22-03-10

Nog een wit stadje

banner Puglia
Woensdag 30 september 2009 (2)

Na de middag rijden we door naar Ostuni,  25 kilometer verder, ook al een witte stad. Dit wordt écht het laatste bezoek van de reis. Onderweg rijden we langs veel mooie trulli en enkele masseria’s. Via Cisternino, dat we wegens tijdsgebrek links laten liggen, bereiken we Ostuni waar we opnieuw nogal ver van het centrum moeten parkeren. Puglia 44Het is snikheet en het is een vrij lange wandeling door de verlaten straten naar het centro storico. Hier klimmen we door een wirwar van smalle straatjes naar boven naar de kathedraal. Alles is zéér oud en geeft hier en daar een slordige en vervallen indruk, maar het is o zo schilderachtig! Doordat we ook hier helemaal alleen zijn, kunnen we prachtige beelden schieten. Om 16.30 uur vatten we de terugweg aan naar Martina Franca, langs een andere maar even mooie weg en om 17.15 uur zijn we in ons hotel terug. De zon is intussen verdwenen en het is duidelijk frisser dan gisteren. Toch nemen we een duik in het tamelijk koude zwembad. Het doet deugt en dit vervangt op een waardige manier de aquagymles, die we normaal op dit uur thuis zouden hebben. Daarna bestellen we bij het zwembad nog een glas witte wijn als afscheid van dit ronduit prachtige hotel. We bestuderen even de kaart van het restaurant, maar zoals verwacht is het zéér duur en we vrezen daarenboven dat we er wel eens helemaal alleen zouden kunnen zitten, dus besluiten we om vanavond toch maar terug naar de stad te gaan. We vinden wel iets, desnoods eten we opnieuw een pizza. 

We beginnen natuurlijk met een laatste Aperol op de piazza XX Settembre en tot onze verbazing krijgen we er vandaag geen hapjes bij. Er is werkelijk geen touw aan vast te knopen: naargelang het humeur van de ober waarschijnlijk, krijg je de ene keer een overvloed aan hapjes en de andere keer gewoon niets... Ook nu weer levert onze zoektocht naar een restaurant niets op tot we, buiten de stadsmuren aan de andere kant van de stad, op Coco Pazzo stuiten. We aarzelen even, maar bij gebrek aan alternatief stappen we toch maar naar binnen. We komen terecht in een oud restaurant waar men geprobeerd heeft met wat smaakloze accenten aan het rustieke interieur een eigentijds en trendy uitzicht te geven. Helemaal mislukt want de moderne meubels zijn niet te rijmen met de oude gewelfde plafonds. Bovendien zit er geen kat, wat de gezelligheid dicht bij het nulpunt brengt. Maar... van zodra de jonge chef ons persoonlijk de primi del giorno komt voorstellen, zijn we er meteen van overtuigd dat we een goede keuze gemaakt hebben. Er is keuze uit een aantal zeer aantrekkelijke gerechten die getuigen van een wéldoordachte, innovatieve en eigenzinnige smaak, maar toch onmiskenbaar Italiaans. Als antipasti kiezen we voor carpaccio di zucchine con pomodori e cacio ricotta en daarna gaan we respectievelijk voor orechietti di castagna con maiale e asparaghi en spaghettini con melanzane e pomodori. Alles is zéér lekker! Bovendien is de chef gespecialiseerd in wijnen en bieren, waaronder heel wat Belgische. Hij beveelt ons een Primitivo di Manduria aan, een zeer donkerrode en volle wijn en dat wordt echt een ontdekking. De wijn kost maar 13 Euro en in het totaal betaal ik slechts 40 Euro voor ons twee. Onverwacht hebben we hier een zeer waardige plaats gevonden om onze reis op culinair gebied af te sluiten. Maar... nu is het onherroepelijk voorbij! We keren terug naar het hotel en gaan meteen naar bed, want morgen moeten we toch iets vroeger op. De rit naar de luchthaven van Brindisi wordt op 1 à 1,25 uur geschat en we moeten om 11 uur de auto inleveren. Dus veel later dan 9 uur mogen we hier niet vertrekken.

klik hier voor het vervolg

08:00 Gepost door C en C | Permalink | Commentaren (0) | Tags: italie, puglia, martina franca, locorotondo |  Facebook | |

