25-11-08

Een culinair hoogtepunt om af te sluiten

Zaterdag 30 juli 2005

Ik heb goed geslapen. Christiane haar hoest is niet beter, maar ze heeft er niet echt last van. Ik daarentegen heb nog af en toe een darmkramp, maar verder voel ik me fit. Ik heb ook eetlust en geniet voorzichtig van het ontbijtbuffet. We vertrekken pas om 11 uur, dus we hebben de tijd om nog even Lima, of beter Miraflores, in te duiken. We besluiten om in het winkelcentrum aan de kust te gaan zoeken naar het boek dat we in het begin van de reis niet kochten. Ik heb het verder op de gehele reis nergens kunnen vinden en hoop het vooralsnog hier te kunnen kopen. Het winkelcomplex is nog potdicht en één van de bewakers aan de ingang maakt ons duidelijk dat de meeste winkels vandaag niet opengaan, Peru is immers vier dagen met verlof wegens de Nationale Feestdag. Daarna zegt hij dat sommige om 11 uur opengaan, maar zijn collega spreekt dat dan weer tegen. Knoop daar maar een touw aan vast. We zullen maar afwachten en slenteren dan maar wat langs de winkeltjes. Sommige maken duidelijk aanstalten om tegen 10 uur open te doen, en... ja hoor, ook onze boekenwinkel! Zo kom ik dus toch nog in het bezit van het boek dat ik twee weken geleden te duur vond. Nu moeten we overigens onze laatste soles zien op te maken. Johan en Rita zijn ook in het winkelcentrum om hun twee Chancay-beelden te komen ophalen die ze twee weken geleden kochten. Het zijn twee grote houten kisten en ze maken zich zorgen hoe ze die heelhuids thuis én door de douane gaan krijgen. Terecht, denk ik. Twee bedienden van de winkel helpen hen om de kisten naar buiten te brengen naar een taxi. Maar dat is zonder de twee heren bewakers gerekend die hen niet doorlaten. Na lang onderhandelen, mogen ze uiteindelijk toch door en dan is de taxi het probleem: die is te klein! Een tweede is groter en daarmee is de eerste etappe van de reis van de twee beeldjes – ze hebben ze Machu en Picchu gedoopt – voor elkaar. Dat wordt nog spannend. 

We verlaten voor de derde keer het Sol de Oro Hotel en rijden naar het Archeologisch en Historisch Museum. Voor de meesten hoeft het niet echt meer, want we hebben allen het gevoel dat de reis voorbij is.Peru 93 Maar het wordt een meevaller. Er zijn opnieuw prachtige stukken te zien en het museum biedt een ideale terugblik op alles wat we op de reis aan cultuur gezien hebben. We krijgen een duidelijk chronologisch beeld en kunnen nu beter de verschillende periodes en culturen ten opzichte van elkaar situeren. Na het bezoek kopen we in de museumshop een vaasje uit de Húari-cultuur en vervolgens neem ik nog gauw een kijk op het pleintje vóór het museum dat volstaat met wit-rode kraampjes: een Vlaamse kermis op zijn Peruaans. In één ervan ligt een gebraden cavia, de vier pootjes mooi uitgestrekt. Het trekt me niet aan... Nu is het programma volledig afgewerkt, op de afscheidslunch na. Karel belooft dat het iets speciaals wordt. Het restaurant “Pura Peru” ligt in Barranca, de meest Zuidelijke wijk van Lima. Bij het binnentreden van het grote, eerder volkse restaurant onder een rieten dak, zijn we niet echt onder de indruk, maar het grote buffet en de vele koks met hoge witte koksmutsen, zien er wél veelbelovend uit. De zaal zit afgeladen vol, geen toeristen deze keer, maar Peruanen. Karel heeft zijn echtgenote meegebracht, die ook net een rondreis heeft afgesloten als gids van een groep Italiaanse toeristen. Peru 94Vóór het eten houdt Roland uit naam van de groep een afscheidsspeech, waarin hij niet alleen onze gids maar ook de hele groep bedankt. Karel doet natuurlijk zijn wederwoordje en herinnert eraan dat de reis vlekkeloos verlopen is dankzij de vele mensen die overal achter de schermen voor ons klaar stonden. De totale afstand die we afgelegd hebben, bedraagt 5.500 kilometer, vluchten inbegrepen. En dan kunnen we aan tafel. De keuze is zeer ruim en biedt veel lokale specialiteiten. Echt lekker en we vergeten alle darm- en maagproblemen. Plots worden we opgeschrikt door een enorme knal, gevolgd door een hele reeks alarmsirenes. Iedereen denkt natuurlijk aan een aanslag, maar het blijkt uiteindelijk veel onschuldiger. Naast het restaurant is in een garage een lasinstallatie ontploft. Gelukkig zijn er geen slachtoffers, maar de ‘dader’ staat er totaal onthutst, bevend en lijkwit bij en de hele buurt staat in rep en roer.  

