06-12-13

Himba's

Banner Namibie.gif

Zondag 15 september 2013 (2)

 

Om 12 uur komen we aan bij het Opuwo Country Hotel in Opuwo, een complex van verspreide Namibie Carlos 2 270.JPGbungalows op een heuvelkam en een groot centraal gebouw met kolossaal rieten dak. Het is een heel eind wandelen naar ons huisje maar het is dan ook rustig gelegen en heeft een terras met uitzicht op de vallei. We genieten een lunch op een heerlijk schaduwterras bij het zwembad: Griekse salade en salade Niçoise, een zéér lekkere rundssteak met worteltjes en kroketten en fruitsalade met ijs. Lekker eten en een prima omgeving. Het is zéér warm, dicht bij de 40° denk ik maar gelukkig is er af en toe een koel briesje en in de schaduw is het heerlijk! Na het eten gaan we ons op de kamer omkleden. Deze namiddag gaan we namelijk op bezoek bij de Himba’s, de volksstam waar de vrouwen zich met rode klei insmeren, en Marc heeft ons de raad gegeven om niet onze beste kleren aan te trekken want we riskeren rode vlekken die niet meer verwijderd kunnen worden. Om 15 uur vertrekken we in een open truck en met een lokale gids. Een Oudenaards koppel dat ook in ons hotel verblijft en een reis maakt van 5 weken door Namibië, gaat mee met de groep.

 

Een rit van ongeveer 25 kilometer over een hobbelig pad brengt ons bij het Himba-dorp. Het is een omheinde kraal waarin enkele schamele hutten en er is aanvankelijk geen mens te zien. Dan verschijnen die jonge vrouwen en een paar kinderen, die ons verwelkomen. Hun bovenlichaam is naakt en ze zijn helemaal ingesmeerd met roodbruine klei. Verder dragen ze een soort lederen rok en een heleboel sieraden rond nek, armen en enkels. Namibie Carlos 2 322.JPGDe gids legt er ons de betekenis van uit. Deze vrouwen wassen zich nooit maar smeren dagelijks hun lichaam in met een mengeling van rode klei, geitenvet en kruiden. Ook hun gevlochten haren worden met deze specie ingesmeerd en onderaan getooid met wollige zwarte flochen. Gehuwde vrouwen dragen een toefje van geitenvel op hun hoofd. En dan kunnen we een kijkje gaan nemen in het dorp. Uit respect voor de tradities moeten we om de hutten heen lopen want centraal bevindt zich de plaats van het Heilig Vuur en niemand mag de lijn tussen die plek en de ingang van de hut van de hoofdman overschrijden. In één van de hutten demonstreert een vrouw hoe ze haar dagelijkse hygiëne verzorgt. Eerst maalt ze een steen tot rood stof dat ze mengt met water en geitenvet en wrijft daarmee vervolgens haar hele lichaam in. Daarna parfumeert ze zich met rokende kruiden onder de oksels en tussen de benen. De Himba zijn een nomadenvolk en dat verklaart waarom we hier alleen vrouwen en kinderen aantreffen: de mannen trekken rond met hun kudde en kunnen tot 6 maanden van huis wegblijven.  Tegenwoordig halen de vrouwen ook hun inkomsten uit het toerisme.

Namibie Christiane 2 261.JPG

Als we uit de hut komen, heeft de plaats zich dan ook bijna volledig gevuld met zo’n 40 à 50 vrouwen die in een grote kring hebben plaatsgenomen en hun koopwaar voor zich uitgestald hebben.  Dit is de ideale gelegenheid voor foto’s en we laten ons natuurlijk niet onbetuigd: we maken beiden tientallen prachtige opnamen. Er wordt door de groep nauwelijks iets gekocht, maar AdA betaalt het dorp op een andere manier: we hebben een hele lading voedsel meegebracht: meel, olie, suiker, enz. Volgens Marc is dit een veel efficiëntere hulp want met het geld dat de vrouwen met hun verkoop verdienen, gaan ze meestal recht naar de ‘bottle store’. Ik vermaak een groep kinderen intussen met de foto’s van wilde dieren die ik in Etosha gemaakt heb. De interesse en het enthousiasme is groot en tot mijn verbazing spreken de oudsten onder hen zelfs enkele woorden Engels. Zou de authenticiteit dan toch niet zo groot zijn als men wil laten uitschijnen?

 

Het is 17:30 uur als we terug in het hotel zijn. Na het vele stof is een verfrissende duik in het prachtige zwembad zeer welkom evenals de verkwikkende gin-tonic op het terras. Ook het diner wordt op het terras gegeten: een mooi buffet met o.a. zéér lekkere oryx. De wijn is nòg goedkoper dan de vorige dagen: een hele fles Zonnebloem chardonnay voor 75 N$ of 5,85 €. Na het eten is het ons nog te vroeg om te gaan slapen want het is een heerlijk zachte avond. We bestellen nog een biertje, maar moeten het helemaal alleen uitdrinken want iedereen verdwijnt onmiddellijk naar zijn kamer. Jammer! Om 22 uur kruipen we dan ook maar onder de wol.

