20-10-09

Een dag in de bush

Banner ZA
Woensdag 7 november 2001

We worden al om kwart vóór zes gewekt want we willen maximaal genieten van deze dag in Mohlabetsi. Koffie en thee met beschuit om kwart na zes en dan de bush in voor een voetsafari. ZA 18Monica brengt ons met de jeep een eind op weg en we ontmoeten onze eerste giraffes. Wat een elegante en mooie dieren! Ze staan ons nieuwgierig aan te staren terwijl wij hetzelfde doen. Een raar gevoel maar om een of andere reden zonder enig gevoel van gevaar. Zouden ze inderdaad zo vriendelijk en ongevaarlijk zijn als ze er uit zien? Na een halfuurtje bereiken we het punt waar Toni met de ‘bush babies’ te voet is naar toe gekomen. Daar is het onze beurt voor een wandeling onder de leiding van Toni die een geladen geweer op de rug draagt. Waarschijnlijk niet nodig, maar in de wildernis weet je dat nooit. Na een uurtje, om 8.45 uur, zijn we terug bij de lodge waar ons een heerlijk ontbijt wacht en om 10 uur zitten we al opnieuw in de 4X4 voor een nieuwe game drive. We zitten in de volle zon en het is zeer warm. Monica is onze chauffeur en Gilbert is vrijwilliger om plaats te nemen op het observatiestoeltje op de voorbumper. Het levert hem ongetwijfeld een perfect uitzicht op, maar hij moet zich constant goed vasthouden om er niet af te schokken. In een verstrooid moment (het zal wel niet opzettelijk geweest zijn zeker?) rijdt Monica hem in het struikgewas tot groot jolijt van de groep. Ik heb per toeval alles op video opgenomen, maar in mijn ijver om de scène achteraf aan Gilbert en Claire te laten zien, veeg ik ze per ongeluk uit. Jammer, want misschien was ze wel bruikbaar voor een of ander homevideo-programma. Opnieuw ontmoeten we giraffen, ZA 19zebras, kudus, waterbokken, wrattenzwijnen, een baviaan en grote hoeveelheden impalas. Deze laatsten zijn zeer talrijk en door hun eerder kleine, tengere gestalte de levende mondvoorraad van de sterkere soorten. Maar hier en daar verraden skeletten van gnoes en giraffen dat geen enkele soort hier veilig is. De wet van de jungle is zó hard dat de dieren ook ’s nachts niet slapen. Ze rusten wel, maar echt slapen kan hen fataal zijn en ten prooi laten vallen van leeuwen, luipaarden, jakhalzen, hyenas en andere nachtelijke jagers. Op een open plek stopt de jeep voor een drankje en… een kleine competitie. Toni sprokkelt enkele droge bolletjes en geeft er eentje aan elke man van de groep. Het zijn gedroogde kudu-keutels. De wedstrijd bestaat erin een keutel in de mond te nemen en hem zo ver mogelijk uit te spuwen. Toni doet het voor en kritiekloos en onder grote hilariteit volgt iedereen zijn voorbeeld. Mijn keutel gaat het verst en ik word uitgeroepen tot “Champion Kudu Dropper Spitter” met een afstand van 8,5 meter. Ik durf nauwelijks nog mijn speeksel in te slikken en met een raar gevoel in de maag vraag ik mij af of ik hier nu fier moet over zijn of niet? Of waren het tóch geen echte kudukeutels? Het levert mij in ieder geval drie kusjes op van alle vrouwelijke groepsleden. 