Rond 16 uur verlaten we voldaan het restaurant voor onze aller-, allerlaatste busrit: naar de luchthaven. We moeten er drie uren op voorhand zijn. Peru 95Er staat inderdaad een hele lange wachtrij en nu komt hét cruciale moment voor Johan en Rita. De douanier van dienst zegt dat de kisten open moeten, maar de handigheid en de overredingskracht van Karel kunnen hem gelukkig overtuigen. De twee kisten gaan gewoon mee met de bagage, zonder meerkost. Eens temeer chapeau voor Karel! Eigenlijk mag hij ons niet vergezellen in de transitzone, maar door zijn ervaring weet hij ook dit probleem te omzeilen. Hij verschalkt gewoon de controle door zich als een lid van de groep te gedragen en hij neemt pas opnieuw de leiding wanneer hij uit het gezichtsveld van de controleurs is gekomen. Even ontstaat er opschudding wanneer Henri komt zeggen dat onze vlucht twee uren vertraagd is. Sommigen maken al de conclusie dat we in Madrid zullen moeten overnachten en pas maandag thuis zullen zijn. Henri blijkt zich echter vergist te hebben en onze vlucht is gewoon op tijd. Nu nog onze laatste soles kwijtraken, nog welgeteld 25. We willen graag nog een fles pisco kopen en die blijkt... 24,12 soles te kosten. Onze laatste sol gaat dus naar de drank! Niet erg voorbeeldig... Lisette baart de groep meer en meer zorgen. Ze is opnieuw doodziek en kan nog nauwelijks op haar benen staan. Als een hoopje ellende gaat ze tegen de muur op de grond liggen. Johan houdt een oogje in het zeil en Willy zweert dat dit zijn laatste verre reis is geweest. Uiteindelijk kan ze toch op het vliegtuig stappen. 

Het is 20.30 uur als het toestel met 40 minuten vertraging van de grond gaat. Dit is ons definitief afscheid van Peru. Ik pas onmiddellijk mijn klok aan en dat brengt ons meteen van 20.30 naar 3.30 uur. Het avondmaal dat onmiddellijk na het opstijgen wordt opgediend, raken we nauwelijks aan. Na het overvloedige middagmaal, dat daarenboven zeer laat was, hebben we geen honger. Ik slaag erin om toch in twee keer een zestal uren te slapen, wat waarschijnlijk mijn record is. Nooit eerder kon ik op een vlucht zoveel slapen. Dat zal we de vermoeidheid zijn, denk ik. Om 12.30 uur (ik sta nu op Europese tijd) wordt er “dag gemaakt”: de lichten gaan aan en alle 350 passagiers van de Airbus 340 komen stilaan tot leven. Veel mogelijkheid tot verfrissen is er niet, maar we voelen ons tamelijk goed uitgeslapen en fit. Ook Lisette is beter. De vlucht bedraagt in totaal 9.800 kilometer en duurt bijna 11 uren. We landen in Madrid om 14.10 uur. Wegens de terroristische aanslagen in Londen eerder deze maand, zijn de controles aan de immigratie zeer streng en er staat dan ook een zeer lange rij. Voor ons is dat niet erg, want we hebben alle tijd: de vlucht naar Brussel gaat pas om 17.10 uur. Tijd ook om te bellen naar Hendrik en de buren dat we veilig in Europa zijn teruggekeerd. Zo vernemen we dat het slecht weer is in België. Daar zullen we weer moeten aan wennen, maar van de hoogte zullen we alvast geen last meer hebben. De vlucht naar Brussel duurt een kleine twee uurtjes en om 19.00 uur zetten we voet aan wal in ons vaderlandje. Alles is prima verlopen en zelfs “Machu en Picchu” geraken zonder problemen door de douane, tot grote opluchting van Johan en Rita, die er niet gerust in waren. Dank zij Roland, die ons een lift geeft, geraken we vlot in Gentbrugge, zoals altijd met tientallen nazinderende herinneringen, maar ook blij dat we terug thuis zijn.

