24-10-09

De "Big Five" in één dag

Banner ZA
Donderdag 8 november 2001 (2)

Als we weer op pad gaan heeft de motregen plaats gemaakt voor stevige buien, die in de namiddag onophoudelijk blijven neerplenzen.  We zijn er getuige van hoe een ons onbekend dier langs de kant van de weg tekeer gaat en verwoed staat te wroeten in een gat in de grond. Het blijkt een Afrikaanse ratel te zijn, die zowat het midden houdt tussen een grote rat en een klein beertje. Het dier laat zich door niets of niemand verstoren en blijft doorwroeten tot het met zijn poot een klein diertje uit het hol haalt en het rustig en met veel smaak oppeuzelt. De wreedheid van de natuur heeft, eigenaardig genoeg, ook iets vertederends wanneer je deze ratel bezig ziet.  Even verder ligt een gevlekte hyena lusteloos te rusten langs de weg. We staan op nauwelijks 3 meter van het beest en wanneer Jos het wat probeert op te hitsen in de hoop dat het gaat opstaan,  maant iedereen hem aan zich koest te houden. We beseffen maar al te goed dat een hyena niet betrouwbaar is en in één sprong gemakkelijk in onze jeep op onze schoot kan zitten! ZA 25Onze ranger vertelt ons dat de kaken van een hyena sterk genoeg zijn om de poot van een olifant door te bijten.  We zijn verder nog getuige van de maaltijd van een olifant die onder luid gekraak een dikke tak van een boom afkraakt vooraleer er zorgvuldig de malse blaadjes van op te peuzelen. Wanneer we ven verder op een koppel neushoorns stuiten, slaakt onze chauffeur een heuse juichkreet: “Yes! We hebben ze alle vijf gezien, de ‘Big Five’:  neushoorn, buffel, olifant, luipaard en leeuw”. Van die laatste ben ik niet zo overtuigd, maar hij beweert in ieder geval dat het leeuwen waren. En dat in één dag, dat is zéér uitzonderlijk. Intussen is het 17 uur en we spoeden ons naar Pretoriuskop Gate waar we op tijd moeten zijn om vóór het sluitingsuur het park te verlaten. Ook al was het door de regen en de kou anders dan verwacht, het was een onvergetelijke dag. We hebben zeer veel dieren gezien, misschien dank zij de regen, maar als ik achteraf in een brochure lees dat er in Krüger 2.000 leeuwen leven, 1.000 luipaarden, 5.600 giraffen, 8.800 olifanten, 2.500 neushoorns, 21.000 zebra’s, 10.500 gnoes, 21.000 buffels en niet minder dan 95.000 impala’s, dan is het niet abnormaal dat je er niet naast kan kijken! En toch… ik vond het “échter” in Mohlabetsi. Hier geven de brede asfaltwegen en de enkele beschermde kampeerplaatsen immers wat minder het gevoel in de ruwe ongeschonden natuur te zitten. 

We hebben nog een drie kwartier te rijden naar Witrivier. Het gaat in de stromende regen over modderige wegen. Het weer belet echter de vele voetgangers in de dorpjes onderweg niet er een kleurrijk schouwspel van te maken. We logeren in het Winkler Hotel. Bij mooi weer zou de prachtige tuin met zwembad en palmbomen waarschijnlijk veel bekoorlijker zijn. Nu houden we er een eerder sombere herinnering aan, maar ik denk dat het eigenlijk beter verdient. Ook de sfeer aan tafel is niet te vergelijken met de vorige avonden, maar dat heeft zeker te maken met de nogal onvriendelijke bediening en de ongezellige stijl van het restaurant waar we per vier personen aan kleine tafeltjes moeten gaan zitten. En dan is er het weerbericht: morgen 100% zekerheid van regen, 16 graden en de verwachting dat dit weer nog drie dagen zal aanhouden!

klik hier voor het vervolg

 

08:00 Gepost door C en C | Permalink | Commentaren (0) | Tags: zuid-afrika, mpumalanga, kruger park |  Facebook | |

22-10-09

Het Krüger Park


Banner ZA

Donderdag 8 november 2001 (1)

We worden al om halfzes gewekt maar reeds eerder zijn we wakker geworden door het geknor van een wrattenzwijn aan de deur van onze hut. We horen Pippa blaffen en het varken neemt geschrokken de benen. Pippa blijft onrustig rondlopen. Wanneer ik buiten een kijkje ga nemen is het mij duidelijk waarom: in de bomen zitten een tiental aapjes die van kruin tot kruin springen. Als er zich eens eentje op de grond waagt, springt Pippa er onmiddellijk op af om het te verjagen. 