We drinken een aperitief in de Bush Lodge van de ‘bush babies’ en slaan er de impalas en gnoes gade die één voor één aan de drinkplaats verschijnen. Na de lunch genieten we van twee uurtjes rust waarvan ik gebruik maak om de kaartjes te schrijven en een e-mail te doen naar Hendrik en Volvo. Frans raadt ons aan de kaartjes niet hier te posten maar ze bij te houden tot in Durban, want anders zijn ze veel te lang onderweg. ZA 20Achteraf blijkt dat sommige desondanks pas 4 weken na onze terugkomst in België toekomen. Wat zou dat geweest zijn als we ze hier hadden gepost? Tijdens het schrijven is het vrij druk aan de drinkplas: apen, gnoes, waterbokken en vooral giraffen. Eén ervan spreidt zijn voorpoten wijd uiteen om zijn lange hals tot bij het water te buigen om te drinken. In die houding zijn de giraffen het meest kwetsbaar voor aanvallers en hij is dan ook zeer op zijn hoede en schichtig. Het levert prachtige videobeelden op. Er is intussen een stevige wind opgekomen en de zon is verdwenen achter de wolken. Het wordt onweerachtig. De weersvoorspellingen gisterenavond gaven inderdaad 70% kans op onweer en regen. We vertrekken toch op game drive. In het begin zien we nog vrij veel wild, maar daarna ZA 21nog nauwelijks. Ook de dieren hoeden zich voor het dreigend onweer en hebben ergens een schuilplaats opgezocht. Het voordeel is dat we geen muggen moeten vrezen. De regen blijft echter uit en we mogen ook op een andere keer wachten om eens het spektakel van een stevig onweer in de brousse mee te maken. Het blijft wel winderig en fris en het dinner moet noodgedwongen verhuizen van de boma naar binnen. Als winnaar van de ‘Bokdrolspuugkompetisie’ word ik beloond met een klein flesje Amarula, een Baileys-achtig crèmelikeurtje van de amarulavrucht, een Zuid-Afrikaanse lekkernij. Ik bestel een grote fles waarmee ik de ganse groep kan vergasten op een klein glaasje. Het kost mij slechts de prijs van een goede fles wijn: 95 Rand of 475 frank. Ik heb nog maar zelden zo’n goedkope ‘tourné général’ gegeven. We voelen ons perfect thuis in Mohlabetsi en het zal ons morgen moeilijk vallen om afscheid te nemen. Hier zouden we gerust enkele dagen meer kunnen doorbrengen, maar ja, we willen ook de rest niet missen… dus verder maar!

wordt vervolgd

08:00 Gepost door C en C | Permalink | Commentaren (0) | Tags: zuid-afrika, mpumalanga, mohlabetsi |  Facebook | |

18-10-09

Mohlabetsi Lodge

Banner ZA
Dinsdag 6 november 2001 (2)

Rond 13 uur komen we aan in Hoedspruit bij de Mohlabetsi Safari Lodge waar we twee nachten zullen verblijven. ZA 13Het is één van de  private wildparken die grenzen aan de westelijke rand van het Krüger Park. Geleidelijk aan is men zelfs bezig met de omheiningen tussen beide weg te nemen om het wild aldus de vrije loop te geven. Enkele privéparken lopen nu al draadloos in elkaar over en beslaan samen een oppervlakte van 50.000 hectaren. De bus moet ruim 10 minuten op het domein rijden voor we de lodge bereiken. We worden opgewacht door Toni, Monica en Pippa, de speelse Border Collie. Toni is zowat alles op de lodge: gastheer, manager, ranger, kok. Een zeer sympathieke kerel die onuitwisbaar in onze reisherinneringen zal blijven. Monica is zijn assistente. Zij is Oostenrijkse van origine en spreekt behoorlijk Nederlands want ze was lange tijd met een Nederlander getrouwd. De lodge bestaat uit een hoofdgebouw met 'boma' (een omheinde cirkelvormige  ruimte met kampvuur in het midden), een zwembad, en een zestal comfortabele rondavels voor de gasten. Het gras is over ongeveer 20 meter gemaaid en dit is meteen de grens van de ‘veilige’ zone. Verder mogen we niet komen want daar begint het terrein van de wilde dieren. Er zijn niet genoeg hutten voor de hele groep en de familie Gijsels wordt per jeep overgebracht naar een annex van de lodge ongeveer 3 kilometer dieper de bush in. Dat levert hen bij iedere rit telkens een mini-safari op want iedere keer ontmoeten ze wel een of ander wild dier onderweg. Het kost hun de bijnaam ‘bush babies’. 

