16-02-11

Onverwacht twee uren gewonnen

 

Banner USA West.gif.jpg

Donderdag 25 juli 1996


Vroeg uit de veren vandaag! We willen immers de zonsopgang meemaken in Bryce Canyon en die is voorzien om 6u30. Wanneer we de weg naar Sunrise Point inrijden, loopt vlak bij de weg een familie muildierherten met jongen. Een buitenkans voor de video. Daardoor missen we echter de echte zonsopgang met een 10-tal minuten. Maar geen nood! Wat we te zien krijgen, is absoluut schitterend: de opkomende zon kleurt de rotspieken alsof ze in vlam staan. Het is niet te geloven welk een kleurverschil met gisterenavond. Na het ontbijt in Ruby’s Inn trekken we verder. Vandaag moeten we ons niet zo haasten: we hebben slechts een 200 miles te doen. Onze reisvoorbereiding zegt ons echter dat we bij het binnenrijden van Arizona onze klok opnieuw één uur vooruit moeten zetten, wat we dan ook prompt doen. We doen een klein ommetje naar Panguitch, een Mormonen-stadje. Tamelijk armtierig, maar Amerikaanser kan niet! Op straat staan zelfs een paar schitterende oldtimers geparkeerd en de reclameborden zijn vele decennia oud. Even verder, maar nog steeds in Utah, houden we halt aan de Coral Pink Sand Dunes, een grote massa roze-oranje zand, samengewaaide erosie uit de canyons. De plantengroei in en rond het park is opmerkelijk. Tegen de middag bereiken we Kanab, waar we  een klein aantrekkelijk hotel-restaurantje vinden. Het is er nog zeer stil en men lijkt zelfs verrast dat we zo vroeg al willen lunchen. De chef’s salad smaakt echter voortreffelijk.

 

Na de middag rijden we door een prachtig ruw en dor landschap de staat Arizona binnen. De bergen en rotsen hebben hier alle kleuren en soms zeer bizarre vormen. In de verte zien we constant bliksemschichten en af en toe vallen er enkele regendruppels. Wanneer we Page bereiken, ligt het Lake Powell in de grijze wolken en heeft het water helemaal niet de turquoise kleur, die we verwachtten. Het is 17u00 als we ons hotel betrekken: een nieuwbouw in Mexicaanse stijl, met een gelijkvloerse kamer, die uitgeeft op de tuin en het zwembad. Op Golden Nugget na, het mooiste van onze reis tot nu toe. Dat komt goed uit, want hier blijven we 2 nachten. Op de wekker in onze kamer is het nog maar 15 uur. We denken dat die verkeerd staat, maar aan de receptie krijgen we bevestiging dat we onze klok geen uur vooruit, maar een uur achteruit haden moeten zetten... Zo winnen we plots niet minder dan 2 uren! Grote hilariteit bij de  receptioniste, die ons aan Margriet Hermans doet denken. Zij adviseert ons toch een boottocht te maken op het meer, want volgens haar blijven wolken in Page nooit hangen. Wij verkiezen echter te wachten tot morgenavond en maken van de twee extra uren gebruik om nog een bezoek te brengen aan de Wahweap Marina en de fameuze Glen Canyon Dam. Intussen is de zon toch weer van de partij, alhoewel de bergen in de verte in de nevel blijven gehuld. We hopen op beter weer voor morgen, want de boottocht op het Lake Powell (een ondergelopen canyon) willen we in optimale omstandigheden doen, zodat de kleurenpracht volledig tot haar recht komt.

 

klik hier voor het vervolg

 

08:00 Gepost door C en C | Permalink | Commentaren (0) | Tags: usa, westkust, utah, arizona, bryce canyon, page, lake powell |  Facebook | |

