18-11-08

Cavia's en de schedels van de overleden ouders

Zaterdag 23 juli 2005

De wekker loopt opnieuw af om 5.30 uur want we moeten vroeg zijn vandaag om de toeristenmassa voor te zijn. We gaan naar Pisac en Ollantaytambo in de Heilige Vallei. Er is geen wolkje aan de lucht. Al om 7 uur zijn we met de bus onderweg en we houden eerst een korte stop aan de rand van Cusco bij het Incaheiligdom van Quenco. Het is ook vandaag nog voor veel mensen een heiligdom waar ze komen mediteren. In een onderaards klein vertrek bevindt zich de waka, of heilige plaats. Interessant maar niet sensationeel. Peru 59Gezien het vroege uur is het ondanks de zon een koude plek en we verwijlen er niet al te lang. De rit naar de Heilige Vallei duurt een klein uurtje zodat we inderdaad als één van de eersten aankomen op de plaats waar onze klim begint naar de Zonnetempel van Pisac. Bij het vertrekpunt staat een vrouw in klederdracht en met rode levende bloemen boven op haar hoed. Met in de achtergrond de mooiste terrassen die we tot nu toe zagen, wordt dit een prachtige foto. Veel tijd krijgen Peru 60we niet, want Karel wil onze voorsprong op de andere toeristen niet kwijtspelen en om vijf vóór negen vatten we de wandeltocht van 3 uren aan. Al heel snel komt de tempel in zicht, schitterend gelegen boven een vallei met prachtige terrassen, omgeven door hoge bergen en onder een helderblauwe hemel. In het oosten waar de zon opkomt, hangt nog een nevel, maar er is geen wolkje te bespeuren. Het is nu al warm genoeg om te wandelen zonder vest of pull-over. De beklimming is hier en daar lastig en niet ongevaarlijk wegens de smalle paadjes langs steile en diepe afgronden. We komen er allemaal flink doorheen, al heeft Henri veel last van hoogtevrees, en we worden beloond met een uniek zicht op de wondermooie ruïnes van deze grote tempel. Hier vind je alle elementen van de Incabouwkunst: muren en muurtjes van naadloos gestapelde reuzenstenen, poorten, irrigatiekanalen, waterbekkens... adembenemend en indrukwekkend. We dalen af langs de andere kant en bereiken terug de plek waar de bus geparkeerd staat. We hebben geen toerist gezien, maar aan het startpunt is het nu behoorlijk druk geworden: kraampjes, verkopers, fluitspelers, bedelaars. Ik koop twee kleine, kleurig beschilderde fluitjes in aardewerk voor 1 sol per stuk. Omdat we zo vroeg zijn – het is amper 11 uur – krijgen we nog een extraatje: bezoek aan de markt van Pisac.

Peru 61

Dit is onze fort natuurlijk: een kleurrijk spektakel. Het kleine marktpleintje is één grote drukte: overal vrouwen met gekleurde rokken en hoedjes van allerlei vorm; kraampjes met kleurrijke doeken, fruit en groenten. Zo hebben we het graag, en... filmen maar! Terwijl de meeste anderen verkiezen om een biertje te drinken op een zonnig terrasje, komen wij nog tijd te kort op de markt. Het kost wel enkele soles natuurlijk.
 

