18-04-13

De dokter en het dorpsschooltje

Banner India.jpg

Donderdag 13 december 2012 (1)

  

Deze voormiddag moeten we 4 à 5 uren rijden naar Khajuraho. We bewegen ons constant op de grens tussen de staten Uttah Pradesh en Madhya Pradesh. Er hangt een lichte nevel, maar de zon probeert er toch door te prikken. Langs de weg zien we de lage huisjes, vaak in lichtblauw geschilderd en de meeste met een brede stoep, netjes met witte verf afgelijnd. Sommige deurportalen zijn mooi versierd met kleurrijke muurschilderingen en hier en daar staat een klein huistempeltje voor de deur. Alles is opvallend netjes onderhouden. Zelfs de koeienvlaaien die in de zon liggen te drogen, zijn mooi gestapeld of in rijtjes gelegd. Hier is de tijd echt blijven stilstaan. Alhoewel, de vele reclameborden wijzen ons er op dat ook hier de electronica haar intrede heeft gedaan: de meeste maken reclame voor Airtel, Idea of Vodafone, alle telecommaatschappijen. Ik las trouwens dat er ondanks de armoede in India meer gsm’s zijn dan wc’s…  Ik zie ook opvallend veel reclame voor cement. Onze nieuwe autocar is comfortabel, maar blijkt toch een rammelkast te zijn. Bij een spooroverweg gaan de slagbomen naar beneden. Binnen de kortste tijd staat de weg over zijn hele breedte vol met auto’s, vrachtwagens en bromfietsen. De fietsers en de

India Ca 13 dec 2012 024.JPG

voetgangers kruipen zonder aarzelen onder de slagbomen door. Van zodra de trein voorbij is en de slagbomen open gaan, ontstaat er natuurlijk een reusachtige chaos want ook aan de overzijde staat het over de hele breedte vol. Drummen, toeteren, roepen… en op wonderbaarlijke wijze geraakt de verkeersknoop uiteindelijk los en we kunnen verder rijden. Het heeft alles bij elkaar ruim een kwartier geduurd.  Eindelijk heeft François nog eens de tijd om ons wat te onderrichten. Over de goden deze keer. De Indiërs kennen miljoenen goden, want alles wat ook maar een beetje onnatuurlijk lijkt, wordt hier als god vereerd: een scheefgegroeide boom, een speciaal gevormde rots, enz.  Maar er zijn slechts drie ‘hoofdgoden’: de trimurti met name Brahma, Vishnu en Shiva.  Samen vormen zij het Atman of de menselijke ziel. Brahma is de schepper en hij staat voor de wetenschap en de kunst. Hij heeft vier gezichten en wordt meestal afgebeeld met een kroon op het hoofd en een zwaan. Vishnu houdt alles in stand en staat ook voor welstand. Zijn vehikel is de arend. Hij zou 9 avatars of wedergeboorten achter de rug hebben, o.a. als vis, schildpad, reus, maar ook als Rama en Krishna. Shiva tenslotte breekt alles af en bouwt alles op. Hij wordt vereerd als de “remover of obstacles” en de sleutel tot het geluk. Hij wordt afgebeeld met een grote dot haar op het hoofd, met een drietand en een serpent rond zijn nek. De olifantengod Ganesha is één van zijn twee zonen.

 

We stoppen in een klein dorpje waar een vriend van François woont. De man is dokter en zijn vrouw een soort social worker en onder hun tweetjes zorgen ze voor het welzijn van de hele streek. Ze hebben een zoon van 11 en een dochter van 16, die studeert voor ingenieur. François wordt enthousiast ontvangen als een soort nonkel en wij met de hele groep al evenzeer. We mogen een blik werpen in hun kleine, maar nette huisje en de dochter komt rond met een schotel met nootjes, koekjes en zelf gebakken groentenbeignets.  Naast een eenvoudige woonkamer is er een piepkleine keuken en twee kleine slaapvertrekken: één voor de mannen en één voor de vrouwen. Op een rekje aan de muur staan enkele medicamenten. Hiermee moeten alle patiënten uit de omgeving het doen. De dokter is er niet maar als hij even later thuiskomt, neemt hij ons mee de straat over naar het kleine dorpsschooltje dat hij ook onder zijn hoede heeft. De klasjes en de hele speelplaats ogen zeer netjes en verzorgd. De kinderen zitten op de grond en gedragen zich bijzonder gedisciplineerd.

