28-06-10

Venetië met alles erop en eraan

banner yellowstone
Donderdag 29 juli 1999

Dit wordt onze laatste rit van de reis. Slechts een 250 kilometer en daarenboven winnen we opnieuw een uur als we de staat Nevada binnenrijden. Het is de bedoeling om tegen de middag in Las Vegas te zijn. We besluiten onderweg niet teveel te treuzelen want er is toch niet veel te zien. Ik heb nog precies 30 minuten film voor de rest van de reis. Perfect gepland! Het landschap valt nog best mee. Er zijn heel mooie stukken en zelfs op de Interstate 15, meer bepaald het korte stukje dat we door Arizona rijden, is het zéér mooi. De autosnelweg slingert er zich tussen hoge rotsen naar beneden. Er geldt een snelheidsbeperking tot 55 mijl per uur, waar vooral de grote zware vrachtwagens zich niet laten door storen. Het weer is aanvankelijk goed, maar nog vóór de middag wordt het zwaar bewolkt. Net zoals op de heenreis rijden we door de woestijn van Nevada zonder zon en met zelfs enkele regendruppels. Het voordeel is natuurlijk dat het nu tenminste niet zo heet is. We verlaten even de autostrade in Hurricane en later in St. George, om toch niet té vroeg in Vegas te zijn. We zijn na al die dagen nóg niet geleerd: er is niets te zien in die stadjes... een lange brede baan met benzinestations, hamburgerrestaurants en veel reclameborden. En ze zijn overal precies hetzelfde. 

We zijn in Las Vegas om kwart voor twaalf en stoppen eerst even in de oude downtown (Fremont Street) om nog eens ons hotel van drie jaar geleden binnen te wippen: het Golden Nugget. Het is niet half zo heet als de vorige keer, want de zon blijft zich achter de wolken verstopt houden. We slenteren er een klein uurtje rond en besluiten naar ons hotel op 'The Strip' (New York, New York) te rijden of beter gezegd: aan te schuiven. Héél Las Vegas Boulevard is één file! Het hotel is groots: de hele stad New York in het klein (d.w.z. groot). We nemen onze kamer in, deponeren onze bagage en nemen een snelle lunch in het hotel. Daarna gaan we de huurauto inleveren bij Avis. De auto wordt zonder enige controle in ontvangst genomen en een Avis-bus brengt ons naar de luchthaven waar we een taxi nemen naar de stad. We laten ons afzetten aan "The Venetian", Las Vegas' nieuwste hotel en attractie (pas één maand geleden geopend). Je gelooft niet wat je ziet: heel Venetië is hier nagebouwd op bijna ware schaal: het Dogenpaleis, de Rialtobrug, de kanalen met gondels, en zelfs een (mini) San Marco Plein! Het meest ben ik nog onder de indruk van de kunstmatige hemel waaronder we lopen. Het is een zeer hoog plafond waarop een hemel bij valavond is geschilderd. Het is er dus altijd kunst-schemerdonker.  We slenteren daarna nog wat van reuzenhotel naar reuzenhotel: Mirage, Caesar's Palace, Bellaggio, ... Dit laatste bevalt ons het meest.  Er ligt een reuzachtig Comomeer,  (stel je voor: midden in de woestijn...), waarop om het half uur een schitterende en indrukwekkende fonteinendans wordt opgevoerd. Vanop een écht Italiaans terras en met een échte Italiaanse cocktail, zitten we op de eerste rij. Aan de overkant van het meer legt men de laatste hand aan het hotel Paris dat volgende maand zal openen: Eiffeltoren, Louvre en Opéra zijn er nauwkeurig  nagebouwd. Met een enorme kracht worden de fonteinen tientallen meters hoog opgejaagd op de tonen van de muziek en lopen over de hele breedte van het meer. Tegen ongeveer zes uur stappen we nog even het MGM Grand, Luxor en Excalibur binnen, van waaruit we de tram nemen naar een ander hotel dat hier drie jaar geleden nog niet stond: Hotel Mandalay Bay, geopend in maart 1999. Groot, mooi en in Oosterse stijl. Het is vooral ongeëvenaard qua restaurants: het hotel telt niet minder dan zes grote, zeer moderne en vooral zeer smaakvolle klasserestaurants. We besluiten te dineren in Shanghai Lilly. Prachtig qua inrichting; gedrapeerd van het plafond tot op de grond met metershoge zijden stoffen; zéér keurig personeel: Chinezen in blauwe en witte zijden kostuums; zéér lekker eten dat zowel qua presentatie als qua smaak heel verfijnd is. Jammer eigenlijk dat we die andere vijf restaurants niet ook kunnen proberen... Dit is echt een waardige afsluiting van onze reis!  Terug in ons hotel pakken we onze koffers voor de afreis morgen en nemen nog een verkwikkende douche vooraleer we nog gauw een laatste gokje wagen. Elk tien dollar, in beurten van 25 cent. Een paar keer winnen we 50 cent en zelfs een paar keer 125, maar... binnen het kwartier zijn we alles kwijt! Nog een geluk dat we niet terzelfdertijd, maar na elkaar gespeeld hebben.  Dan maar naar bed, want morgen moeten we vroeg op. Het is 22 uur.

klik hier voor het vervolg

 

08:00 Gepost door C en C | Permalink | Commentaren (0) | Tags: usa, utah, las vegas, arizona, nevada |  Facebook | |

