22-11-08

Een sensationele ommekeer van het weer

Woensdag 27 juli 2005

Om 6 uur worden we gewekt en trekken meteen de gordijnen open. Niet te geloven! Alle wolken zijn weg en de zon lijkt in al haar glorie haar verschijning te gaan maken. Van een sensationele ommekeer gesproken! Peru 81In die omstandigheden popelen we natuurlijk om opnieuw naar Machu Picchu te trekken, en dat geldt voor de hele groep. Om 7.35 uur zitten we al op de bus naar boven. Het is nu al te warm voor een pull-over en het is noodzakelijk ons goed in te smeren tegen de zon en ook de muggenmelk niet te vergeten tegen de muggen en de steekvliegen. We nemen meteen het steile zigzagpad naar het hoogste punt van de site – waar gisteren iedereen zo pufte... – en binnen de kortste tijd staan we oog in oog met hét postkaartenzicht van Machu Picchu. Schitterend! Nu pas komt de site ten volle tot haar recht in de volle zon en tegen een helderblauwe hemel. Dit overtreft veruit hetgeen we gisteren hier te zien kregen. Een deel van de groep, waaronder ikzelf, gaan nog wat hoger tot aan de Incabrug, ongeveer een halfuurtje klimmen langs een schrikwekkend diepe en loodrechte kloof. Het uitzicht is adembenemend. Het pad Peru 82loopt door een jungleachtige plantengroei en is tamelijk vochtig en glibberig. De brug op de zich is niets bijzonders – je moet trouwens op een grote afstand blijven wegens bouwvallige staat ervan – maar door haar indrukwekkende ligging is het wel de moeite van de beklimming waard. We keren terug op onze stappen naar de plek waar o.m. Christiane is blijven wachten. Sommigen trekken de andere richting uit om via een stuk Inca Trail nóg hoger te gaan. Wij met ons tweeën gaan samen met Christiane en Anja een tweede keer de ruïnes van de oude stad in om de foto’s en videobeelden te schieten die we gisteren gemist hebben omdat wegens geen tijd of teveel mist. We beschikken over bijna twee uren en we genieten ervan. Elk hoekje van elk pad is het fotograferen waard. Tegen 11 uur zijn we terug aan de ingang waar we de andere groepsleden opwachten. Diegenen die de Inca Trail hebben gedaan, hebben de hele voormiddag in het zweet huns aanschijns geklommen maar komen enthousiast en zeer tevreden terug. Het zicht was schitterend en ze zijn vooral trots op hun prestatie. Twee van hen, André en Tijs, hebben de meeste reden om fier te zijn: zij beklommen elk één van de pieken achter de site, en dan nog in recordtempo, respectievelijk 30 en 45 minuten. Gekkenwerk vind ik en toch een beetje macho. Ik ben blij dat we rustig beneden zijn gebleven en tenminste maximaal van Machu Picchu hebben genoten, maar dat zullen die anderen van zichzelf ook wel vinden, denk ik. 

