27-04-11

Nieuwzeelandse gastvrijheid

nieuw-zeeland,noordereilandeiland,paihia,thames

Dinsdag 23 november 2010

 

Als we wakker worden is de zon weer van de partij maar de voorspellingen zijn minder rooskleurig: wolken en “light showers in the afternoon”. Als we Mike om zijn mening vragen zegt hij: “I don’t know”. We hebben al ondervonden dat Nieuwzeelanders niet echt veel interesse hebben in de weersvoorspellingen, ze nemen het weer zoals het komt. Toeristen denken daar echter anders over… We hebben vandaag een rit van 360 kilometer voor de boeg, maar gelukkig loopt een groot nieuw-zeeland,noordereilandeiland,paihia,thamesdeel ervan over de autostrade. Bij het inladen van de koffers ontdek ik een klein briefje onder mijn ruitenwisser: een parkeerboete! Gisteren hebben we de auto de hele voormiddag op een parking laten staan waar je eigenlijk maar één uur mocht blijven staan. We hadden de verkeersborden met  een witte P met 2 pijltjes en nu eens 60 en dan weer 30 of 15 wel gezien, maar niet begrepen.  Ik dacht dat het het nummer van de parking was… Mike raadt ons aan meteen te gaan betalen in het bureau voor Toerisme. Het kost ons 42 dollar of 25 euro.  Om 9 uur verlaten we Paihia. Even buiten het stadje komen we langs een mooi mangrovebos: de bomen staan er met hun voeten in het water.   En dan gaat het zuidwaarts. In Kawakawa stoppen we even omdat hier een openbaar toilet staat dat gebouwd werd door de Oostenrijkse architect Hundertwasser. Vervolgens rijden we langs Whangarei.  Hier gaan we op zoek naar de marina of jachthaven, maar we rijden wat verloren in het uitgestrekte havengebied en geven het op om niet meer tijd te verliezen. Vanaf Bryndewyn volgen we dezelfde route als op de heenreis. Het is vrij druk en er rijden opvallend veel grote vrachtwagens met hout geladen. Deze streek blijkt namelijk een belangrijk centrum voor de houtbewerking te zijn. Intussen valt er af en toe wat regen en als we ’s middags voor een snelle lunch stoppen in de historic village’ Puhoi ,  giet het water. We komen terecht in Puhoi Café, een oude herberg uit 1879 met een hoog Bokrijk-gehalte. Muren en plafond zijn getooid met allerlei verzamelingen van oude spullen en aan een tafeltje zitten twee stamgasten die ook uit de 19e eeuw lijken te komen.

 

Om 13u30 zijn we terug op pad. Pas enkele kilometer vóór Auckland krijgen we autostrade die ons  in een wijde boog, en aan maximum 100 kilometer per uur,  om de stad heen leidt. Het regent nog steeds.  Op de Southern Motorway missen we de afrit van Papakura en zijn verplicht langs kleinere baantjes onze bestemming Thames te bereiken. Dat valt goed mee want het is een mooie route langs de vlakke kust en het Miranda Shorebird Centre, een uitgebreid vogelreservaat.  Om 16 uur bereiken we onze verblijfplaats voor de komende twee nachten: B&B The Heights in Thames. Het is een villa gelegen in een residentiële wijk op een hoogte die uitkijkt nieuw-zeeland,noordereilandeiland,paihia,thamesover de vlakte. Vanop ons terras hebben we een uitzicht dat volgens onze gastvrouw bij mooi weer 150 kilometer ver reikt. We kijken op het vogelreservaat waar tienduizenden trekvogels van over de hele wereld in de zomer een rustplaats vinden. Recordhouders zijn vogels die helemaal uit Alaska komen, 9 dagen vliegen! We worden ontvangen door gastvrouw Vicky die meteen koffie met versgebakken cake voor ons aanrukt. Haar echtgenoot Phil is er niet maar we kunnen straks met hem kennismaken. Vicky en Phil vormen een sympathiek kunstenaarskoppel. Zij is Amerikaanse en hij Brit en samen hebben ze lang in Canada gewoond vooraleer een 10-tal jaren geleden naar Nieuw-Zeeland te verhuizen. Ze zijn fier dat ze intussen tot “kiwi” genaturaliseerd zijn. Phil  was voorheen universiteitsprofessor, acteur en telecommunicatiespecialist in een groot Amerikaans bedrijf en doceert nu drama in een lokale school.  Vicky is een professionele schrijfster, die na vele jaren in de publiciteitssector, teruggekeerd is naar haar eerste liefde: romans schrijven. Maar niet in de laatste plaats wijden beiden zich met hart en ziel aan hun B&B waar ze met veel liefde hun gasten ontvangen. Samen overleggen we hoe we de komende twee dagen kunnen doorbrengen. We beslissen om morgen een tocht te maken naar Coromandel en een boottocht te doen naar Cathedral Cove (Vicky zal voor ons de reservatie doen). We krijgen ook enkele goede tips voor lokale restaurants, maar voor morgenavond spreken we af dat Vicky voor ons zal koken. Zij eet en kookt zelf geen vis, dus houden we het op een heerlijke “rack of lamb”, indien die beschikbaar is in de winkel.  Phil moet morgen de boodschappen doen en zorgen dat hij op tijd terug is om de tafel te dekken. nieuw-zeeland,noordereilandeiland,paihia,thamesWij moeten enkel aanschuiven aan tafel. Wat een gastvrijheid! Het koppel houdt er ook drie katten op na, die zo mogelijk nog meer aandacht krijgen dan de gasten: de hautaine Quill die in huis “the boss” is,  Cosette die vriendelijk is tegen iedereen en een derde kat die bang is van de gasten. Het is intussen 17 uur geworden en tamelijk koud. Toch drinken we onze koffie “on the deck”, het terras. Intussen heeft Vicky voor ons geboekt bij Cave Cruzer voor een tocht per zodiac op zee. Omdat we Cathedral Cove én Hahei Hot Water Beach willen doen en daarbij rekening moeten houden met de getijden, zal de boot ons oppikken in Ferry Landing  aan de overkant van Whitianga. Zodoende moeten we over land minder kilometers afleggen. Maar… het weer is daar vandaag zeer slecht. Ze zullen ons morgen bellen of ze uitvaren of niet.