 

Voor meer foto's van de Himba's: klik hier

 

vorige                                  volgende

08:00 Gepost door C en C | Permalink | Commentaren (0) | Tags: namibie, opuwo, himba |  Facebook | |

04-12-13

Duiwelsdrekdruppels

Banner Namibie.gif

Zondag 15 september 2013 (1)

 

Na de wat ontgoochelende avond van gisteren krijgen we deze morgen het beste ontbijt tot nu toe. Vandaag loopt onze reisroute door Kaokoland en we hebben ongeveer 200 kilometer af te leggen, helemaal over ‘teerpad’ of asfaltweg deze keer. Van Ondangwa gaat het over Ongwediva, Oshakati, Okahao en Tsandi naar Opuwo. We zitten nu helemaal in het noorden van Namibië, dicht bij de grens met Angola. De Herero, Himba en Tjimba leven hier vreedzaam naast elkaar, ook al verschillen de onderlinge gewoontes. De groepen zijn duidelijk herkenbaar. De Herero-vrouw is te herkennen aan de 18-eeuwse Victoriaanse jurken. De Himba en Tjimba leven daarentegen als authentieke Afrikaanse nomadenstammen. Hun leven draait om vee en speelt zich af in hun eigen kraal en de kleding en tradities zijn voor een groot deel nog overeind gebleven: de Himba zijn te herkennen aan de rode klei op het lichaam en in het haar; de Tjimba gebruiken geen rode klei, Namibie Christiane 2 165.JPGmaar veel meer kralen als versiering. In Ongwediva stoppen we om de bus bij te tanken. In de shop van het benzinestation is werkelijk alles te koop: alle gebruikelijke eet- en drinkwaren, snoep, kranten en boeken, maar ook schoenen, gereedschap, lampen, reuzengrote rustines voor platte autobanden, enz. Namibie Christiane 2 166.JPGLeuk is ook de apotheekafdeling met producten als Grand-Pa Hoofpynpoeiers, Duiwelsdrekdruppels, Tim Jan Wonder Juce, enz. Overal heerst een vrolijke drukte: de mensen, meestal in hun zondagse kleren, verzamelen vooral rond de tankstations om samen de auto te nemen of gewoon wat rond te hangen en langs de weg staan talloze barbecues klaar voor de zondagse braai. De weg loopt door grote lege vlakten met hier en daar een palmboom, een ezel, honden of geiten en… veel mensen te voet op weg naar wie weet waar.  We zien opnieuw veel SWAPO-vlaggen en dat is voor Marc het sein om ons ook daarover iets meer te vertellen. Swapo, of voluit South-West Africa People’s Organisation, is hier in deze streek ontstaan als een volksbeweging van de Ovambo uit ongenoegen met de Zuid-Afrikaanse bezetter. In 1959 werd de beweging uitgebreid tot het hele land en ijverden ze voor onafhankelijkheid. Toen die in 1989 werd afgedwongen werd hun leider Sam Nujoma de eerste president en Swapo veruit de grootste politieke partij, wat ze tot op heden gebleven is. Tijdens de onafhankelijkheidsstrijd voerde de People’s Liberation Army of Namibia een bloedige guerilla-oorlog met de Zuid-Afrikaanse PLAN-fighters waarbij duizenden mensen bij aanslagen om het leven kwamen.


Bij een sanitaire stop aan een picknickplaats komt een boer met ezelskar en een kleine kudde koeien aangewandeld. De dieren zijn graatmager en hopeloos op zoek naar wat groen. De boer vertelt ons hoe erg het met de droogte gesteld is: het heeft hier het hele jaar nog geen druppel geregend.

Namibie Christiane 2 188.JPG

We zien vandaag overigens veel koeien langs de weg, allemaal op zoek naar een sprietje gras.  Vaak steken ze onverhoeds de weg over en houden het verkeer op wat hen de bijnaam “Namibian Traffic Lights” heeft opgeleverd al lijkt dit nogal verdacht veel op de “Indian Traffic Lights” van vorig jaar! Terug op de bus heeft Marc het over de slangen in Namibië. Ze zijn zeer aanwezig maar vormen meestal geen gevaar als ze met rust gelaten worden. Het is dus zaak om uit te kijken en bv nooit een grote steen of rotsblok op te rapen want er kan steeds een slang onder schuilgaan. Alle mogelijke giftige soorten komen hier voor zoals de pofadder, de zebraslang, de koraalslang, de boomslang en diverse soorten cobra’s al zijn deze laatste wurgslangen. De gevaarlijkste is echter de black mamba, de giftigste en snelste slang ter wereld. Met een enkele beet kan ze voldoende gif injecteren om 20 of meer volwassenen te doden, en de dood kan soms in 20 minuten al intreden, waardoor medische hulp vaak te laat komt. Ook schorpioenen zijn gevaarlijk en komen veel voor. Verder vallen in het landschap de vaak metershoge termietenheuvels op. We leren dat ze slechts met één derde boven de grond zitten en onderaards een complex van ‘tuinen’ en ‘schouwen’ vormen met een ingewikkeld systeem van gaten als uitgang voor de honderdduizenden termieten die ze bewonen. Binnenin heerst een constante temperatuur van 27 à 28° en er groeien paddenstoelen. Hier leeft de koningin. Ze kan 25 à 30 cm groot zijn en haar taak bestaat erin eieren te leggen. Een termietenheuvel kan 70 à 80 jaar oud zijn. 

 

vorige                                   volgende

08:00 Gepost door C en C | Permalink | Commentaren (0) | Tags: namibie, kaokoland, opuwo |  Facebook | |