Het is snikheet en de zon brandt. We nemen het middagmaal in ons hotel en om 13.30 uur zitten we terug op de trein naar Ollantaytambo, waar we om 15 uur aankomen, onmiddellijk een klaarstaande bus nemen en om 16.30 uur staan we terug voor het Libertador Hotel in Cusco. Ik heb de voorbije dagen mijn zonnebril moeten missen en ik vermoed dat ik die hier dinsdag op de kamer heb laten liggen. De receptioniste herinnert zich inderdaad iets; ze weet zelfs te zeggen hoe hij er uit zag, maar iedereen bij wie ze navraag doet, blijkt van niets te weten. De bril wordt niet gevonden. Die ben ik dus kwijt. We trekken snel naar onze kamer, Peru 83maken onze handbagage leeg, nemen een verfrissende douche en kleden ons om. We moeten immers nog op zoek naar wat wollen spullen als eigen souvenir en als cadeau voor de thuisblijvers. Wonder boven wonder duurt onze zoektocht niet al te lang want we kennen de stad al een beetje... Op de Plaza de Armas en in de rest van de stad zijn er vele rood-witte vlaggen te zien voor de Fiestas Patrias die vandaag overal met een optocht gevierd worden. Morgen op de échte Nationale Feestdag gebeurt dat enkel in Lima. Voor de gelegenheid zal daar zelfs 2.000 liter pisco uit de fontein op de Plaza Mayor spuiten in plaats van water. In de verte zien we nog net een stoet met veel kabaal en tromgeroffel door de straten trekken. Die hebben we dus net gemist. We stappen nog even een kerk binnen waar net een huwelijksmis begint. De bruid wordt onder bulderende orgelmuziek door haar vader naar het altaar geleid maar ziet er opvallend droevig uit. De kerk is mooi versierd met bloemen maar het zijn vooral de overdadig versierde zij-altaren die onze aandacht trekken. In één ervan staat het beeld van het kindje Jezus gehuld in een rood-wit voetbalshirt. Aan zijn voeten ligt een hele stapel speelgoedjes. De voetbalploeg van Cusco heeft gisteren met 2-0 van Lima gewonnen en daarmee de poort geopend naar de kampioenstitel. Vanavond spelen ze hun laatste match en dan kunnen ze tot kampioen van Peru gekroond worden. Meteen is ons duidelijk dat al dat rood-wit gedoe in de stad niets met de Nationale Feestdag, maar alles met het voetbal te maken heeft. 

De avond begint te vallen en het wordt frisjes, een groot contrast met de hitte van Machu Picchu. Karel heeft voor de geïnteresseerden - dat zijn maar 2 koppels: wijzelf en Henri en Annemie – voor vanavond een tafel gereserveerd in het chique Hotel Monasterio, naar zijn zeggen het beste van Cusco. Later vernemen wij en kunnen we ook zelf vaststellen, dat dit één van de tophotels in de wereld is. Op weg er naartoe komen we langs de Plaza de Armas waar de voetbalgekte haar hoogtepunt heeft bereikt: het hele plein staat vol enthousiaste supporters die er op een reuzenscherm de match volgen. Achter de kathedraal vinden we op een schilderachtig pleintje het 16e eeuwse klooster waarin het Hotel Monasterio gevestigd is. Bij het binnenkomen zijn we meteen onder de indruk van de pracht en praal. Peru 84Het is luxe, maar op een verfijnde manier: stijlvolle antiek in een authentiek decor, d.w.z. een kloostertuin omgeven door een zuilengalerij waarin een deel van het restaurant is ondergebracht. Men wijst ons een tafel toe in dit gedeelte, maar aangezien er verder nog niemand zit, verkiezen we toch in de andere ruimte te gaan zitten. Hier zitten wél enkele gasten, maar Henri en Annemie blijken er nog niet te zijn. De bediening is al even stijlvol als het interieur en de tafel is rijkelijk gedekt, inclusief zilverwerk en kristal. Klasse! We kiezen beiden voor de ‘buquet creyfish’ met witloof en chilisaus en zwarte sesamzaadjes, vervolgens gegrilde alpaca met risotto en tenslotte feuillantine van appel met Calvados (Christiane) en croquantine met aardbeien en aardbeiensorbet (ik). Alles is perfect klaargemaakt en mooi opgediend volgens de regels van de kunst. De alpaca is mooi rosé gebakken en smelt op de tong. Dit zou voor Michelin sterrenniveau zijn. Met een fles voortreffelijke Peruaanse witte wijn erbij, een pisco sour vooraf en een espresso achteraf komt de rekening op 145 dollar. Natuurlijk zeer duur naar Peruaanse normen, maar bij ons zou het nog veel duurder zijn. We proberen niet aan de vele bedelaars buiten te denken. Het is een gezellige avond onder ons tweetjes en we genieten ervan. Van Henri en Annemie eigenaardig genoeg geen spoor. Hebben ze zich bedacht? Het niet gevonden? Ziek geworden? We horen het morgen wel. Op weg naar het hotel ontmoeten we een luidruchtige en juichende groep voetbalsupporters. Ze nemen de hele breedte van de straat én de voetpaden in en we moeten ons tegen de gevels aandrukken, willen we niet onder de voet gelopen worden. Ze hebben blijkbaar gewonnen!