We worden onmiddellijk aan tafel verwacht waar twee elegant en kleurrijk geklede negerinnen ons een heerlijke pizza opdienen. Op elk ZA 14bord ligt een gele kapucijnenbloem ter versiering. De tafel staat in een grote halve cirkel rond een boom en we kijken op een drinkplaats in de brousse maar voorlopig is er nog geen wild te bespeuren. Het ‘Out-of-Africa’-gehalte is zeer hoog. Tijd om wat te verpozen en verfrissing te zoeken in het zwembad want om halfvijf staat onze eerste game drive op het programma. Toni wijst er in zijn inleiding op dat de bush niet alleen groot wild te bieden heeft, maar ook kleine dieren, vogels, insecten en mooie bomen en planten. Het doet mij vermoeden dat we eigenlijk niet teveel te verwachten hebben en dat hij de ontgoocheling wil vóór zijn. Maar dat blijkt helemaal niet het geval. ZA 15We zijn nauwelijks vertrokken of we stuiten al op twee leeuwinnen. Het is Christiane die ze als eerste opmerkt, maar door haar bescheiden reactie laat ze de ‘primeur’ aan Olga. Het doet er niet toe. De leeuwinnen houden zich schuil in het struikgewas en laten zich maar af en toe even zien. Toni roept via de radio Monica op en aldra staan we vanuit twee jeeps de schaarse bewegingen in de struiken te bespieden. Dit is het échte safari-gevoel: “waar?…. Daar links van die grote struik… ik zie ze niet… ah toch!” en dat alles op een fluisterende toon en met een licht ongerust gevoel. Toni besluit de ZA 16andere kant van de heuvel te proberen in de hoop meer te zien. Daar stapt hij uit en wanneer hij terugkomt zegt hij: “I smell the kill”, ik ruik bloed. Dat zou betekenen dat de leeuwen hier pas een prooi gedood hebben en ze ergens verborgen houden. In dat geval zullen ze hier zeker blijven en Toni stelt voor dat we vanavond nog eens terug komen. We rijden verder en zien allerlei wild: impalas, zebra’s, gnoes, een waterbok, wrattenzwijnen, een blauwe aap, een steenbok. Telkens gaat de hele groep op in de sfeer en de spanning is aanwezig. Ik had nooit gedacht dat dit zo boeiend was. De duisternis valt stilaan in en de hemel kleurt een beetje geel door de ondergaande zon. ZA 17Nog niet de schitterende kleuren van de foto’s uit de reisbrochures, maar toch mooi.  We houden halt voor een drankje en vatten daarna in het donker de avondsafari aan. Behendig bedient Toni de straallamp terwijl hij met de andere hand zijn jeep over de hobbelige paden door het duister stuurt. Hier en daar blijft zijn lichtstraal hangen bij de glinsterende oogjes van één of ander beest: gnoes, een jakhals, waterbokken en de onvermijdelijke impala’s. Het duister verhoogt nog de spanning. Op de plaats van daarnet zijn de twee leeuwinnen niet meer te bespeuren. Morgen misschien. Vlak voor het einde van de rit zien we een reusachtige uil op een tak. Hij is zeker 80 cm groot en één van de grootste in zijn soort.  Hij laat zich helemaal niet verstoren door het licht van onze lampen maar is duidelijk op zijn hoede: hij kijkt rustig en wijs in het rond. 

Terug in de lodge worden we door de 4 vrouwelijke personeelsleden welkom gezongen: “Mohlabetsi welcomes you” op de wijs van “Shosholosa”. Het valt opnieuw op dat de zwarten een soort natuurlijk muzikaal gevoel hebben. Ze hebben niet alleen een mooie stem, maar blijkbaar ook het gevoel om spontaan meerstemmig te zingen. We nemen plaats in het donker rond het vuur in de boma. De lampjes op tafel trekken talloze insecten aan, maar echt last hebben we er niet van. We hebben wel onze voorzorgen genomen en ons helemaal ingesmeerd met muggenmelk. De sfeer is fantastisch: er wordt luidruchtig nagekaart over de eerste safari-ervaringen en er wordt gelachen en gezongen. Het menu biedt toast met champignons, kip Madagascar met kokosmelk en boboti, een Afrikaanse specialiteit op basis van gehakt rundvlees en kruiden. Als dessert wordt met een grote vlam en onder luid gejuich ananas geflambeerd op het kampvuur. Daarna een rooibostee of koffie. Wat een dag!  Mijn gezicht en mijn nek zijn door de zon helemaal rood gebrand, maar morgen merk je daar waarschijnlijk niets meer van. We slapen in als roosjes.

klik hier voor het vervolg

08:00 Gepost door C en C | Permalink | Commentaren (0) | Tags: zuid-afrika, mpumalanga, mohlabetsi |  Facebook | |