22-06-10

Blij weerzien met Page

banner yellowstone
Maandag 26 juli 1999 

Als we opstaan, is de zon weerom helemaal van de partij!  We vertrekken zoals gewoonlijk om half negen voor een op het eerste zicht nogal eentonige rit, waarop niet al te veel te zien zal zijn.  Dus maar even de weg verlaten voor het Navajo National Monument. We weten niet goed wat we mogen verwachten en we aarzelen zelfs even om ter plaatse de wandeling van anderhalve kilometer te doen.  Het is immers al behoorlijk heet en al dat klimmen gaat ons niet te best af. Toch doen we het en we worden beloond voor onze moeite. De wandeling leidt naar een punt van waarop we een mooi uitzicht hebben op de ruïnes van een Pueblo Indianendorp, dat genesteld ligt in een rotsholte, zeer hoog boven de vallei.  Het dorp dateert van de jaren 1200 à 1300. Dus Amerika heeft wel degelijk een geschiedenis, maar ze wordt door de Amerikanen verdrongen.  Onderweg op de trail staan borden met uitleg hoe de Indianen vroeger leefden en daarbij op een zeer vernuftige manier van de natuur gebruik maakten. Interessant! 

De rit naar Tuba City is lang en eentonig en we vragen ons opnieuw af of deze omweg wel zin had. In Tuba bezoeken we een prachtige winkel met Indianenkunst. Véél te duur! Voor het kleinste vaasje betaal je er 2.000 à 3.000 frank en voor iets groters zonder moeite 10.000 à 20.000! We genieten dan maar van het bekijken. Na Tuba City komen we in Painted Desert.  Alle mogelijke kleuren zand en stenen: rood, oranje, paars , geel, mauve, groen, grijs, blauw, ... tegen een achtergrond van kolossale rode bergen. Magnifiek! Bij het binnenrijden van Page zien we het al, hiervoor onder andere zijn we teruggekomen: het diep-turquoise van het Lake Powell tussen de rode rotsen van de ondergelopen canyon. Page is totaal anders dan drie jaar geleden. Dit komt niet zozeer door de vele bijgekomen gebouwen, maar wel door de zon en de prachtige blauwe hemel, die we toen moesten missen. De ranger in Navajo National Monument zei ons dat de rit naar Page maar 15 minuten duurt, maar wel 1 uur en 15 minuten lijkt. Een grapje om te zeggen dat we een uur winnen aangezien Arizona niet meedoet met de zomertijd. Goed meegenomen, want zo zijn we al om kwart voor één in Wahweap, waar we rustig genieten van een verse groene salade met geroosterde kip.  Eerst reserveren we echter de boot naar Rainbow Bridge voor morgenvroeg. We kunnen mee om acht uur!  Na het eten slenteren we nog wat rond aan de Wahweap Marina en gaan dan op zoek naar Antelope Canyon. We rijden langs een baan waar de kerken van alle mogelijke geloofsovertuigingen verenigd zijn. In één straat tel ik niet minder dan 9 kerken en kerkjes. Even buiten Page komen we aan het splinternieuwe Antelope Point, dat pas geopend is op 6 juni dit jaar. Het is een recreatiegebied aan Lake Powell voor zonnebaders, zwemmers, maar vooral voor bootliefhebbers. Op de terugweg vinden we Antelope Canyon. Er is een Lower en een Upper Canyon. We kiezen voor de lower, maar... ze sluiten om drie uur! Dan maar naar de upper, maar daar móet je mee met een jeep. We stellen uit tot morgen en gaan naar ons hotel. We kennen het van de vorige keer en zien er naar uit. Het is nóg mooier dan we ons herinnerden en we zijn blij dat we ook hier twee nachten blijven. We genieten van een verfrissende duik in het zwembad (we hoeven onze kamer maar uit te stappen) en blijven nog even luieriken en wat lezen in het hotel. Het is ook de eerste keer dat ik in het hotel gratis kan e-mailen. Ik mag aan een bureau gaan zitten, maar ik ben nog maar nauwelijks bezig als de eigenares ervan haar bureau komt opeisen. Dan tóch maar naar de openbare bibliotheek... Hier zijn we duidelijk bij de ontwikkelde en gefortuneerde Navajo's! De bibliotheek bevindt zich in een nieuw, mooi en groot gebouw en is zeer verzorgd. Alle personeel en nagenoeg alle bezoekers zijn Indianen. Inmiddels neemt de bewolking toe en ik verwacht nog regen.  We hopen en duimen dat die er vanaond nog komt en dat morgenvroeg de wolken opgetrokken zullen zijn. We reserveren tegen 8 uur voor het dinner op de patio van het Pepper's Restaurant in ons hotel. Het eten is lekker en we hebben een schitterend uitzicht op de onweders en de zonsondergang. De reuzenportie ribbetjes en de sizzling fajetas zijn nog even lekker als de vorige keer, drie jaar geleden. Aan het tafeltje naast ons verbroederen een Franse  en een Amerikaanse familie. Naarmate de wijn vloeit, verloopt het gesprek luidruchtiger. De Fransman spreekt Engels met een zwaar Frans accent en wij kunnen onze lach nauwelijks bedwingen wanneer hij op een bepaald ogenblik: "I am desolated" (Je suis désolé) zegt in plaats van "I am sorry".

