01-10-08

Een Franse kathedraal in Spanje

Donderdag 17 mei 2007 

We hebben uitgeslapen en zijn van plan rustig de tijd te nemen om te ontbijten. Onze vrees voor een sober ontbijt – het is namelijk gratis - blijkt ongegrond: spanje 17we krijgen een volwaardig buffet met alles erop en eraan. Om 10 uur stipt gaan we op pad voor een uitgebreid bezoek aan León. Het is prachtig weer. We beginnen ons bezoek bij de imposante Catedral de Santa Maria Regla die vandaag in de zon en tegen de helderblauwe lucht nóg mooier is. Haar afmetingen zijn enorm: 90 meter lang, 40 meter breed en 65 meter hoog. Deze schitterende gotische kathedraal lijkt wel uit Frankrijk te zijn weggelopen. Ze is vooral gekend voor haar vele grote glasramen – niet minder dan 1800 m² - die het interieur niet alleen een luchtige maar ook een heldere en klare indruk geven. Bij de ingang hangen bordjes “foto en video verboden”, maar toch riskeer ik me en uiteindelijk kan ik ongehinderd alles filmen wat ik wil. We betalen 1 Euro entree voor de kloostergang. Dit is een ware ontdekking: een werkelijk schitterende zuilengang omringt een binnenplaats waarop oude ornamenten en beelden zijn tentoongesteld. spanje 16De prachtig gesculpteerde plafonds en de zuilen zijn rijkelijk versierd en geven een doorkijk naar de rest van de kathedraal die met haar kanten versieringen mooi afsteekt tegen de staalblauwe hemel. Uniek! Dit is misschien wel de mooiste kathedraal die we ooit bezochten. Dan wandelen we door de Via Ancha naar de Casa de Botines, het oude bisschoppelijk paleis dat gebouwd is door Gaudi. Het is één van de vroege werken van de wereldberoemde architect en wellicht daardoor is zijn typische bouwstijl niet echt herkenbaar. Langs een zijstraatje belanden we op de Plaza San Isidoro waar zich de Real Colegiata de San Isidoro bevindt, één van de topbezienswaardigheden van de stad. Hier is immers het befaamde Panteón de los Reyes ondergebracht, de grafkamer van 11 koningen, 12 koninginnen en 21 prinsen en edellieden. Vooral de middeleeuwse fresco’s op het plafond zijn een bezoek waard. Hier mag écht niet gefilmd worden, en  wanneer ik  het toch even waag, word ik al gauw tot de orde geroepen. spanje 19Op het plein vóór het klooster treffen we de eerste pelgrims. León ligt namelijk op één van de Camino’s naar Santiago de Compostella. De hedendaagse pelgrims hebben nog zelden zuiver religieuze motieven en zien er dus uit als gewone moderne toeristen. Ze zijn wél herkenbaar aan hun hoge wandelstok en vooral aan de Sint-Jacobsschelp op hun rugzak. De weg wordt trouwens aangeduid met diezelfde schelpen in koper, die in de straatstenen zijn ingemetseld.
Als we de schelpen even volgen, komen we op het ruime Plaza San Marcos, waar in het midden een standbeeld is opgericht ter ere van de pelgrims. Het plein wordt gedomineerd door een indrukwekkend gebouw in de overdadige platerescostijl die typisch is voor de renaissance in deze streek: het Antiguo Monasterio de San Marcos. Er is een kerk, een museum en een kloostergang, maar het grootste deel spanje 18van het enorme gebouw is ingenomen door de luxueuze parador Hostal San Marcos, niet minder dan 5 sterren Grand Luxe. De majestueuze ingang is versierd met een prachtig barok fronton en de hele gevel is versierd met een kantwerk van beeldhouwwerken. Het is intussen middag en dit lijkt ons dé kans om eens in een parador te lunchen. We hebben namelijk op onze hele reis geen enkele parador als hotel ingelast wegens ‘té duur’ en zo komen we er toch ook eens binnen. Het is een heel chique bedoening. We nemen rustig de tijd om niet alleen van het interieur te genieten, maar ook van het menu. We eten lamsvlees in de oven met aardappelen (een streekgerecht) en dat wordt vergezeld door een prima rode wijn uit Toro
We hebben zeer lekker gegeten en zijn goed uitgerust als we er om 16.00 uur buiten komen. Het heetste van de dag is nog niet voorbij: de thermometer geeft nog steeds 31 graden aan. Gelukkig kunnen we door een fris park langs de oevers van de Bernesga wandelen, richting oude stad. Daar kuieren we door smalle straatjes, langs pleintjes  en kerken en komen uiteindelijk via de Plaza Mayor terug bij de kathedraal. León valt reuze mee, in tegenstelling met de eerste indruk gisterenavond. Het is nu echt zomers en we vinden nog een heerlijk plaatsje op een terrasje bij de kathedraal waar we een frisse zugo de frutas drinken.