24-06-10

De lang verhoopte boottocht op Lake Powell

banner yellowstone
Dinsdag 27 juli 1999

We zijn uiteraard vroeg wakker vandaag, want dit moet opnieuw een hoogdag van de reis worden. Onder meer voor de boottocht op het Lake Powell  naar Rainbow Bridge, zijn we naar hier teruggekeerd. Om half zeven zijn we al op weg naar de Wahweap Marina  waar we eerst nog een ontbijt zullen nemen in de lodge. Op een parking langs de weg zwerft een eenzame coyote rond op zoek naar wat eten.  Om half acht staan we al in de rij aan te schuiven voor de boot van 8 uur want we willen een goed plaatsje bemachtigen op het buitendek. Aanvankelijk zijn we een beetje ontgoocheld want er is geen zon! We twijfelen nog even, maar nemen toch plaats op het bovendek en smeren ons alvast goed in tegen de zon die hopelijk nog zal komen. De boottocht naar Rainbow Bridge is 20 mijl lang en zal 5 uren duren. We hebben zeer hooggespannen verwachtingen en hopen niet door het weer ontgoocheld te worden. Het is in ieder geval beter dan drie jaar geleden, want toen was het zelfs niet de moeite om uit te varen: alles zag grauw en grijs.  Nu gaan we hoe dan ook! We zijn er speciaal voor terug naar Page gekomen en... we hebben niet minder dan 150 dollar  (5.700 frank) betaald voor twee tickets! Om 8 uur stipt varen we de marina uit en de heenreis naar de Rainbow Bridge ontgoochelt mij een beetje. Dat is natuurlijk altijd het gevaar wanneer de verwachtingen zo hoog zijn. Ik mis de kleuren: het water is niet zo blauw als ik verwacht had en de rotsen hebben ook niet de diepe kleur als ik mij had voorgesteld.  Daarenboven varen we tegen de zon in, die toch haar best doet om de wolken te verdrijven. Onderweg vergapen we ons aan de talloze speedboten, jetskis die in de golven van onze boot sprongen maken en de typische houseboats. Dit zijn vierkante boten, die hoog boven het water uitsteken en als varende caravans dienst doen. Ze zijn vaak zeer luxueus ingericht en bij vele zitten de eigenaars op het dek champagne te drinken. Elke keer als we er een naderen, moet onze boot gas terugnemen en traag gaan varen om geen golven te maken.Nog vóór we Rainbow Bridge, de hoogste natuurlijke brug ter wereld (hebben we dat niet al eens gehoord?) bereiken, kleurt de hemel blauw en terzelfdertijd het water groen, blauw en turquoise. De rotsen worden roder en roder. Schitterend!  We varen door enge kloven tussen de bergen van de voormalige canyon door en achter iedere hoek schuilt een nieuw fascinerend zicht.  Aan Rainbow Bridge mogen we even van boord voor een kleine wandeling en dan vatten we de terugreis aan. Met de zon in de rug is het landschap nog mooier!  Dit alles ontgaat echter grotendeels aan de drie kleinkinderen van een bejaard echtpaar op de boot. Voor het grootste deel van de reis liggen ze te slapen. Ik doe niets dan filmen en fotograferen... 

's Middags zijn we net op tijd terug voor de lunch in ons hotel. Ze sluiten echter om twee uur, maar geen nood: de ober doet wel een overuurtje voor ons. Na het eten lanterfanten we wat in Page: winkeltjes en een groot, zeer verzorgd grootwarenhuis met veel verse groenten en aanlokkelijk fruit . Terug in het hotel bevestig ik telefonisch onze terugvluchten bij United Airlines. Om 17u30 breekt er een stevig onweer los dat anderhalf uur blijft duren. Het water gutst uit de hemel en stroomt op verschillende plaatsen het hotel en onze kamer binnen. De patio en de tuin zijn overstroomd. Doorheen het noodweer zien we een helicopter aan- en afvliegen alsof er ergens een onheil is gebeurd. Later horen we inderdaad op tv dat door de storm op Lake Powell een houseboat is vergaan. Wanneer we gaan eten in Ken's Old West, is het onweer voorbij en begint alles snel op te drogen. Het restaurant is in western stijl en zeer druk bezocht. Het is er donker en er speelt een country orkestje. Behalve toeristen zitten er veel lokalen, die vooral drinken en dansen. Wanneer ik wil betalen, wordt mijn Eurocard geweigerd. Dat is nu al de tweede keer. Zou mijn kredietlimiet bereikt zijn? Gelukkig heb ik nog Visa!

wordt vervolgd

 

08:00 Gepost door C en C | Permalink | Commentaren (0) | Tags: usa, arizona, lake powell, page |  Facebook | |