18-06-10

Bloed, zweet en tranen...

banner yellowstone
Zaterdag 24 juli 1999

Het is Pioneer Day vandaag, een soort nationale feestdag in Utah waarop de heldentochten van de voorouders worden herdacht die in de vorige eeuw vanuit het Oosten en het Centrum van het land naar hier zijn gekomen. De stad is getooid met Amerikaanse vlaggetjes en vanavond krijgen de kinderen gratis ijsjes. Dat is zowat het hele "feestprogramma". Geen reden dus om thuis te blijven. Een beetje ongerust en een tikkeltje bang voor de lange wandeling naar Delicate Arch, vertrekken we naar Arches National Park. Onze slechte fysieke conditie (cfr de canyon van Yellowstone) en mijn nog niet genezen blaren schrikken ons wat af. Arches ligt op amper een paar kilometer van ons hotel, net buiten Moab. De ranger in het Visitor Center zegt dat de wandeling niet echt moeilijk is, maar zeer steil. Achteraf lezen we in een brochure dat zij niet tot de gemakkelijke, niet tot de middelmatige, maar tot de zware trails gerekend wordt.  Bij het startpunt verwittigt een bord dat elke wandelaar één liter water moet meenemen én hem uitdrinken.  Er staat inderdaad een verschroeiende zon en er is geen meter schaduw. We hebben dus heel wat liters zweet gelaten... Aanvankelijk verloopt de tocht over een lichtjes stijgend breed pad, maar daarna bijna helemaal over steile, gladde rotsen, "slickrock" genaamd. Het is inderdaad niet moeilijk, maar zeer lastig. We stoppen regelmatig om te drinken of een fotootje te nemen, maar vooral om... uit te hijgen. Heel wat (ook oudere) wandelaars steken ons voorbij, maar uiteindelijk bereiken we toch de top. Hier hebben we een goed uitzicht op één van Amerika's meest bezochte bezienswaardigheden: de Delicate Arch.  Het is de grootste natuurlijke brug van Amerika. De Amerikanen laten er zich dus gretig bij fotograferen. 

De terugweg verloopt heel wat makkelijker, maar is voor mijn blaren een ware marteling. Doorheen de pleisters kleuren mijn witte sokken rood. We praten onderweg met een bejaard echtpaar, dat de tocht zeer rustig en traag afwerkt. Ik schat beiden meer dan zeventig jaar oud en dat zijn ze ook. Ze komen uit Indiana en zijn hier al voor de tiende keer want dit is hun favoriete plekje. Vorig jaar hebben ze echter Europa ontdekt. Ze waren in Bretagne en hebben duidelijk hun schrik voor de grote reis overwonnen. Het verre Europa boezemde hen blijkbaar dezelfde schrik in als Amerika vele Europeanen afschrikt. Maar, ze willen nog terug!  De man heeft tijdens de wereldbeker voetbal in Frankrijk ook het soccer leren appreciëren. "Veel mooier dan American football. Die hun spel ligt immers constant stil en het Europees voetbal wordt veel minder onderbroken". Hem moeten ze niet meer wijsmaken dat soccer een vrouwensport is. "Die zogenaamde American football-atleten kunnen volgens mij in het soccer geen halve match mee!".  De hele tocht heeft twee en een half uur geduurd. Op de middag stoppen we voor een piknik aan Devils Garden. Het is een prachtige stopplaats die volledig voor piknik is uitgerust. Schaduw onder de bomen, tafels en banken en gemetselde barbecues. Deze keer hebben we ons wél voorzien van een 'power bar'. Krachtig voedsel voor sportmensen, maar... niet te eten! We eten met lange tanden elk een halve bar op en dat is ook onze buren niet ontgaan. Naast ons is namelijk een grote Mexicaanse familie aan het barbecuen. Ze moeten medelijden met ons gekregen hebben want plots brengt de vader ons een bord met twee schijfjes vlees, groenten, bonen en salsa. We moeten ze met onze vingers eten want extra bestekken hebben ze niet. Echt smaken doet het niet, maar uit beleefdheid durven we niets laten liggen. Uit dankbaarheid schenken we hen onze twee overgebleven power bars. De rest doen we per wagen: we rijden langs Balanced Rock en The Windows en om drie uur zijn we terug in Moab. We eten opnieuw een sandwich in dezelfde bakkerij als gisteren, verfrissen ons nog even in het zwembad en doen tenslotte nog een ritje langs de 'Scenic Route 128' die langs de Colorado River loopt. Ze is er breed, traag en bruingekleurd. Op de terugweg springen we nog even binnen in de Rock Shop. Dit is eigenlijk fascinerend. Hier verkoopt men niets dan stenen. Ze hebben alle denkbare kleuren en zijn afkomstig uit Utah, de rest van de Verenigde Staten en van de hele wereld. We kopen er een glanzend bruin ei in aragonite (calciumtricarbonaat) voor tien dollar. 