India Ca 13 dec 2012 049.JPG

Terwijl de onderwijzer met ons praat, zitten ze voorbeeldig luidop te lezen in hun schoolboeken terwijl anderen nu pas aankomen, hun schoenen uittrekken en braaf plaats nemen bij de rest. Twee jongetjes van een jaar of vijf stappen hand in hand de speelplaats op terwijl ze met hun andere hand naar ons wuiven. Rond hun grote bruine ogen zijn ze zwart geschminkt. Schattig! Het spreekt vanzelf dat we hier de ene foto na de andere maken. We vernemen hier ook dat gisteren Ravi Shankar overleden is, de sitarspeler die over de hele wereld beroemd werd door zijn samenwerking met o.m. The Beatles. Volgens François is de kans groot dat hij zich zal laten verassen in Varanasi en wie weet zijn we daar morgen of overmorgen wel getuige van. En dan trekken we verder, de autosnelweg op. Opnieuw moeten we regelmatig onze ogen dichtknijpen voor de levensgevaarlijke toeren van de bus en de tegemoetkomende vrachtwagens of andere bussen. Claxons en flikkerende koplichten zijn hier gelukkig zeer efficiënte communicatiemiddelen. In de stadjes waar we door rijden, heerst een ongelooflijke drukte: auto’s, toektoeks, moto’s, fietsen, voetgangers, kilometers lang. De weg is zo smal dat het bij ons maar één baanvak zou zijn en toch kruisen hier vrachtwagens elkaar moeiteloos aan hoge snelheid. Fietsers en voetgangers springen behendig opzij. Aan de vele stalletjes en kraampjes hangen overal linten van zakjes chips en andere snoep. Op de stoepen werken allerhande ambachtslui: houtbewerkers, steenkappers, automechaniciens. Mannen en vrouwen zitten gehurkt op de grond, vaak zo diep gebogen dat je nauwelijks ziet dat het een mens is.

 

vorige                                volgende 

08:40 Gepost door C en C | Permalink | Commentaren (0) | Tags: india, jaipur, khajuraho |  Facebook | |

27-03-13

Paleis der Winden

Banner India.jpg

Zondag 9 december 2012 (1)

 

Het is op deze zondagochtend zeer kalm op straat als we om 8 uur stipt vertrekken op weg naar Ranthambore National Park, waar we op zoek gaan naar de Bengaalse tijger. Op een hoek van de straat is er echter wel wat volk bijeengestroomd. Dit is de melkmarkt. De kopers stropen de mouwen op en steken hun hele arm in de kannen om de kwaliteit van de melk te testen. Op een andere hoek zijn grote groepen dagloners verzameld, maar de grootste drukte heerst bij een immense Chinese markt. Alvorens Jaipur te verlaten stoppen we nog bij de Waha Mahal of het Paleis der Winden dat nu in de ochtendzon ligt te schitteren en zijn mooiste kleuren prijsgeeft.

India Ch 09 dec 2012 009.JPG

Het paleis bestaat uit een indrukwekkende gevel van vijf verdiepingen met niet minder dan 953 vensters, balkons en erkers. Achter de vensters ligt enkel een gang want het “paleis” is enkel gebouwd om de vrouwen van de harem toe te laten ongezien de jaarlijkse praalstoet van de maharadja te volgen.  Eigenlijk is het dus een soort grote tribune. We houden enkel een fotostop, maar daarin zijn we niet alleen. De meeste bussen met toeristen stoppen hier en er staan dus een hele reeks verkopers en bedelaars. Sommigen zijn de vrienden van François en hij steekt hen dan ook een handje toe. Van een van hen, een kreupele man, koopt bijna iedereen postkaartjes en een andere mag enkele kilometers mee de bus op om zijn kruiden en specerijen aan te bieden. Wij beperken ons tot een zakje ‘sounf’, een mengeling van anijszaadjes en suiker, die na de maaltijd wordt gegeten als digestief en om de adem te zuiveren. De weg loopt nu langs de oude koninklijke weg naar Agra waar destijds de vrouwenbaden gevestigd waren. En dan gaat het weer langs dorpjes met de intussen vertrouwde beelden van stalletjes en kraampjes (vooral op de kruispunten) en mannen die zich uitgebreid op straat staan te wassen of hun tanden te poetsen.  Op de weg vallen de vele eigenaardige voertuigen op die het midden houden tussen een tractor en India Ca 09 dec 2012 078.JPGeen kleine vrachtwagen. Het zijn jugaads: op het onderstel van een jeep of vaak zelfs op een houten onderstel is een dieselmotor geïnstalleerd als aandrijving. Op die manier ontlopen de eigenaars de dure autotaks. Het voertuig heeft zelfs zijn naam gegeven aan een beweging van enthousiaste creatieve Indiërs die proberen op een kostenefficiënte manier problemen in het dagelijkse leven op te lossen. Vandaag krijgen we van François het verhaal over de eunuchen of hijras die hier soms de ‘derde sexe’ of ‘the invisibles’  genoemd worden en vaak als vrouw gekleed gaan. Hun aantal in India wordt op 25 à 250.000 geschat en ze leven in gesloten gemeenschappen. Bij de bevolking worden ze tegelijkertijd gerespecteerd en gevreesd want ze hebben de gewoonte om als ongenode gasten bruiloften onveilig te maken. Ze zingen er dan schunnige liederen en dreigen met vervloeking als hen geen geld gegeven wordt. Verder entertaint François ons met een one-man-show over zijn ervaringen met de Ayurvedische massage en tracteert ons op een cola met Indische rhum. Hij zal dat later nog een paar keer herhalen. Hij “beloont” ons trouwens ook regelmatig met een chocotoff. Hij heeft er een hele vracht meegenomen want hij heeft de gewoonte om ook zijn Indische vrienden en helpers op deze Belgische lekkernij te vergasten.

 

voor meer foto's van Jaipur: klik hier

 

vorige                                              volgende 

08:00 Gepost door C en C | Permalink | Commentaren (0) | Tags: india, jaipur |  Facebook | |