06-11-09

Naar de Drakensbergen

Banner ZA
Maandag 12 november 2001 (1)

Ik had me voorgesteld dat we in Afrika dagelijks getuige zouden zijn van schitterende zonsondergangen. Dat is echter nog nauwelijks gebeurd en ik besluit het eens te wagen op een zonsopgang. Ik moet er  wel om 4.30 uur voor opstaan en eventuele malariamuggen riskeren, maar ik word voor mijn moeite beloond: boven het ZA 38schitterende panorama over de Pongolarivier en met de exotische vetplanten op de voorgrond zie ik in een kwartier tijd de hemel verkleuren in alle mogelijke tinten van oranje en geel. Schitterend! We worden overigens vroeg gewekt vandaag want we hebben een rit van 450 kilometer voor de boeg naar de Drakensbergen. Om kwart vóór zeven zijn we al op de baan. Bij het verlaten van Mvubu worden we uitgewuifd door nyala’s, impala’s, gnoes en wrattenzwijnen.

En dan nog wat uitkijken vanuit de bus naar het dagelijkse leven in Kwazulu-Natal. Opnieuw hele horden schoolkinderen in uniform. Je vraagt je af hoe ze er in deze stoffige omgeving zo smetteloos wit kunnen bijlopen. Naar het schijnt lopen sommige kinderen dagelijks 10 tot 20 kilometer tevoet van en naar school. Wij kennen die situaties nog slechts van onze ouders die vóór de oorlog blijkbaar bij ons hetzelfde moesten doen, zij het toch wel wat minder kilometer dacht ik. Frans vertelt ons nog iets meer over zijn land en zo leren we de betekenis van de veelkleurige Zuid-Afrikaanse vlag: zwart staat uiteraard voor de grote zwarte meerderheid, goud voor de minerale rijkdom, groen voor de natuur, blauw voor de lucht, wit voor de vrijheid en rood voor het bloed dat voor die vrijheid is vergoten. We vernemen ook  dat Kwazulu-Natal nog steeds een koninklijke familie heeft, die weliswaar geen officiële macht meer heeft. Zij stammen af van de beruchte Zulu-koning Shaka en de naam van de Inkathapartij onder de leiding van Walter Uselezi betekent niets anders dan "Partij van de Zulu’s". Overigens, merkt Frans op, worden ‘slechts’ enkele van de 7 provincies geleid door het ANC. Eens te meer een poging om onze visie op het huidige regime wat bij te sturen. 

Het landschap wordt steeds heuvelachtiger en in de verte zien we weldra de bergketen van de Noordelijke Drakensbergen. Het toeristische gedeelte van de Drakensbergen strekt zich uit over 250 kilometer. In de buurt van Louwsburg en de beroemde Itala Game Reserve maken we van het mooie panorama gebruik om een groepsfoto te maken. Douw heeft letterlijk zijn handen vol met al onze fototoestellen. Vervolgens doorkruisen we de streek van de Battlefields waar in de 19e eeuw de Anglo-Boerenoorlog werd geleverd en waarvan de Slag om Bloedrivier de bloedigste was. In Dundee bezoeken we het Talana Museum dat niet alleen aan de oorlogen herinnert maar tevens aan de mijnbouw en dat zelfs een bescheiden glasmuseum herbergt. Eigenlijk hebben we hier te weinig tijd en zo missen we compleet het Boerenmuseum dat volgens Dirk en Paula nochtans zeer de moeite waard was.

Na een lange rit bereiken we tegen halftwee onze bestemming: Montusi  Mountain Lodge aan de voet van het majestueuze Amfitheater. Het hotel is een splinternieuw vijfsterrencomplex met afzonderlijke bungalowtjes met salon, open haard, kookfaciliteiten en elk met eigen terras en schitterend uitzicht op de bergen. Er staat ons een maaltijd te wachten met diverse soorten koud vlees en… frieten. We hebben al beter gegeten! Het weer, dat de hele voormiddag prachtig was, begint te veranderen. Er verschijnen meer en meer wolken en we vragen ons af of we vandaag de voorziene bergwandeling zullen doen of morgen. We besluiten het zeker voor het onzekere te nemen en niet te wachten tot morgen, want als het dan regent, kunnen we niet meer uitstellen. Vóór we op pad gaan worden we nog vergast op een demonstratie trapezespringen door Chris, de Amerikaanse schoonzoon van de hoteleigenaar. Hij heeft hier een reuzengrote trapeze geïnstalleerd en een soort circusschool opgericht waar hij enkele moedige zwarten de kunst van het trapezespringen tracht bij te brengen. Of hoe sommige mensen er toch in slagen hun dromen te combineren met een aangenaam én lucratief leventje. Goed bekeken!

klik hier voor het vervolg

08:00 Gepost door C en C | Permalink | Commentaren (0) | Tags: zuid-afrika, drakensbergen, kwazulu-natal, mvubu |  Facebook | |

04-11-09

Botsing met een nijlpaard

Banner ZA
Zondag 11 november 2001 (2)