Tegen 18 uur zijn we terug in het hotel en is het tijd voor enkele e-mails. Outlook levert echter nog steeds problemen op: ik kan wel mails ontvangen, maar niet versturen. Gelukkig biedt G-mail de oplossing, maar daar kan ik geen foto’s meesturen. Dan maar zonder foto’s… We nemen snel een douche en trekken terug de stad in. Het weer is nog steeds zalig en dat merk je ook: er is zeer veel volk, vooral oude dametjes die paraderen. Later op de avond zijn het echter vooral jonge mensen die uitgaan. Omdat we deze middag al tamelijk veel gegeten hebben, gaan we deze keer op zoek naar een restaurantje voor een “kleinigheid” maar we komen uiteindelijk toch nog terecht in een gezellig restaurantje waar we toch maar een voor- en een hoofdgerecht nemen. Het menu bestaat uit allemaal streekgerechten: jamon de la casa, morcilla frita de León (bloedworst) en trucha (forel). De bloedworst is eigenlijk geen worst, maar alleen de inhoud ervan, goed gekruid en pikant. Het smaakt prima! Bij het binnenkomen in het restaurant om 21 uur, was er nog niemand, maar intussen is het helemaal vol gelopen, hoofdzakelijk met lokale mensen. Na het lekkere maal, begrijpen we waarom! Ik reken af, maar er is opnieuw een probleem met mijn Mastercard. Dat heb ik nu al op verschillende reizen voor: de ene keer werkt ze wél, en de andere keer niet. Deze middag in de parador ging het wél. Soms denk ik dat het meer aan het personeel ligt dan aan de kaart zelf. We zien wel.
Als we buitenkomen is het nog steeds prachtig weer. Het is nog steeds ronduit warm; wat een verschil met gisterenavond. We liggen opnieuw vroeg in bed en genieten na van een prachtige stad, vol verrassende ontdekkingen. De toon is gezet voor de rest van de reis.

10:09 Gepost door C en C | Permalink | Commentaren (0) | Tags: spanje, leon, castilla-y-leon |  Facebook | |

30-09-08

De langste rit

Woensdag 16 mei 2007 

Een half uur vóór de wekker afloopt, lig ik al wakker. Vandaag staat de langste rit van de reis op het programma: bijna 400 kilometer naar León, dus we moeten vroeg uit de veren. Om 6 uur al! We nemen rustig de tijd om te ontbijten, rekenen af in het hotel – mijn Mastercard doet het weer niet; ook gisterenavond waren er al problemen – en om 8.30 uur zijn we weg. Het is zwaar bewolkt vandaag maar droog. Deze keer geraken we zonder problemen de stad uit. Ik ben niet helemaal gerust in de grote afstand, vooral omdat de weg grotendeels door de bergen loopt, en uiteindelijk kiezen we toch maar voor het alternatief langs de autostrade via Santander. Dat is een serieuze omweg maar het is wel 45 minuten sneller.  In de buurt van de havenstad Santander worden de wolken zo mogelijk nog zwarter en weldra zitten we in de mist en begint het te stortregenen. Maar goed dat we nu niet in de bergen zitten. We rijden de provincie Cantabria binnen. spanje 14Het verkeer op de snelweg is tamelijk druk maar vlot. Om 10.45 uur bereiken we Aguilar en hebben we al 205 kilometer afgelegd. De weg verandert hier in een nieuw aangelegde en nog nauwelijks bereden autostrade met verschillende tunnels. Vervolgens gaat het naar Cervera via een kalme weg die kronkelt langs verschillende stuwmeren, wat prachtige zichten oplevert, vooral met de besneeuwde bergtoppen in de achtergrond. Dit is de Reserva Nacional de Fuentes Carrionas. Het regent intussen al lang niet meer en de zon is zelfs van de partij. De hemel is staalblauw, met hier en daar een klein wit wolkje. Het is duidelijk lente. Bloeiende bremstruiken kleuren het hele landschap geel, terwijl andere bergflanken helemaal mauve zien door een soort oversizede erica. Verder staat het gras in de bermen vol met witte, blauwe en gele voorjaarsbloemen en hier en daar is zelfs nog een bloeiende fruitboom te zien. Overigens beginnen de meeste bomen hier nu pas te kiemen. Wat moet een mens meer hebben om te filmen en foto’s te maken? En dan de temperatuur… een zalige 20 à 22 graden. Dit is een heerlijk seizoen om door Spanje te rijden! We stoppen ettelijke keren, zelfs bij de meest banale dorpjes, op zoek naar fotogenieke plekjes. We hebben er trouwens ruim de tijd voor, want we naderen León gestaag. 