 

09:00 Gepost door C en C | Permalink | Commentaren (0) | Tags: peru, machu picchu, cusco |  Facebook | |

21-11-08

Het beroemde Machu Picchu

Dinsdag 26 juli 2005

We zijn klaar voor een nieuw hoogtepunt van de reis: Machu Picchu. De wekker van mijn gsm loopt af om 4.30 uur. Aan de ontbijttafel komt een sip kijkende Willy zeggen dat Lisette ziek is. Ze heeft de hele nacht overgegeven en staat nu nog steeds zeer zwakjes op haar benen. Het zou natuurlijk zonde zijn om Machu Picchu te missen, dus ze besluit tóch maar mee te gaan. Karel en Johan doen hun best om haar op te lappen maar onze lokale begeleider beweert hét wondermiddel te hebben. Lisette wordt even apart genomen en hij laat haar een geheimzinnig drankje drinken. Laat ons hopen dat ook op dit gebied de Incakennis haar tijd vooruit was. Het weer ziet er veelbelovend uit. Het is op dit vroege ochtenduur al verder opgeklaard dan de vorige dagen drie uren later. Dat belooft een prachtige dag. Althans hier in Yanahuara, maar wat het in Machu Picchu zal zijn, is onvoorspelbaar. Per bus gaat het naar Ollantaytambo waar we om 7 uur al de eerste trein nemen naar Aguas Calientes. Het is natuurlijk nog zeer stil overal en ook op het perron van het eenvoudige stationnetje, is het vrij rustig. Eén enkele Peruaanse vrouw heeft haar koopwaar uitgestald tussen de spoorlijnen. Onze plaatsen op de trein zijn voorbehouden. De trein is zeer comfortabel, inclusief bediening van koffie en een broodje. De reis is 42 kilometer lang en duurt niet minder dan 1 uur en 20 minuten. Het is dus met een gezapige vaart dat we door het mooie landschap glijden langsheen de rivier. Het weer is echter aan het veranderen: er komen meer en meer wolken opzetten en de bergen hullen zich in de mist. Peru 77Om 8.20 uur tuffen we het chaotische en groezelige station van Aguas Calientes binnen, waar het behoorlijk druk is. Hier komen ook de treinen vanuit Cusco binnen, die door de meeste toeristen worden genomen. Ze zijn overvol en duidelijk minder comfortabel dan de onze. Dagelijks komen hier duizenden mensen, de meesten voor één dag, om van hieruit naar Machu Picchu te gaan, één van de meest bezochte plekken in Zuid-Amerika. Ik bereken snel dat dit voor de Peruaanse staat een goudmijn is: de dure treinreis (13 dollar voor een retourkaartje) is, op de Inca Trail na, het enige alternatief en daar bovenop komt nog de eveneens dure busrit voor de acht kilometer lange klim naar Machu Picchu. En dan zwijg ik nog van de 77 soles (770 Bfr) entreegeld voor de site zelf. Het stationnetje van Aguas Calientes is een belevenis op zich. De toeristenmassa moet zich op de sporen naar de uitgang begeven en het perron lijkt wel een markt waar de toeristen met allerlei souvenirs worden bestookt. Van een perron is eigenlijk geen sprake: de winkeltjes hebben zich tot tegen de sporen genesteld. Het is ontelbaar hoeveel toeristen hier dagelijks toestromen. Er zijn trouwens plannen om hun aantal vanaf volgend jaar drastisch te beperken want de hele site wordt bedreigd door instortingen en grondverschuivingen. Dat het gevaar niet denkbeeldig is, bewijzen de grote bergen aarde en rotsblokken bij het binnenkomen van het station: de resten van een grote lawine die vorig jaar het stadje voor weken van de buitenwereld afzonderde.  