Daarna vertrekken we naar de rivier voor een bootsafari. Er zijn twee bootjes: eentje van 12 en eentje van 6 personen. Wij stappen in het kleinste met Michael als gids en dat blijkt inderdaad aanvankelijk een goede keuze, want wij komen veel dichter bij de oevers dan de andere boot en kunnen veel beter de mooie vogels observeren en filmen: de reuzenreiger, de grote witte reiger, de lepelaar, de grote langtoon, een visarend en verschillende ganzen en eenden. Heel mooi. Er zijn ook zeer veel nijlpaarden waar we met een wijde boog omheen varen. Krokodillen zien we minder want van zodra zij ons zien, laten ze zich ZA 36geruisloos in het water glijden. Terwijl de andere boot al naar de steiger terugkeert, vaart Michael nog even een klein inhammetje in om een mooie witte reiger van dichtbij te bewonderen. Met de motor af en video- en fototoestellen in aanslag, glijden we zachtjes naar de oever en dan gebeurt het! Een gestommel en gebrul achteraan het bootje en wanneer Christiane, die achteraan zit, zich omdraait kijkt ze recht in de muil van een nijlpaard. Op nauwelijks een meter van haar verwijderd. Vooraleer we ons goed realiseren wat er gebeurt, zegt een geschrokken Michael met bevende stem dat we niet moeten panikeren en allemaal aan de andere kant van het bootje moeten gaan zitten. We zijn boven een nijlpaard doorgevaren, hebben het beest aan het schrikken gebracht waardoor het zich brullend heeft opgericht en het bootje een duw gegeven.  Het blijft stil en we weten helemaal niet of de hippo nog in de buurt is. Wanneer Michael een luik opheft, zien we dat ons bootje lekt en het gaat inderdaad scheef hangen. Wat nu? Uitstappen lijkt geen alternatief en de andere boot is ver af. Michael heeft wel een radio, maar gebruikt hem niet. Na enkele minuten zien we het nijlpaard opduiken op vijftig meter buiten de inham. Het is waarschijnlijk al even zeer geschrokken als wij en heeft de benen genomen. Michael waagt het erop en we steken op hoop van zegen de brede rivier over en bereiken de steiger.

Lijkbleek en met knikkende knieën stappen we aan wal en vertellen onze collega’s wat ons is overkomen. Zij kunnen ons nauwelijks geloven en pas nu beseffen we hoe slecht dit had kunnen aflopen. Na inspectie van zijn boot zegt Michael dat hij niet lek is en hij minimaliseert nu het hele voorval. Frans kan er echter niet mee lachen en wij nog minder. Het is een nieuw bewijs van de roekeloosheid en de onervarenheid van onze rangers. Bij onze terugkomst in de lodge krijgen we de tijd om wat te bekomen. We genieten van een uurtje siësta, nemen een verfrissende douche, en bespieden nogmaals de nijlpaarden met de verrekijker. Ik maak van de gelegenheid gebruik om het incident te beschrijven in mijn dagboek.  

Intussen is er bewolking komen opzetten maar het blijft warm. Om halfvijf vertrekken we voor onze allerlaatste safari. Aangezien wij ZA 37gisteren de neushoorns al gezien hebben, krijgen de anderen de twijfelachtige eer om met Michael te rijden. Wij gaan met Shane. Lachend vraagt Michael mij of ik hem niet meer vertrouw. Wij hoeven de neushoorns niet meer; één ‘close encounter’ is meer dan genoeg. En toch ontmoeten we ze nog. Shane blijft echter verstandig op een grote afstand. We genieten nog van giraffen, nyala’s, mestkevers, een prachtige kudustier, wrattenzwijnen en de onvermijdelijke impala’s. En dan is het onherroepelijk gedaan. We hebben ons laatste wild gezien. 

De avond is mooi en we kunnen eten onder de sterrenhemel rond het kampvuur in de boma. De spijskaart voor het “Aandete” of avondeten ziet er zeer aantrekkelijk uit, al was het maar door het mooie taaltje waarin ze is opgesteld. Luister maar: aartappelsop en tuisgebakte brood; vlakvark op spit; geroosterde hoender met gebakken aartappel, groen boonties, lemoenpampoenties en blomkool; gemengde slaai; appelpoeding, vrugteslaai en vla. Het vlakvark is wrattenzwijn. Aan het spit staat een heel varken te braden en Wim snijdt er voor iedereen enkele lekkere brokken af. Als aperitief vergast Douw ons op een lemoenlikeur “op zijn toekomst”. Wij zijn immers de laatste groep in zijn chauffeurscarrière. Vanaf volgende week begint hij als reisbegeleider en treedt op die manier in de voetsporen van Frans, die ons vertelt dat ook hij als chauffeur begonnen is. Wij wensen Douw het allerbeste. Het eten smaakt lekker en er wordt nog duchtig nagepraat over de botsing met het nijlpaard. En het blijkt inderdaad dat het gevaarlijk was! Ondanks zijn 2.000 kilogram haalt zo’n beest 10 kilometer per uur in het water en 35 op het land. Laten we er niet meer aan denken.  Het had vandaag héél anders kunnen aflopen. Het gekwaak van tientallen kikkers geeft de nacht een bijzondere sfeer. “Dat betekent regen” zegt Frans. De voorspellingen zijn echter vrij gunstig: gedeeltelijk bewolkt, 24 graden en slechts 30% kans op regen.  Ik hou wel van dit soort voorspellingen en… alles welbeschouwd kunnen ze nooit fout zijn!

klik hier voor het vervolg

 

08:00 Gepost door C en C | Permalink | Commentaren (0) | Tags: zuid-afrika, kwazulu-natal, mvubu |  Facebook | |