22-03-10

Nog een wit stadje

banner Puglia
Woensdag 30 september 2009 (2)

Na de middag rijden we door naar Ostuni,  25 kilometer verder, ook al een witte stad. Dit wordt écht het laatste bezoek van de reis. Onderweg rijden we langs veel mooie trulli en enkele masseria’s. Via Cisternino, dat we wegens tijdsgebrek links laten liggen, bereiken we Ostuni waar we opnieuw nogal ver van het centrum moeten parkeren. Puglia 44Het is snikheet en het is een vrij lange wandeling door de verlaten straten naar het centro storico. Hier klimmen we door een wirwar van smalle straatjes naar boven naar de kathedraal. Alles is zéér oud en geeft hier en daar een slordige en vervallen indruk, maar het is o zo schilderachtig! Doordat we ook hier helemaal alleen zijn, kunnen we prachtige beelden schieten. Om 16.30 uur vatten we de terugweg aan naar Martina Franca, langs een andere maar even mooie weg en om 17.15 uur zijn we in ons hotel terug. De zon is intussen verdwenen en het is duidelijk frisser dan gisteren. Toch nemen we een duik in het tamelijk koude zwembad. Het doet deugt en dit vervangt op een waardige manier de aquagymles, die we normaal op dit uur thuis zouden hebben. Daarna bestellen we bij het zwembad nog een glas witte wijn als afscheid van dit ronduit prachtige hotel. We bestuderen even de kaart van het restaurant, maar zoals verwacht is het zéér duur en we vrezen daarenboven dat we er wel eens helemaal alleen zouden kunnen zitten, dus besluiten we om vanavond toch maar terug naar de stad te gaan. We vinden wel iets, desnoods eten we opnieuw een pizza. 

We beginnen natuurlijk met een laatste Aperol op de piazza XX Settembre en tot onze verbazing krijgen we er vandaag geen hapjes bij. Er is werkelijk geen touw aan vast te knopen: naargelang het humeur van de ober waarschijnlijk, krijg je de ene keer een overvloed aan hapjes en de andere keer gewoon niets... Ook nu weer levert onze zoektocht naar een restaurant niets op tot we, buiten de stadsmuren aan de andere kant van de stad, op Coco Pazzo stuiten. We aarzelen even, maar bij gebrek aan alternatief stappen we toch maar naar binnen. We komen terecht in een oud restaurant waar men geprobeerd heeft met wat smaakloze accenten aan het rustieke interieur een eigentijds en trendy uitzicht te geven. Helemaal mislukt want de moderne meubels zijn niet te rijmen met de oude gewelfde plafonds. Bovendien zit er geen kat, wat de gezelligheid dicht bij het nulpunt brengt. Maar... van zodra de jonge chef ons persoonlijk de primi del giorno komt voorstellen, zijn we er meteen van overtuigd dat we een goede keuze gemaakt hebben. Er is keuze uit een aantal zeer aantrekkelijke gerechten die getuigen van een wéldoordachte, innovatieve en eigenzinnige smaak, maar toch onmiskenbaar Italiaans. Als antipasti kiezen we voor carpaccio di zucchine con pomodori e cacio ricotta en daarna gaan we respectievelijk voor orechietti di castagna con maiale e asparaghi en spaghettini con melanzane e pomodori. Alles is zéér lekker! Bovendien is de chef gespecialiseerd in wijnen en bieren, waaronder heel wat Belgische. Hij beveelt ons een Primitivo di Manduria aan, een zeer donkerrode en volle wijn en dat wordt echt een ontdekking. De wijn kost maar 13 Euro en in het totaal betaal ik slechts 40 Euro voor ons twee. Onverwacht hebben we hier een zeer waardige plaats gevonden om onze reis op culinair gebied af te sluiten. Maar... nu is het onherroepelijk voorbij! We keren terug naar het hotel en gaan meteen naar bed, want morgen moeten we toch iets vroeger op. De rit naar de luchthaven van Brindisi wordt op 1 à 1,25 uur geschat en we moeten om 11 uur de auto inleveren. Dus veel later dan 9 uur mogen we hier niet vertrekken.

