02-02-10

Weerzien met Napels

banner Napels
Maandag 24 juli 2000

We hebben opnieuw goed geslapen. Om 9.45 uur verlaten we Ravello en vertrekken richting Napels. Aan een fruitstalletje langs de weg kopen we 2 perziken en een 10-tal pruimen voor 40 frank! Om niet té vroeg in Napels te zijn (het is maar 60 kilometer) besluiten we eerst Napels 42langs Pozzuoli te rijden, dat is dicht bij ons hotel en daar zijn vulkanische bronnen, de Vulcano Solfatara. Op het eerste gezicht lijkt het niets bijzonders, maar van dichtbij is het toch een ommetje waard. Je mag natuurlijk niet aan Yellowstone denken waarvan dit maar een flauw afkooksel is. Daarna vinden we slechts moeizaam de weg naar Posilippo, de Napolitaanse residentiële wijk waar ons Hotel Paradiso gelegen is. We komen er aan om halfdrie. Er is geen parkeerplaats maar we kunnen onze auto (met de helft van onze bagage) afgeven aan een man die hem voor de nacht naar een garage brengt.  We dalen snel af naar beneden met de funicolare naar de wijk Margellina, waar we gaan eten in het restaurant-pizzeria Ciro, waarvan we achteraf in onze gids lezen dat het één van de geliefde restaurants is van de Napolitanen. We eten er (wellicht voor de laatste keer) fritture miste. Margellina ligt aan een enorme jachthaven waar kanjers van boten liggen aangemeerd. Kinderen (maar ook volwassenen) duiken er in het heldere water, waarop echter olie drijft die er alle mogelijke kleuren aan geeft. We doen een lange wandeling langs de baai en zijn getuige van een blusoperatie per helicopter. Boven op de heuvel is er een brand en een helicopter vliegt eindeloos heen en weer om rechtstreeks uit zee water te komen scheppen. 

Vanop ons terras hebben we een werkelijk uniek “postkaart-zicht” op Napels en de baai. We zien het Castel del’Uovo en het Hotel Santa Lucia liggen waar we exact twee weken geleden onze reis begonnen. Het lijkt niet zo ver, maar het zal wel een tiental Napels 43kilometer zijn denk ik. Je kan van hieruit bij helder weer zelfs Sorrento zien liggen. ’s Avonds hebben we onze laatste dinner op Italiaanse bodem en we kunnen ons geen mooier décor dromen. Het is fascinerend om de lucht steeds donkerder en de lichtjes steeds feller te zien worden. Op tv horen we iets over een staking van de vluchtleiders in heel Italië. We hebben inderdaad vandaag niet zo veel vliegtuigen zien opstijgen boven de stad als vorige week. Toch is er vanavond af en toe een te zien. We zien wel wat het morgen zal zijn.

klik hier voor het vervolg

08:00 Gepost door C en C | Permalink | Commentaren (0) | Tags: italie, napels, campania, pozzuoli |  Facebook | |

30-12-09

Op de Vesuvius

Donderdag 13 juli 2000 (1)

banner Napels
Voor het eerst is het ‘s morgens volle blauwe hemel en staat er een stralende zon. We nemen volop de tijd voor een rustig ontbijt en nemen daarna een taxi naar de Piazza Garibaldi waar we onze huurauto gaan oppikken bij Avis. De Alfa Romeo 156 die ik besteld had en waar ik mij zo op verheugde, is er niet. In de plaats daarvan krijgen we de keuze tussen een beschadigde Opel Vectra (gebroken achterlicht) en een Fiat Bravo XS, turbo-diesel. Ik betwijfel sterk dat die auto’s in dezelfde categorie zitten als de Alfa, maar de Avis-man verzekert mij dat dit wel het geval is. Gezien het gebroken achterlicht van de Vectra kiezen we voor de Bravo, op voorwaarde dat de bagageruimte groot genoeg is voor onze twee koffers. Dat lukt en we nemen hem, ook al is hij eveneens beschadigd. Dat is hier immers geen schande, het valt zelfs niet eens op. Het blijkt een prima autootje te zijn: comfortabel, goede airco en niet te groot. En daar zullen we ons later, op de smalle wegen, gelukkig om prijzen. Over de prijscategorie zullen we ons thuis wel bevragen. 
 

We vinden heel makkelijk de autoweg naar Salerno, die we al even snel verlaten in Ercolano,  van waaruit we richting Vesuvius rijden. Het is een lange klim met talrijke haarspeldbochten. Aan het Osservatorio denken we dat we er al zijn, maar er is niets of niemand. Even vragen en we worden verder gestuurd naar de parking, die inderdaad vol staat met autocars en auto’s. Hier trekken we onze bergschoenen aan en beginnen aan een lange, moeilijke klimpartij (14%!) naar de krater.Napels 14Vooral Christiane heeft het moeilijk en we moeten regelmatig eens stoppen om op adem te komen. We moeten beiden dringend iets doen aan onze lijn… Gelukkig is het bewolkt en blijven we gespaard van de genadeloze zon, waartegen hier geen enkele bescherming is. Even voor de top moeten we nog 9.000 lire per persoon betalen om verder te mogen. Nadat je al die moeite gedaan hebt kan je voor die prijs niet terugkeren natuurlijk. Even verder staan we aan de rand van de grote, uitgedoofde kratermond. Indrukwekkend en zelfs een beetje beangstigend! De laatste uitbarsting dateert wel van 1944, maar er wordt beweerd dat een nieuwe uitbarsting niet uitgesloten is. Eén enkel schamel rookpluimpje ziet er nochtans vrij onschuldig uit en het landschap is iets speciaals: de bodem en de rotsen zijn pure lava in verschillende tinten grijs, maar we merken ook hier en daar een gele, groene en rode schijn. De hele terugweg rapen we beiden stenen die in mijn rugzak verdwijnen. Wanneer ik ze er later uithaal en ze allemaal op één hoop zie, begrijp ik onmiddellijk waarom die zak zo zwaar was.

klik hier voor het vervolg

08:01 Gepost door C en C | Permalink | Commentaren (0) | Tags: italie, vesuvius, napels, campania |  Facebook | |