20-03-10

Een wit stadje

banner Puglia
Woensdag 30 september 2009 (1)

Voor het eerst op deze reis kunnen we vanochtend buiten ontbijten en dat is heerlijk! We nemen er dan ook rustig onze tijd voor. Er zijn slechts twee andere gasten, een koppel waarvan de man er uit ziet als een échte Amerikaanse filmregisseur. In dit kader zou het me niet eens verwonderen als hij er ook een was, maar mijn kennis van filmregisseurs reikt niet zo ver dat ik hem zou herkennen. Om 9.45 uur vertrekken we voor onze laatste daguitstap in Puglia. Het is slechts 7 kilometer naar Locorotondo, niet alleen een mooie naam maar ook één van de mooiste stadjes van Italië. Maar eerst willen we nog even stoppen in Martina Franca waar op woensdag de wekelijkse markt plaats heeft, eindelijk zou ik, zeggen, want bij de zuiderse sfeer hoort ook een zuiderse markt!  Het is er echter zó druk, dat we niet kunnen parkeren en dus zijn we wel verplicht om meteen door te rijden naar Locorotondo. Al van ver zien we de witte stad liggen bovenop een heuvel.Puglia 43 Ook hier is het moeilijk parkeren, maar een eindje buiten het centrum vinden we toch een plaatsje. Hier geldt nog het ongelooflijk ouderwetse Italiaanse systeem waarbij je in een Tabacchio ‘biglietti’ moet gaan kopen die er uitzien als krabloten van de loterij. Met je vingernagel moet je het uur van aankomst en de gewenste parkeerduur vrijkrabben. Door de oude stadspoort wandelen we het stadje in. In de schilderachtige smalle straatjes is het zeer stil, we hebben het hele stadje voor ons alleen. We lopen even binnen in een leuk winkeltje van kantwerk dat de leuke naam ‘Il Tempo Ritrovato’ draagt en een beetje aan Brugge doet denken. En dan zwerven we de rest van de voormiddag door het zeer stemmige stadje dat met zijn witte huizen helemaal anders is dan alle vorige stadjes die we op deze reis bezochten. Het lijkt wat op Martina Franca maar dan veel witter, gezelliger en minder rijk. Toch zijn er ook hier prachtige barokke balkons, talloze schilderachtige hoekjes en vooral veel bloemen. Er is zelfs een wedstrijd voor het mooiste bebloemde balkon. Foto- en videocamera lopen heet. Tegen 12 uur zijn we terug bij de stadspoort aan de kleine piazza Vittorio Emanuele. Buiten de poort ligt een mooi park met een schitterend panoramisch zicht over de vlakte waarin hier en daar het kegelvormige dak van een trulli uitsteekt. Het is te vroeg om te eten en te laat om ergens anders naartoe te rijden en dus drinken we nog een espresso en een watertje op het terras van het ‘Caffè della Villa’. En dan gaan we op zoek naar een leuk restaurantje. We vinden het ristorante Centro Storico, dat door Michelin wordt aanbevolen, maar zeer aantrekkelijk ziet het er niet uit. Om de hoek ligt een ander restaurant dat door Lonely Planet wordt aanbevolen en dat er veel aantrekkelijker uitziet. We hebben meer vertrouwen in Michelin en stappen toch maar binnen in Centro Storico, drie trapjes naar beneden naar een eenvoudig maar stemmig restaurantje. Het wordt helemaal alleen gerund door een nogal norse kale man met een grote snor, die geen twee woorden zegt. Hij doet zowel de zaal als de keuken. We delen eerst le verdure alla griglia e misto di formaggi en kiezen daarna voor de tagliata di manzo. Vooral deze laatste zijn zéér lekker: mooi rosé gebakken rundsvlees in reepjes gesneden en opgediend met rucola en kaasschilfers. Aanvankelijk zijn we de enige gasten maar later komt er toch nog vrij veel volk binnen. Je vraagt je af waar ze vandaan komen, want in het stadje waren we nagenoeg alleen. De baas weet niet waar eerst springen.

klik hier voor het vervolg

 

08:00 Gepost door C en C | Permalink | Commentaren (0) | Tags: italie, puglia, locorotondo |  Facebook | |