wordt vervolgd

08:01 Gepost door C en C | Permalink | Commentaren (0) | Tags: usa, arizona, navajo, page |  Facebook | |

20-06-10

In Navajogebied

banner yellowstone
Zondag 25 juli 1999 

Het is zwaar bewolkt wanneer we 's morgens Moab verlaten. Dit wordt een overgangsdag die ons naar Kayenta, Arizona moet brengen. Bekend terrein, want hier waren we de vorige keer ook. Het wordt een korte rit en we vragen ons af waarom we eigenlijk niet rechtstreeks naar Page rijden. Het had perfect gekund: amper 177 miles. Maar enfin, dit geeft ons de kans om rustig wat rond te kijken. We verlaten dan ook al gauw onze weg om via de US211 de 50 kilometer verder gelegen Needles te gaan bezoeken. Dit gebied behoort tot Canyonlands National Park dat we eergisteren langs de andere zijde bezocht hebben. We maken dus een omweg van niet minder dan 100 kilometer. We zouden het in Europa niet doen, denk ik. Onderweg houden we halt bij Newspaper Rock. Hier hebben Indianen allerlei tekeningen en symbolen in de rots gegrift. Niemand kent er de echte oorsprong noch betekenis van. The Needles (letterlijk de naalden) zijn een hele reeks kleine, scherpe bergtoppen op een rij. Dit is ongetwijfeld een paradijs voor 4X4-rijders en voor wandelaars. Niet echt geschikt voor personenauto's want de wegen zijn niet geasfalteerd. We maken toch een kort  ritje over een gemakkelijke grindweg en komen steeds dichter bij de rood-witte rotsen in hun meest bizarre vormen.  Onderweg liggen enorme rotsblokken tot op de rand van de weg, zomaar van de bergen afgebrokkeld en naar beneden getuimeld. 

's Middags stoppen we in Monticello aan het Ranch Cookhouse, het enige dat het stoppen waard lijkt. Het is een restaurant in onvervalste western stijl, de diensters incluis. Verschillende plaatselijken, op hun zondags uitgedost, komen er eten. We bestellen buffalo stew: stoverij van buffel. Het blijkt meer een dikke papsaus met aardappelen en wortelen en slechts hier een daar een (smaakloos) stukje vlees. De 'biscuits' die erbij horen zijn wél lekker. Het gaat verder langs rustige wegen (weinig zondagse toeristen) naar Mexican Hat. Hier zijn we aan de grens met Arizona en in Navajogebied. Onderweg zien we prachtig gekleurde bergen waarin zandlagen in verschillende kleuren patronen trekken. We maken nog een ommetje langs de Goosenecks.  Hier zie je de San Juan River zich 4 à 5 maal langs hoge bergen slingeren. Het lijkt op Dead Horse, maar is nóg mooier. Stilaan komt Monument Valley in zicht. Het is al de hele dag zwaar bewolkt, maar hoe dichter we onze bestemming naderen, hoe grijzer het wordt. Monument Valley ligt er dan ook eerder droevig bij en maakt niet zo'n grote indruk als de vorige keer en zelfs niet als Canyonlands en Arches.  Als we in Kayenta aankomen, regent het hard, is het winderig en ronduit koud! Ons hotel (Anasazi Inn) ligt nog een tiental mijl voorbij Kayenta. We waren er niet zeker van, maar het is inderdaad hier dat we drie jaar geleden 's middags gegeten hebben. We zitten in Navajogebied, dus het hotel is zeer eenvoudig en zelfs eerder primitief. Onze kamer is klein en niet erg fris. Naar hun normen is het echter grote luxe: een vrij groot (en proper) café-restaurant en een groot aantal kamers in aparte  huisjes. De gevels zijn allemaal wit geverfd en de dakgoten, de deuren en de ramen in het typische turquoise van de Indianen. 

Het is vijf uur, dus we moeten hier toch nog wel enkele uren zien te doden. We beginnen met koffie en pie. Daarna wat uitrusten op bed, wat lezen en natuurlijk tv kijken. Er is een rechtstreekse voetbalwedstrijd (Fiorentina tegen Aston Villa notabene) en het valt zeer op dat de uitzending geen enkele keer onderbroken wordt voor reclame. Dàt precies maakt voetbal voor de Amerikanen ongeschikt voor televisie! 's Avonds eten we in het hotel. Behalve wijzelf en één jong koppeltje toeristen zijn alle gasten in het goed gevulde restaurant Indianen. Het eten is slecht. We liggen om negen uur al in bed en van tv kijken komt ook al niet veel in huis, want zappen is hier geen pret: er zijn maar tien posten en... geen afstandsbediening.

klik hier voor het vervolg

08:00 Gepost door C en C | Permalink | Commentaren (0) | Tags: usa, utah, arizona, navajo, page |  Facebook | |