 

We installeren ons op de knusse kamer en brengen onze elektronica in orde: computerbatterij opladen, internetverbinding checken die het ene moment wél en het andere moment niet werkt, mails lezen en versturen, foto’s downloaden. Tegen 19 uur trekken we naar het centrum van Thames, een klein stadje met toch een indrukwekkende Main Street met enkele mooie oude gebouwen. We slaan nog een paar flessen wijn in voor op de kamer en trekken tenslotte naar Bullion (de favoriet van Vicky en Phil) waar we zeer lekkere vis en zeevruchten eten, maar de porties zijn ons echt wel té groot. Tijdens het eten genieten we van een mooie zonsondergang, maar we zijn pas terug op onze kamer als het begint te stortregenen. Hopelijk is het morgen beter weer.

 

vorige volgende

08:00 Gepost door C en C | Permalink | Commentaren (0) | Tags: nieuw-zeeland, noordereilandeiland, paihia, thames |  Facebook | |

24-04-11

Een gat in de rots

banner NZ.jpg

Maandag 22 november 2010

 

Aangezien ik toch wakker ben, sta ik om 6 uur op om enkele foto’s te maken van de mooie zonsopgang boven de Bay of Islands. Ik besluit maar op te blijven want de dag begint schitterend met een blauwe hemel en volle zon. Ook C is al wakker. Onze “butler” Mike is al volop bezig in alle stilte onze terrastafel  klaar te maken voor het ontbijt. We genieten op het gemak van het uitgebreide cooked breakfast in het lekkere zonnetje en tegen half negen vertrekken we naar de Wharf voor onze cruise op de Bay of Islands. We zullen tussen de eilanden slalommen om tegen de middag het fameuze Hole in the Rock te bereiken.  Ondanks het mooie weer twijfelen we welke kleren we moeten meenemen, want op het water kan het frisjes zijn en… het weer kan natuurlijk ook snel omslaan. We nemen toch maar de K-way mee en gelukkig maar, want bij volle snelheid is het zeer winderig op de boot.  Maar toch, beter weer konden we niet dromen: de hele dag straalt de zon in een azuurblauwe hemel die opgevrolijkt wordt door kleine witte wolkjes. Prachtig voor nieuw-zeeland,noordereiland,paihia,russell,bay of islandsde foto’s! De tocht tussen de eilanden is fantastisch. Ik had me voorgenomen niet teveel te filmen, maar ik kan me niet houden. De volgende dagen moet ik me absoluut beperken, want anders kom ik thuis met uren en uren film. Aan boord bevindt zich ook een oude Maoriman die meereist om af en toe wat uitleg te geven over zijn volk. Plots ontstaat rumoer: er zijn dolfijnen gemeld! Dat schouwspel wil niemand missen en iedereen verdringt zich aan de balustrade om toch maar hét kiekje te maken. Ze waren ons beloofd met 90% zekerheid en indien we ze niet zouden te zien krijgen, zouden we niet ons geld terugkrijgen, maar wél een gratis ticket voor een andere tocht. Maar we hebben geluk: een groepje speelse vissen schiet snel en sierlijk door de golven en af en toe springt er eentje helemaal uit het water. Fotografen moeten snel zijn, want vóór ze afgedrukt hebben, zijn de vissen alweer verdwenen. Nu komt mijn videocamera natuurlijk van pas.