Om 13 uur stoppen we bij een eenvoudige bar-restaurant langs de weg, in de hoop daar de echte lokale keuken te vinden. Het oogt zeer authentiek en ziet er netjes verzorgd en aantrekkelijk uit. Er is nog niemand, maar het ruikt er al heerlijk! De kokkin zegt echter dat ze pas om 13.30 uur open gaat. We besluiten niet te wachten en rijden teleurgesteld door. Tegen 14 uur zijn we de bergen uit en in een banaal dorpje (Puente Almuhey, ergens tussen Guardo en Cistierna) vinden we een al even banaal hotel-restaurant. Er zit heel wat volk in de bar, maar in het restaurant is het nog donker. Ja, we kunnen er eten. Het licht wordt aangestoken en we kunnen plaats nemen. Weldra krijgen we het gezelschap van drie mannen, die onmiddellijk de tv aanzetten, zodat we er nog het gezelschap van de Spaanssprekende Simpsons bovenop krijgen. Uit het dagmenu kiezen we voor vis, zonder te weten welke of hoe. Er komt een slaatje met warme groenten vooraf en natuurlijk een fles rode wijn. Daarna volgt een enorme schotel met niet minder dan acht stukken gebakken vis. We kunnen hem nog steeds niet thuisbrengen. Het is een witte, stevige maar vrij droge vis op een zwart vel en hij zwemt in een olijfoliesaus. De smaak is onbestemd en het vlees doet aan kip denken. Zou dit zwaardvis kunnen zijn? “Palomida”, zegt de vrouw des huizes, maar dat vinden we niet in ons klein zakwoordenboekje. We houden het tenslotte op heilbot, maar zeker zijn we er niet van. Later vind ik op het internet dat het om de leervis gaat (liche in het Frans, leerfish in het Engels), die vooral in Zuid-Afrika voorkomt, maar ook in de Golf van Biskaje. Het is niet slecht maar ook niets speciaals en we krijgen met moeite de helft van de schotel op. Achteraf volgt nog een dessertje en een koffie en in totaal betalen we 21 Euro voor ons twee, wijn inbegrepen. Daarvoor mag je natuurlijk niet moeilijk doen. 

Na de middag zetten we onze reis verder, richting León. De route loopt nog een tijdje langs een “groene weg” op de kaart en is inderdaad zeer mooi: een groen landschap bezaaid met ontelbare bloemen. Op sommige laatsen lijkt het wel alsof je door een grote tuin rijdt. Om 17 uur zijn we op onze bestemming. spanje 15Het hotel Infantes de León is gevestigd in een moderne nieuwbouw en is niet erg smaakvol ingericht. De ligging daarentegen is prima, slechts enkele straten verwijderd van de kathedraal. Het hotel heeft een gratis ondergrondse parking en de kamer kost slechts 54 Euro, ontbijt inbegrepen. Al te veeleisend mogen we dus niet zijn. Toch hebben we een mooie en ruime kamer en gratis – zij het slechts na enige moeite- internetverbinding. Het nazien van onze e-mail en de andere “administratie” (dagboek etc) houdt ons nog tot half acht op onze kamer en dan trekken we voor een eerste verkenning de stad in. De zon staat laag en verlicht prachtig de indrukwekkende kathedraal en het plein ervóór. De hemel is staalblauw, dus ideaal voor foto’s. We houden ons echter een beetje in, want morgen komt ook nog. We verkiezen een terrasje vanwaar we de mensen kunnen observeren (één van onze favoriete bezigheden) die rustig kuieren over het plein in de zachte avondzon.  En dan gaan we op zoek naar een restaurantje in het oude gedeelte van de stad rond de Plaza Mayor. De oude stad doet wat Italiaans aan en heeft wel iets. Er zijn echter niet zo veel restaurantjes te vinden, maar op de hoek van de plaza vinden we toch een min of meer aantrekkelijke taberna. We eten er niet slecht. Vooral de solomillo (ossenhaas en geen kalfsvlees zoals foutief in ons woordenboekje staat vermeld) is zeer lekker. We zijn vroeg terug thuis (23 uur).

11:36 Gepost door C en C | Permalink | Commentaren (0) | Tags: spanje, leon, castilla-y-leon |  Facebook | |