij logeren in het splinternieuwe en immense Holiday Inn Sunspree Hotel. 

Het is nog tamelijk vroeg en we hebben dus de tijd voor een bezoek aan het Grizzly Discovery Center. Het is bijzonder boeiend. We hebben er ruim de gelegenheid om van dichtbij de indrukwekkende grizzly en zwarte beren gade te slaan. Ze zien er toch wel vervaarlijk uit ook al doen ze soms komisch en zelfs lief. We hopen dat we er in de eerstkomende dagen enkele in de vrije natuur zullen te zien krijgen, maar dan toch het liefst op een respectabele afstand. We leren hier wat het verschil is tussen een grizzly en een zwarte beer en wat we moeten doen als we er een ontmoeten. Heel eenvoudig!  Bij een zwarte beer: veel lawaai en bewegingen maken; bij een grizzly: zeker niet roepen, niet naar kijken en je stilletjes uit de voeten maken. Alleen jammer dat het onderscheid tussen grizzlies en zwarte beren maar duidelijk is als je ze naast elkaar ziet. Het centrum herbergt ook een hele roedel wolven. Sinds enkele jaren probeert men, onder groot protest van de boeren, de wolf terug in de streek in te voeren. De dieren liggen lui te soezen tussen het struikgewas, maar ongeveer een half uur voor ze hun dagelijkse portie vlees krijgen, komt er beweging in en beginnen ze rusteloos rond te lopen. De verzorger vertelt ons hoe intelligent ze wel zijn. Ze herkennen het geluid van het autootje dat hun voedsel brengt  van mijlen ver. Het is een prachtig schouwspel wanneer het vlees wordt gevoerd.  Elk tracht zo snel mogelijk de grootste brok te pakken en er ergens mee in een hoekje weg te kruipen. Even is het groepsgevoel ver weg en is het elk voor zich. 

's Avonds gaan we eten in de Stage Coach Inn, een oud en stijlvol hotel-restaurant, waar we een half uurtje moeten wachten op een vrij tafeltje. We kiezen forel en hopen op een levend-verse, sappige vis die pas uit de rivier gehaald is. Of dat laatste al dan niet het geval is, weet ik niet, maar in alle geval is het een droog gebakken stuk vis, zonder graten. Ik denk dat Amerikanen de moeite noch het geduld kunnen opbrengen om zelf de vis van de graat te halen. Toch smaakt het ons voortreffelijk! Aan een tafel naast ons horen we voor het eerst Vlaams spreken.

klik hier voor het vervolg

08:00 Gepost door C en C | Permalink | Commentaren (1) | Tags: usa, yellowstone, montana, idaho, west-yellowstone |  Facebook | |

22-05-10

The City of Paris

banner yellowstone
Donderdag 15 juli 1999

Opnieuw slecht geslapen. Ik heb last van een verkoudheid en dreigende keelpijn. In de shop van ons hotel vind ik echter de remedie: Actifed. Wat bij ons enkel op doktersvoorschrift te verkrijgen is, ligt hier zomaar in de winkeltjes te koop. We verlaten het hotel al om 8 uur en de zon is volop van de partij! Nog even een stop aan het Visitor Center om een boek te kopen over Temple Square en we zijn vertrokken voor opnieuw een tamelijk lange rit: zowat 350 miles of 560 kilometer. De autosnelweg is vrij druk zodat we besluiten om ze in Brigham te verlaten en langs een drietal 'Scenic Byways' doorheen Utah en Idaho te trekken tot Idaho Falls, onze eind-bestemming voor vandaag. Eerst gaat het over de 'Logan Canyon Scenic Byway' over de 91 N naar Logan en vervolgens over de 89 N tot Bear Lake. Hier houden we op de middag halt en eten een sandwich in Grandma's Pantry. Als toetje bestellen we een befaamde raspberry shake. Het is een reuzenbeker frambozenijs met een rietje. Heel smakelijk en aangezien het ijs slechts zeer langzaam smelt, nemen we hem mee in de auto en genieten er uren van! Het landschap is zeer verscheiden: kale hoogvlakten, zacht glooiende bergen, dennenbossen, heel wat meren, zeer veel bloemen en uitgestrekte landbouwgebieden. Idaho is immers de "Potato State" en daar kan je niet naast kijken: mijlenlange aardappelvelden, die door reusachtige installaties besproeid worden. 

We worden verrast door een onweer(tje) en een ijskoude regenbui.Vanaf 3 uur in de namiddag straalt de zon echter aan een nagenoeg wolkenloze hemel. We genieten van de talloze wilde bloemen langs de weg en de vele vogelts, wiens kleuren variëren van oranje tot blauw. We zien ook heel wat "klein wild": eekhoorns, een soort marmot, vier herten en één das (deze laatste jammer genoeg levenloos langs de weg als verkeersslachtoffer. We stoppen even in de City of Paris. Zo staat het fier op een bordje bij het binnenrijden van een klein stadje. Het is een Mormonenstadje en eigenlijk niet veel meer dan enkele straten, enkele tientallen huizen en een Mormoons tabernakel of kerk. We worden er rondgeleid door een vriendelijke dame van wie we leren dat Paris eigenlijk Parres had moeten heten naar de stichter van het stadje. Een (al dan niet vrijwillige) spellingsfout heeft er echter anders over beslist en de Europese lichtstad heeft er in Idaho een naamgenote bij. De echtgenoot van onze gids raadt ons aan langs de 'Bear Lake Caribou Scenic Byway' en de 'Pioneer Historic Byway' te rijden. Het is een omweg, maar het zou ons langs prachtige en pittoreske boerderijen leiden. We hebben de boerderijen inderdaad ten overvloede gezien, maar pittoresk is anders. Het waren meestal slordige hoeven met bijna steevast enkele autowrakken op het erf opgestapeld. 

Rond halfzeven bereiken we Idaho Falls. Het is er totaal anders dan ik me had voorgesteld. In plaats van een bergdorpje in het groen, met een rivier en een waterval is het een industriestad in een vlakte. De waterval is een half-natuurlijke en half-aangelegde stroom-versnelling op de Snake River, die dienst doet als krachtbron voor een energiecentrale. Het Hotel Driftwood, waar wij logeren, is mooi gelegen langs de rivier vlak bij de waterval. Vóór het dinner gaan we op zoek naar de lokale bibliotheek, waar we gratis op internet geraken. We sturen onze eerste e-mails naar Hendrik en naar collega Guido, die op dit ogenblik in Alaska rondreist. Leuk toch die moderne communicatietechnieken. Ik verneem dat Guido en Denise in Alaska mooi weer hebben en genieten van de prachtige natuur. Idaho Falls heeft maar een paar restaurants, die alle gelegen zijn langs de Snake River. Het is er 's avonds behoorlijk druk van wandelaars, joggers en skaters, maar vooral van jongeren die er flaneren met hun auto. Het zijn bij voorkeur cabrio's en vaak oude Amerikaanse modellen. In de restaurants is het eerder stil. We eten er overvloedig en lekker in het gezellige interieur van een brouwerij en proeven er uiteraard het lokaal gebrouwen bier. Niet slecht!

klik hier voor het vervolg

08:00 Gepost door C en C | Permalink | Commentaren (0) | Tags: paris, usa, utah, idaho, salt lake city, idaho falls |  Facebook | |