Onze handbagage gaat naar het hotel en wij stappen meteen op de bus naar Machu Picchu. We komen er inderdaad als een van de eersten aan, maar toch is er al behoorlijk veel volk.
Peru 78
Karel leidt ons langs de belangrijkste delen van de reusachtige Incasite en gunt ons weinig tijd voor foto’s en video. We klimmen en dalen tussen de schitterende resten van deze mysterieuze stad die binnen een tijdspanne van nauwelijks honderd jaar is opgebouwd en weer helemaal verlaten. Er is nog steeds weinig met zekerheid geweten over de oorsprong, de functie en vooral over de redenen van het verlaten van deze immense stad. Zo zijn beweringen als zou het een heiligdom geweest zijn, of de woonplaats van de hoogste heersers en priesters van de Inca’s, louter gissingen. De bewering dat hier nooit goudschatten noch kunstvoorwerpen zijn gevonden, is zéér onwaarschijnlijk en wellicht ook onwaar. Kort vóór de middag zijn we op het hoogste punt beland van waaruit we het beroemde panoramisch totaalzicht op de ruïnes zouden moeten hebben. De mist ontneemt ons echter het zicht op de twee imposante bergen die het decor vormen van de site. We blijven wachten en ons geduld wordt beloond: de mist trekt op. Wat een schitterend beeld! De traag wegtrekkende wolkenslierten voegen er zelfs nog een extradimensie aan toe en zorgen voor een heel aparte sfeer. Tegen 12 uur dalen we af langs een tamelijk steil pad door de bossen. We kruisen een eindeloze rij toeristen die zuchtend en puffend naar omhoog klauteren. De plantengroei is hier totaal anders; dit is echt Amazonegebied. 
 