09:00 Gepost door C en C | Permalink | Commentaren (0) | Tags: peru, lima |  Facebook | |

24-11-08

De laatste uitstap van de reis

Vrijdag 29 juli 2005

We worden niet gewekt vandaag want we vertrekken pas om 11 uur voor de allerlaatste uitstap van de reis. Ik ben echter vroeg wakker en kan niet meer slapen en toch voel ik me nog moe. Ik heb opnieuw wat diarree en sta wat slapjes op mijn benen. Christiane heeft nog wat last van haar keel, maar het gaat wel, zegt ze. Ik neem geen ontbijt en besluit om het deze morgen rustig aan te doen. Ik drink een cocathee en tegen 11 uur voel ik me een heel stuk beter. Onze laatste uitstap brengt ons naar de chulpa’s of graftorens van Sillustani. Peru 91Het zijn merkwaardige torens waarin de Inca’s hun doden begroeven. Ook de omgeving is prachtig: een hoogplateau aan twee zijden omringd door het Meer van Umayo waarin de felblauwe lucht en de witte wolkjes prachtig reflecteren. Hier nemen we de groepsfoto. Een tiental fototoestellen worden aan Jimmy, onze begeleider, gegeven en geduldig neemt hij één voor één dezelfde foto. Op de terugweg stoppen we bij een typische hoeve waar de hele familie fier poseert bij Peru 92de toegangspoort van een mooi verzorgd erf. Boven de deur hangt het kreng van een klein vogeltje te drogen, ongetwijfeld een of andere rituele betekenis, evenals de condorkop en –vleugels die de boer even later op zijn hoofd zet en over zijn schouders drapeert als bescherming tegen de kwade geesten. Dit was écht het einde van ons verblijf in het Zuiden en de bus brengt ons naar de luchthaven van Juliaca, op zo’n 50 kilometer buiten Puno. 

Ik ben terug zeer moe en kan aan geen eten denken. Ik neem nog een Immodium en een Dafalgan. De vlucht naar Lima gaat via Arequipa. De hele duur van de vlucht onderhoudt Paul mij op een boeiende manier over zijn werk en zijn carrière. Hij is grafisch vormgever en heeft een lange tijd als communicatie-adviseur gewerkt voor BASF. Er zijn heel wat raakvlakken met mijn werk bij Volvo en we spreken af om bij thuiskomst verder te zoeken naar eventuele professionele samenwerking. Door ons gebabbel missen we beiden het unieke zicht op de vulkanen bij de tussenlanding in Arequipa, voor Johan de mooiste landing die hij ooit meemaakte. Om 18.30 uur zijn we in Lima en rijden we voor de derde keer naar hetzelfde Sol de Oro Hotel. Ik voel me iets beter en eet toch een beetje mee, maar ik voel duidelijk dat mijn darmen nog niet hersteld zijn.

09:00 Gepost door C en C | Permalink | Commentaren (0) | Tags: peru, lima, titicaca |  Facebook | |