06-08-10

Terug thuis

banner Noord-Italië.jpg

Vrijdag 17 juli 1998

 

De dag begint letterlijk met een koude douche: zelfs op de hoogste stand van de warmwaterkraan komt er slechts een spaarzaam waterstraaltje uit de douchekop en van warm water is er al helemaal geen sprake. Het is natuurlijk niet eerlijk Frankrijk op dit éne hotel en op dit éne stadje te veroordelen, maar dit soort ervaringen hebben we de laatste jaren regelmatig gehad in ons voormalig favoriete vakantieland. Geef ons nu maar Italië! Ook gastronomisch is Frankrijk trouwens niet meer wat het geweest is. En al is de Italiaanse keuken misschien wat minder indrukwekkend, ze is véél eerlijker, eenvoudiger en minstens even gevarieerd en lekker! 

Zoals altijd verloopt de terugreis zonder veel geschiedenis. Het is wel een stuk relaxer dan andere jaren aangezien we nog slechts een goede 500 km te doen hebben. Wanneer we net voor de middag door Luxemburg rijden, staat in de andere richting een file die net zo lang is als het Groot-Hertogdom zelf! Ons middagmaal wordt Belgisch. Inderdaad, we zijn ‘s middags al de grens over en we zakken even af tot in Rochefort. De toeristen slenteren er in hun regenjasje en short (hét vakantietenue van de Belgische Ardennen) doelloos door de weinig boeiende hoofdstraat. Af en toe  stappen ze eens af in een café of op een overdekt terras voor een warme koffie. Het contrast met de voorbije dagen is groot... Toch moet gezegd dat de verse truite meunière nergens anders zo goed is als hier! Het is kwart over drie als we, tussen twee buien in, thuiskomen. Aan het groene gras en de weelderig bloeiende bloembakken zien we onmiddellijk dat ze hier geen last gehad hebben van droogte. 

 

08:00 Gepost door C en C | Permalink | Commentaren (0) | Tags: italië, noord-italië, frankrijk, luxemburg |  Facebook | |

04-08-10

Riquewihr

banner Noord-Italië.jpg

Donderdag 16 juli 1998

 

Deze morgen begint zoals het gisterenavond geëindigd is: met een gevoel van grote luxe! We ontbijten op het ruime terras met uitzicht op het prachtige Comomeer, waar regelmatig bootjes voorbij varen. Maar we mogen toch niet te lang talmen en we zijn al vroeg terug op weg, verder huiswaarts. Een klein schitterend baantje (stijgingspercentage van maar liefts 18%!! ) brengt ons via ontelbare haarspeldbochten, smalle wegen en kleine dorpjes naar de Zwitserse grens. Arrivederci Italia! Nu gaat het via Lugano naar de St. Gottardtunnel (17km lang!) en vervolgens door een “kleinere” tunnel van 9km naar Luzern. ‘s Middags eten we in Sursee een rösti-schotel. Het is eens wat anders dan de eeuwige pasta’s, maar of het daarom beter is?... We gaan op het terras zitten (met onze korte mouwtjes...) en het kost ons moeite om onszelf te overtuigen dat het warm genoeg is. De verdere reis door Zwitserland verloopt traditiegetrouw onder de onvermijdelijke  regen. Eigenlijk is het gevaarlijk rijden. We beslissen vandaag niet tot thuis door te rijden en verwittigen bomma dat ze ons pas morgen mag verwachten. Ze zegt dat het in België nog altijd slecht weer is: sinds wij weg zijn regent het en het is nog altijd frisjes! We prijzen ons gelukkig met de voorbije zonnige dagen, maar het vooruitzicht trekt niet aan, natuurlijk. 

Rond 15 uur hebben we er 400 kilometer opzitten als we door de Elzas rijden. Wij hebben altijd een (gastronomisch) boontje gehad voor deze streek en we besluiten hier te stoppen. In Riquewihr vinden we een 3-sterrenhotel, maar wat een verschil met Italië! Dit is het toppunt van wansmaak. Hetzelfde zie je op straat, zeker in het over-toeristische Riquewihr. We drinken op een terras een lekkere Gewürztraminer en slaan de voorbijwandelende toeristen gade. Het is ongelooflijk wat je hier ziet! Om een of andere reden denken toeristen dat ze zich op reis moeten verkleden in... toerist. Ze dragen de meest opvallende en lelijkste truitjes, shorts, petjes, enz. Zo zouden ze zich thuis waarschijnlijk niet op straat durven begeven! Het regent af en toe en het is fris. Vandaag zijn onze regenjassen en paraplus dan tòch nat geworden... ‘s Avonds zitten we in de echte Elzasser sfeer in een gezellig restaurant en we eten natuurlijk een choucroute. Maar dan wél een speciale: La Riquewihrienne.  Dat is een groene choucroute met verse kruiden, worst van gans, worst van eend, witte worst met pistachenootjes, spek en aardappelen. Het is best eens iets anders en lekker. Vandaag hebben we ongetwijfeld meer vet gegeten dan de voorbije twee weken samen. Achteraf  nog een Marc de Gewürztraminer bij de koffie en om 10 uur liggen we onder de wol. En het is er koud genoeg voor! 

klik hier voor het vervolg