Beneden aan de ingang van de site, is er voor de groep gereserveerd in het restaurant van de ‘Sanctuary Lodge’ en het voorgeschotelde buffet is verrassend lekker. Het grote restaurant vult zich al gauw met mensen en het is er zeer druk. We zijn nauwelijks binnen als het zowaar begint te regenen, en niet een klein beetje: met momenten stroomt het uit de hemel. Van zicht op Machu Picchu en de bergen is uiteraard geen sprake meer. Arme toeristen die nu pas naar boven zijn geklauterd. We prijzen ons gelukkig. Om 13.40 uur nemen we de bus naar beneden naar hotel Hatuchay Tower in Aguas Calientes. Het is zeer vochtig in de bus en alle vensters, ook die van de chauffeur, zijn volledig bewasemd. Ondanks de vier sterren is het hotel duidelijk van een mindere klasse dan alle vorige, maar volgens Karel is het het beste wat hier te vinden is. Het voordeel van in Aguas Calientes te logeren, is dat we morgenvroeg een voorsprong van twee uren hebben op de grote toeristenmassa. We krijgen een grote kamer toegewezen die uitgeeft op een enorm dakterras op de vijfde verdieping. De deur naar het terras, dat ook toegang geeft tot een paar andere kamers, heeft geen deurklink, laat staan een slot. Langs hier kan iedereen zomaar onze kamer binnen stappen. Er zijn kieren van anderhalve centimeter tussen de deuren en de vensterramen sluiten niet. We spreken af met Christiane en Anja om het stadje in te trekken. Nagenoeg iedereen blijkt hetzelfde idee gehad te hebben en zo vertrekken we uit het hotel met de bijna voltallige groep. Het regent nog nauwelijks. We proberen eerst een internetcafé om naar huis te e-mailen, maar volgens de eigenaar liggen in het hele stadje alle internetverbindingen plat. Nochtans zit het bij zijn collega (concurrent) naast de deur bomvol en is iedereen naar hartelust aan het surfen. Het zou te lang duren om onze beurt af te wachten, dus we stellen het uit tot later op de middag en trekken het stadje in. Aguas Calientes is Peru 79verrassend groot en veel gezelliger dan verwacht, ook al is het onmiskenbaar afgestemd op het massatoerisme: ontelbare winkeltjes met souvenirs en andere pseudo-ambachtelijke dingen, tientallen restaurantjes waar ze je proberen binnen te lokken. Na een doelloze wandeling door enkele straatjes, komen we met een groot deel van de groep in dezelfde gezellige bar terecht waar we een heuse Illy-koffie drinken. Op de stoelen liggen dierenvellen waarin we aanvankelijk katten en poedels menen te herkennen, maar bij nader inzien zullen het wel geitenlammetjes zijn geweest. De sfeer is prima en aangezien het opnieuw stevig is gaan regenen, blijven we hier een hele poos plakken. Uiteindelijk trekken we er samen met de andere Christiane en Anja toch op uit in de stromende regen en komen terecht op een reusachtige markt. Hier zijn ze wellicht de grote massa gewoon, maar nu zijn we bijna de enige bezoekers. De zeilen boven de kraampjes staan bol van het water en af en toe gutst er een hele lading naar beneden. Op vele plaatsen vangen emmers en potjes de watergootjes op. We kopen een stenen kralensnoer voor Christiane en kunnen van de 25 soles vraagprijs 7 soles afdingen. Peru 80Dat is toch 28%, ik vind dat niet slecht. Intussen staat er in de bergen een pracht van een regenboog en dat levert natuurlijk mooie plaatjes op. Overigens heb ik vandaag opvallend veel regenboogvlaggen gezien, het symbool van de holebigemeenschap. Karel geeft me echter de verklaring: dit is niet de vlag van de homo’s en de lesbiennes, maar van Cusco... Vooraleer naar het hotel te gaan, proberen we nog eens te e-mailen. Deze keer lukt het wél, maar de verbinding is zó traag, dat we ons beperken tot een paar zeer korte mails naar Hendrik, Marga en mijnheer Spruyt. We kunnen op die manier weinig nieuws doorsturen, maar ze zullen toch teken van leven gekregen hebben. Wij op onze beurt vernemen wél wat nieuws uit België via onze Hotmailbox: het grote volksfeest n.a.v. 175 jaar België is uitgeregend, de Gentse Feesten trekken meer volk dan ooit en “Absoluut Zweeds”, één van onze favoriete restaurants in Antwerpen, is failliet. 

Zo is het al goed donker als we omstreeks 18.30 uur in het hotel terug zijn. Vanavond eten we hier gezamenlijk, maar het kale en kille restaurant ziet er weinig aantrekkelijk uit. We besluiten desondanks veilig hier te blijven in plaats van onze kans te wagen in één van de vele restaurantjes in de stad, stuk voor stuk “toeristenvallen”, denk ik. Als we tegen 8 uur beneden komen, is er niemand te bespeuren. Er rest ons geen keuze dan te wachten in de lobby want er is nergens een bar te zien. Uiteindelijk komen de meesten van de groep toch samen naar beneden: er was namelijk tóch een bar op de eerste verdieping. Aan tafel is er behoorlijk wat sfeer, maar het eten en vooral de bediening trekken op niets. We krijgen onze wijn bijvoorbeeld maar uitgeschonken als we allang gedaan hebben met eten. Morgen worden we tamelijk vroeg gewekt, want we gaan opnieuw naar boven naar Machu Picchu. Met zo een weer hebben we eigenlijk niet veel zin, maar je weet nooit wat het morgen is. We zullen wel zien.

09:00 Gepost door C en C | Permalink | Commentaren (0) | Tags: peru, machu picchu |  Facebook | |