Vandaag moet een van de hoogtepunten worden van onze reis: het Krüger Park, één van de grootste en meest bekende  natuurparken ter wereld. Om kwart vóór zeven vertrekken we al om zo lang mogelijk in het park te kunnen doorbrengen, maar het weer zit niet mee: regen en de voorspellingen voor de rest van de dag wettigen geen hoop op beterschap. Bij het verlaten van Mohlabetsi stuiten we op een eenzame olifant. Vanuit de bus kunnen we hem van zeer dichtbij gadeslaan.  Om 8.15 uur zijn we aan Orpen Gate, één van de toegangspoorten tot het Krüger National Park.  Het is niet minder dan 20.000 vierkante kilometer groot; ter vergelijking: België meet 30.500 vierkante kilometer. Het is 350 km lang en gemiddeld 60 km breed. We stappen er in twee open jeeps, maar gelukkig hebben we een dak boven ons hoofd want de regen blijft neervallen en het is ZA 22behoorlijk koud. Iedereen duffelt zich in en na een korte tijd trekken we zelfs de beschikbare dekens over ons hoofd ter bescherming tegen de koude lucht die via de open ramen naar binnen komt. We zien er uit als moslims, wat natuurlijk aanleiding geeft tot de grootste hilariteit. We hadden ons de tocht in het Krüger Park toch wel anders voorgesteld. Maar het bederft geenszins de pret en… dank zij het frisse weer zijn de dieren zeer actief en we krijgen er dan ook veel te zien. Giraffen, buffels, gnoes, olifanten, een jakhals, waterbokken, een duiker (kleine antilope), nijlpaarden, een krokodil, blauwapen, impala’s en vele vogels waaronder glansspreeuwen, wevers, aasgieren en ooievaars. Onze ranger toont ons heel in de verte ook twee leeuwen met jong, maar die zijn zó ver dat ik ze niet zie.  

Het mooiste moment komt echter kort voor de middag. Onze ranger wordt per radio door zijn collega opgeroepen, zegt dat we ons goed moeten vasthouden, draait zijn jeep met veel geweld 180° om en stuift terug de weg op. We hobbelen ruim 3 kilometer terug zonder dat hij verdere uitleg geeft. Dat moet wel iets bijzonders zijn!  We komen aan op een plaats waar onze collega’s staan te staren naar … een prachtig luipaard op minder dan 10 meter van de weg. Het laat zich in al zijn pracht bewonderen en stapt dan statig en zeer sierlijk weg terwijl wij het ademloos nastaren. En natuurlijk foto’s en video-opnamen maken want dit is een echte buitenkans. Luipaarden leven immers overdag vooral in de bomen en worden pas 's nachts actief zodat je ze slechts zelden te zien krijgt. Frans bijvoorbeeld beweert ZA 24.gifdat het nog maar de derde keer is in zijn leven dat hij een luipaard ziet. Dit was boffen en we zijn Dirk zeer dankbaar, want hij had het dier opgemerkt. Wijzelf waren er waarschijnlijk voorbij gereden zonder het te zien. Op de middag houden we halt op een officiële rustplaats, waar het toegelaten is de auto te verlaten. Hier genieten we van een picknick die veel weg heeft van een heus koud buffet. Het is gelukkig droog en buiten de jeep valt de temperatuur nog mee.

klik hier voor het vervolg

 

08:01 Gepost door C en C | Permalink | Commentaren (0) | Tags: zuid-afrika, mpumalanga, kruger park |  Facebook | |