16-05-10

Terug even wennen aan de "American Way of Life"

banner yellowstone
Dinsdag 13 juli 1999

Ik ben al wakker om zes uur en voel me opgelucht dat ik alleen maar keelpijn heb. Ik heb de hele nacht goed geslapen en voel niets aan mijn nieren! Ik hou me stil tot halfzeven, maar dan staan we toch op. We hebben tenslotte toch een vrij lange rit naar Salt Lake City voor de boeg. Een goede 700 kilometer schat ik. We ontbijten in het "Café" van het Monte Carlo Hotel tussen de schaarse gokkers die aan de slots in het casino nog steeds (of al) hun geluk aan het beproeven zijn. Het is opnieuw wennen aan het obligate "How are you today?" van de diensters, maar vooral aan de onverwachte vragen na elke bestelling. Als je bv brood vraagt, krijg je onmiddellijk "white, wead or sourdough?" als reactie en in het begin duurt het even voor het tot je doordringt wat ze bedoelen. We beginnen voorzichtig met scrambled eggs and ham.  

Om halfnegen zijn we al op weg. We verlaten de (al verrassend actieve) gokstad onder een dreigende bewolking en al vrij vlug vallen de eerste regendruppels. Wanneer we doorheen de woestijn van Nevada rijden, regent het zelfs flink. Dit is al onze eerste verrassende ervaring van een veelbelovende reis. De route van vandaag verloopt voor het grootste gedeelte langs de Interstate 15 en al spoedig verlaten we de staat Nevada voor een heel kort stukje Arizona, om tenslotte Utah binnen te duiken. Dit wordt ons gastland voor de eerste dagen. Om toch iets te zien, verlaten we de eentonige autosnelweg om langs Richfield en Salina even het Fishlake National Forest te doorkruisen. Dit blijkt een goede beslissing te zijn, want de weg wordt niet alleen veel rustiger, hij leidt ons ook doorheen mooie bergen en heuvels in allerlei kleurschakeringen. De enkele dorpjes waar we doorheen rijden, geven een armtierige en slordige indruk: overal liggen autowrakken en allerlei ander oud ijzer rond de huizen opgestapeld. Van tuintjes is er nauwelijks sprake. Op de weg zelf valt het grote aantal pick-up trucks op. Ik denk dat enkel de toeristen in gewone wagens rijden. Verder zien we een heel divers gamma van in onze ogen ongewone vehikels: de beroemde reuzengrote Amerikaanse trucks; vrachtwagens met niet één, maar twee aanhangers; grote campers met vaak een personenauto achter aangekoppeld; ook verhuiswagens met een personenauto er achteraan bevestigd. 's Middags in Beaver eten we in een 'family restaurant' van de Comfort Inn keten: een club sandwich en een sandwich cold turkey. Eenvoudig, maar zeer verzorgd en lekker.  Dit soort Amerikaanse keuken bevalt ons wel. Zelfs de cola (met veel ijs) die we met een rietje uit een grote beker slurpen, smaakt lekker. Wanneer we een coke bestellen klinkt het aanvankelijk wat ontgoochelend: "Sorry, we have no Coke!". Maar onmiddellijk daarop volgt: "Is Pepsi ok?". Wat maakt het ons uit... De eerste tankbeurt in de States is ook altijd wat moeilijk: waar zit de benzinedop? hoe gaat hij open? maar vooral: hoe krijg ik deze pomp aan de praat? Vooraf betalen? met creditcard? eerst binnen gaan? Neen: eerst de handle naar boven drukken. Dat weten we alweer voor de volgende keren. De benzine is wel goedkoop: 1.39 dollar voor 3 gallon (18.5 frank per liter). Ik heb 12 gallons verbruikt voor 307 miles (7.3 liter voor 100 km), alhoewel ik denk dat de tank niet volledig vol was toen we vertrokken. 

Na 450 miles (720 km) bereiken we rond 17 uur Salt Lake City. Het verkeer is er vrij druk en overal zijn er wegenwerken aan de gang. De stad is nu al in volle voorbereiding voor de Olympische Winterspelen van 2002. Het hotel ligt verder van het stadscentrum dan we verwachtten, maar dank zij het kaartleestalent van C vinden we het zonder veel problemen. We nemen een frisse duik in het zwembad van het hotel en gaan met de auto de stad in, op zoek naar een goed restaurantje. Het wordt een Mexicaans restaurant, dat in alle geval veel authentieker lijkt dan wat wij in België kennen. Althans wat het eten betreft: bij onze 'sizzling fajeta' (reepjes rundsvlees die nog minuten lang op ons heet bord liggen te sissen) krijgen we een vijftal tortilla's die in een bruine papieren zak worden warm gehouden. Daarbij verse groenten en een pikante salsa. De chips zijn veelkleurig: rood, geel en... paars. Ik moet mijn mening over de Mexicaanse keuken herzien. Dit is heerlijk! Het restaurant lijkt me een van dé trefpunten van de plaatselijke jeugd. Het is er zeer druk en er heerst een prettige sfeer. Om kwart na negen zijn we al terug op onze kamer en tamelijk vermoeid duiken we ons bed in.

klik hier voor het vervolg

08:00 Gepost door C en C | Permalink | Commentaren (0) | Tags: usa, utah, arizona, nevada, salt lake city |  Facebook | |