's Avonds eten we zéér goed in wat het beste restaurant van Moab zou zijn: "Center Café". Het is er inderdaad voortreffelijk want... Europees geïnspireerd. Geef toe: ons dessert, een verse witte perzik in bladerdeeg met mascarpone Napoleon en frambozensorbet, klinkt niet echt Amerikaans, vind je ook niet? De zeer vriendelijke dienster is vooral fier op het lekkere, zelfgebakken brood. En terecht! De rekening is gepeperd (97 dollar zonder bediening), maar het was zijn prijs waard.

klik hier voor het vervolg

 

08:00 Gepost door C en C | Permalink | Commentaren (0) | Tags: usa, utah, moab, arches ntl park |  Facebook | |

16-06-10

Programmawijziging

banner yellowstone
Vrijdag 23 juli 1999

Het ontbijt in het hotel is gratis. Het is niet slecht, maar ik weet toch niet of we het drie dagen na elkaar zullen lusten. Het bestaat nagenoeg uitsluitend uit zoetigheden en ik heb toch liever iets hartigs. Vandaag veranderen we ons programma wegens nog niet genezen blaren (kanjers!) op mijn beide hielen.  Aangezien we in Arches National Park een flinke wandeling plannen, besluiten we dat maar voor morgen te houden en vandaag Canyonlands aan te doen.  Nadat we eerst getankt hebben en het oliepeil hebben laten nazien (ondanks het brandend lampje nog steeds in orde), zijn we om negen uur op weg. Het is nog lekker fris en aan de blauwe hemel staat een stralende zon, die nu al brandt, zij het nog niet genadeloos. Er is nog maar weinig volk op de weg. Aan onze eerste stop ontmoeten we drie mensen uit Roeselare (alweer West-Vlamingen). Het is een jong koppeltje dat hun oude (maar kwikke) vader heeft meegenomen. Canyonlands is schitterend: onmeetbaar diepe en brede valleien met grillig uitgegraven rivierbeddingen; grillige rotsen en alleenstaande rotsmassieven; en dan die kleuren: dieprood, paars, oranje, groen, ... We doen een korte hike van 45 minuten naar de Mesa Arch en de blaren houden zich relatief goed. Overal waar we halt houden, vliegen talrijke kleine insectjes, die om ons heen zwermen van zodra we uit de auto stappen. Ik spuit royaal met mijn Canadees flesje maar dat belet niet dat ik 's avonds drie nieuwe beten ontwaar. Mesa Arch is prachtig: doorheen een rotsboog kijken we diep in de Coloradovallei. Dit is schitterend mooi! We trekken verder  van het ene view point van het "Island in the Sky" naar het andere: Green River Overlook, Upheavel Dome en Grand View Point. We gaan ruim over de middag en... we hebben geen eten mee. We dachten immers dat we 's middags terug in Moab zouden zijn om daarna de tweede helft van Canyonlands te bezoeken ten Zuiden van Moab. In het hele Park is natuurlijk ook nergens eten te koop. Toch beslissen we nog de zijweg in te rijden naar het Dead Horse Point State Park, ook al is het al twee uur na de middag. Het Visitor Center (dit park wordt uitgebaat door de Indianen) is ondergebracht in een voorlopige barak en in de kleine shop verkopen ze gelukkig ook Mars. Buiten staat een losse cabine als toilet die met een dik touw aan twee enorme rotsblokken is vastgebonden. Dit lijkt ons een goed idee, want het moet bijzonder vervelend zijn door een windstoot verrast te worden wanneer je op het toilet zit. Dead Horse Point is écht de moeite waard. Ook dit hadden we niet mogen missen. Zes Canadese vrouwen, samen in een minibusje op reis door de Verenigde Staten, hebben luidruchtig kwebbelend en giechelend het uitzichtplateau ingepalmd. Eén van hen neemt een foto van ons beiden vóór het prachtige panorama. Je ziet er de rivier zich in verschillende haarspeldbochten traag door de vlakte kronkelen in de diep uitgegraven bedding. 

Het is drie uur als we terug zijn in Moab. De hoogste tijd om toch nog iets te eten. Dat doen we in een bakkerij (die met haar internetaansluiting) waar we een bijzonder lekkere sandwich met smoked turkey verorberen. Het is inmiddels te laat om The Needles te doen. Dit andere deel van het Canyonlands National Park ligt immers op wel honderd kilometer van Moab verwijderd.  Dus besluiten we naar het hotel te gaan om lekker niks te doen en te luieriken aan het zwembad. Dit is een beetje tegen onze natuur in, maar we stellen vast dat het ons toch niet onaangenaam is. Nóg een aanwijzing dat we ouder worden? Ik knoop de sleutel van de kamer in mijn zwembroek en als we terug naar binnen willen gaan, blijkt dat ik de verkeerde sleutel (die van de auto) heb meegenomen. We zitten buiten gesloten.  Misschien heeft ook dit met ouder worden te maken? Tenzij het jeugdige en onbezorgde slordigheid is?  

's Avonds genieten we van een heerlijke sirloin steak in Buck's Grill House, een plaatselijk restaurant in pure western stijl.

klik hier voor het vervolg

08:00 Gepost door C en C | Permalink | Commentaren (0) | Tags: usa, utah, dead horse point, canyonlands, moab |  Facebook | |