 

Kort voor de middag bereiken we het Hole in the Rock. In een scherp uit zee opstekende rots is een gat waar we luid toeterend met de boot doorheen varen. Veel speciaals is het niet, maar de passagiers aan boord worden er zowaar luidruchtig door. Als de captain door de luidspreker vraagt, wie er nog eens doorheen wil varen, steekt iedereen enthousiast de hand op. Als hij vervolgens vraagt wie er ook opnieuw voor wil betalen, slikt iedereen zijn enthousiasme snel weer in. Nu varen we naar Urupukapuka, het grootste eiland van de archipel, waar we voor een uurtje aan wal zullen gaan. Hier aan de exotische Otehei Bay met zijn turquoise en diepblauwe water, neemt iedereen de tijd voor een quick lunch, maar wij besluiten te wachten met eten tot Russell, waar wij de rest van de namiddag willen doorbrengen. 

nieuw-zeeland,noordereiland,paihia,russell,bay of islands

Om 12u45 legt onze boot aan in Russell en wij gaan als enigen van boord. Het kleine charmante stadje trekt nogal wat toeristen en heeft dus langs de baai een reeks winkeltjes en restaurants. Langs het strand loopt een promenade met leuke oude huizen en prachtig bloeiende bomen. Wij bestellen op het terras van Sally’s een seafood chowder (C) en een sandwich met zalm en creamcheese. Het is genieten van het voortreffelijke eten en een lekker frisse Stella Artois, die weliswaar niet in Leuven maar in Auckland is gebrouwen, maar dat smaak je er niet aan.  We hebben een mooi uitzicht op het terras en in de zon is het lekker warm. Daarna slenteren we nog wat door het schilderachtige stadje op zoek naar een nieuwe zonnepet voor mij, want ik heb de mijne op de boot achtergelaten. Het stadje is zo klein dat we er vrij vlug rond zijn en om 14u20 nemen we al de veerboot, die ons in 15 minuten terug naar Paihia brengt. We hebben nog ruim de tijd om hier wat rond te kuieren. Dat doen we langs de mooie promenade van Marsden Road. Nu pas zien we hoeveel luxueuze appartementen en hotels er hier zijn.  Op het rotsig gedeelte van het strand observeren we de talrijke vogels: meeuwen, oyster catchers en vooral de grote zwarte aalscholvers, die hun opengespreide vleugels in de zon laten drogen.

 

Tegen 16 uur keren we naar onze B&B terug om er nog wat te luieren op ons terras en bij een koel glas witte wijn te genieten van het schitterende uitzicht. Het is hier zeer stil: behalve het zachtjes druppelen van ons spa bath, hoor je hier enkel de zang van de vele vogels. Heerlijk! Ik probeer nog eens verbinding te krijgen met Outlook op mijn netbook, want sinds gisterenavond werkt die niet meer, de internetverbinding blijkt té zwak. Na enkele pogingen lukt het me toch en ontvang ik enkele e-mails van het thuisfront. Om 19 uur trekken we terug naar het stadje op zoek naar restaurant Alfresco’s dat ons door Mike is aanbevolen. Het lijkt ons niet erg aantrekkelijk en we zoeken verder naar een alternatief, dat we vinden in La Scala, dat al even Italiaans klinkt, maar het helemaal niet is. We beperken ons tot één gerecht en één glas wijn omdat we ons hebben voorgenomen met het eten gemiddeld onder de 60 dollar (35 euro) per persoon per dag te nieuw-zeeland,noordereiland,paihia,russell,bay of islandsblijven. Daarenboven zijn de porties hier overal zeer ruim. Als we terug op onze kamer komen, is het té koud geworden voor het terras. We stellen ons dan maar tevreden met een oploskoffie met koek op de kamer terwijl we even (voor het eerst deze reis) de tv aanzetten. We hebben satelliet TV op de kamer en kunnen zo kiezen uit 15 zenders. Veel valt er echter niet te zien, behalve een uitgebreide en lovende reportage over de nieuwe Volvo S60 die in Gent gebouwd wordt. Verder is er “Best Farmer”, een dagelijks programma waarin jonge boeren onderworpen worden aan allerlei proeven in ‘landbouwersvaardigheden’ zoals schapen scheren, met de tractor rijden en een hek en een hok bouwen. Merkwaardig.  Uiteindelijk vind ik toch een nieuwsuitzending, maar die is bijna uitsluitend gewijd aan ellende en ongelukken zoals de mijnramp in de Pike River Coal Mine bij Greymouth, waar 29 kompels in een ingestorte mijn bedolven zitten. Op vakantie kan je dit soort nieuws missen en we zetten de tv af en kruipen maar snel onder de wol.

 

vorige      volgende