Dan zakken we af naar de Valle Sagrado Lodge, de plaats in de Heilige Vallei waar we de volgende drie nachten zullen doorbrengen. In Yanahuara verlaten we de weg, rijden doorheen een klein dorpje en komen aan een omheinde tuin met grote toegangspoort. Daarachter ligt in een tuin vol bloemen een complex van kleine en grotere bungalows tegen de glooiende helling geplakt. Een bergrivier met watervalletjes stroomt tussen de verzorgd aangelegde bloemperken en een pad slingert zich omhoog naar de huisjes die er alle zeer aantrekkelijk uitzien. Het meest aantrekkelijke is het centrale huis dat iets groter is en waarvan het terras op de bovenverdieping boven alles uitkijkt. Uitgerekend deze kamer wordt ons toegewezen en we prijzen ons zeer gelukkig. Er staat een mooi ogend buffet voor ons klaar en we laten het ons natuurlijk eens te meer smaken. Om 14 uur vertrekken we voor de tweede wandeling van de dag, maar we hebben eerst recht op een uurtje platte rust; tijd dus om de postkaartjes te schrijven. Maar we hebben eigenlijk niet veel zin en geraken dus niet verder dan de adressen. Karel waarschuwt ons dat we ondanks het mooie zonnige weer een warme pull én een vest moeten meenemen want het kan in de vallei fris zijn door de sterke wind. Maar de zon blijft stralen en het is helemáál niet koud. We trekken voor alle zekerheid toch maar onze fleece aan. Met de bus rijden we nu langs de Urubambastroom door de zeer vruchtbare vallei, waar allerlei gewassen weelderig groeien. De grootste plaag schijnen hier de kolonies wilde papegaaien te zijn uit de Amazone, die hier eigenlijk vlakbij ligt. Regelmatig vreten zij de velden kaal. 

Onze bestemming is Ollantaytambo (het duurt enige dagen voor we de naam zonder haperen kunnen uitspreken en Peru 62sommigen slagen er zelfs helemaal niet in...). Hier ligt één van de mooiste Incasites: de Tempel van de Zon. Het is een hele beklimming langs de steile trappen tot boven op de ruïnes, maar van daaruit worden we beloond met een schitterend uitzicht over de stad en de vallei. Het is af en toe hijgen, maar dit is pas indrukwekkend. De site is zeer uitgestrekt en opvallend in haar volledigheid bewaard. Rondom in de hoge bergen zijn trouwens nog verschillende grote Incaruïnes te zien. Hierboven, in de schaduw, staat inderdaad een fikse wind en is het tamelijk frisjes. We wandelen de hele site rond langs de flank van de berg en dalen af langs de andere kant van de stad. Bij de wandeling door de smalle straten hebben we de gelegenheid beter kennis te maken met het dagelijkse leven. Opvallend zijn de rode of blauwe proppen plastiek op een stok aan sommige gevels. Ook onderweg hebben we die trouwens opgemerkt. Karel legt ons de betekenis ervan uit: het is een soort uithangbord van een “café”, m.a.w. Peru 63dit geeft aan dat er in dit huis bier te verkrijgen is. We krijgen de kans om een hedendaags huis te gaan bezoeken en zien hier voor het eerst hoe primitief de mensen hier leven, en deze familie is wellicht nog tamelijk welstellend. Ze tonen in ieder geval hun huis met grote trots. Alles gebeurt hier in één kamer: koken, eten, slapen. De kamer wordt zelfs gedeeld met tientallen cavia’s die piepend door elkaar wriemelen op de onverharde aarden vloer. In een nis boven de open haard staan de schedels van de overleden ouders en grootouders. Toch maar griezelig! Op de Plaza de Armas – ja, ook hier... – bezoeken we nog een klein marktje en tegen 17 uur zijn we terug in de lodge. De zon is achter de bergen verdwenen en het duister valt zeer snel in. We zijn blij met het elektrisch verwarmingstoestelletje op de kamer, want het is nu ronduit koud geworden. We hebben 2 uren om te rusten en maken er dankbaar gebruik van. Na een pisco sour in de bar delen we de tafel met André. We bestellen een wit wijntje, maar dat valt dik tegen: het is een goedkope demi-sec. We hebben een goed gevulde dag achter de rug en besluiten maar eens wat vroeger onder de (warme) wol te kruipen. Om 22 uur liggen we in bed.

09:04 Gepost door C en C | Permalink | Commentaren (0) | Tags: peru, ollantaytambo, pisac |  Facebook | |