klik hier voor het vervolg

08:00 Gepost door C en C | Permalink | Commentaren (0) | Tags: italie, puglia, martina franca, locorotondo |  Facebook | |

18-03-10

Een verfrissende duik

banner Puglia
Dinsdag 29 september 2009 (2)

Tegen 16 uur rijden we door naar Martina Franca, onze verblijfplaats voor de komende twee dagen. Hier logeren we in de Relais Villa San Martino, een vijfsterren-luxehotel. We hebben een prachtige kamer met salon en ruime badkamer. Twee dubbele deuren geven toegang tot een groot terras met terrasmeubelen en een schitterend zicht op het Puglia 42zwembad en de exotische tuin met palmbomen. This is heaven! We betaalden hier wel iets meer dan voor onze andere hotels, maar ik schrik me rot als ik de tarieven lees die in de kamer zijn opgehangen: 490 Euro in laagseizoen en 700 Euro in hoogseizoen! Achteraf blijkt dat we, God weet waarom, een heuse suite hebben gekregen, maar gelukkig moeten we toch maar de overeengekomen prijs betalen, bijna de helft van het officiële tarief. Dat is nog veel, maar een mens mag zich toch af en toe eens een folietje permitteren, vind ik. De zon begint stilaan te zakken en het wordt duidelijk frisser, maar we besluiten toch nog even een duik te nemen in het uitnodigende zwembad.  Dat doet deugd! Een groep jonge Canade se fietstoeristen is pas terug van en dagtocht met de fiets en ze genieten samen met ons van de avondzon. Het wordt toch iets te frisjes en we kleden ons terug aan om nog even te verpozen op ons ruim terras bij een zacht klassiek muziekje. Hemels! Om 19 uur nemen we de auto naar de stad want we vrezen dat het hier in het restaurant van het hotel veel te duur zal zijn. Het centrum van Martina Franca ligt op amper 3,5 kilometer en de rit is zeer makkelijk, want steeds rechtdoor. Er heerst een grote drukte en het valt niet mee om een parkeerplaats te vinden. Op de piazza vóór de Arco di San Antonio is de passeggio volop bezig. We wandelen de stad in, maar... er is nagenoeg geen enkel restaurant te vinden en als we er al eentje ontdekken is het ‘chiuso’. Op de piazza XX Settembre vinden we uiteindelijk toch Il Borgo Franco, een klein restaurantje dat er best gezellig uitziet. We stappen meteen binnen om een tafeltje te reserveren en gaan daarna op ons gemak op de piazza een prosecco drinken. “Con snack?” vraagt de ober en de lekkere aperitiefhapjes van vorige week indachtig, zeg ik “si!”. Hij brengt ons echter een groot bord bruschetta’s die als volle maaltijd kunnen gelden en gelukkig kan ik die nog annuleren. Tegen halfnegen gaan we naar ons restaurant, waar we helemaal alleen blijken te zijn. We krijgen een tafeltje toegewezen maar meteen valt ons een doordringende mazoutgeur op. Hier kunnen we niet blijven! We gaan terug naar buiten en... vinden geen alternatief. We moeten tenslotte vrede nemen met een pizza op een klein pleintje. Ze hebben er een ongelooflijke keuze uit wel 50 à 60 verschillende soorten. Het smaakt lekker en het glas rode wijn is zelfs meer dan voortreffelijk, maar de prijs is, naar verhouding, niet mals: 27,50 Euro. Terug in het hotel, blijkt het restaurant helemaal leeg te zijn, geen enkele klant, dus ook de Canadezen hebben hier niet gegeten. Even later zien we ze inderdaad met hun minibusje uit de stad terugkeren. We kruipen vroeg onder de wol. Morgen is het onze laatste dag.

klik hier voor het vervolg

08:00 Gepost door C en C | Permalink | Commentaren (0) | Tags: italie, puglia, martina franca |  Facebook | |