04-09-08

Terug naar huis

Dinsdag 11 september 2007 

We staan op om 8 uur. We hebben lekker geslapen en geen last gehad van de ouzo’s. Om 9 uur komen ze van Sixt onze huurauto ophalen, maar ik wil toch eerst gauw aan de ontbijttafel een fruitsapje en een toast gaan eten. C blijft aan tafel terwijl ik in de lobby ga wachten op de man van Sixt. Tegen 9.15 uur is er nog steeds Santorini 24niemand opgedaagd. Ik besluit niet meer te wachten en geef de autosleutels en e papieren af bij de receptie. Zij moeten het maar verder afhandelen en mij opbellen als het nodig zou zijn. Ik heb er echter niets meer van gehoord. Nu kan ik eindelijk mijn ontbijt verder afwerken en dan gaan we voor de laatste keer naar onze kamer om de koffers te pakken. Er blijft nog een uurtje om te zonnebaden. Het is vandaag trouwens de mooiste dag van de hele week: zacht, geen wind, geen wolkje. Nadat we het vriendelijke poetsvrouwtje nog even bedankt hebben met een fooi, trekken we tegen 11 uur toch maar naar boven, ruim op tijd. De valiezen worden voor ons naar boven gebracht. Gisteren herinnerde Babis zich zijn belofte om een fles ouzo mee te geven voor J en K en ze zou deze morgen op onze kamer staan. We hebben echter niets gezien en vragen ons af of hij het vergeten is. Ook boven in de lobby is er geen spoor van Babis en wanneer hij om 11.10 uur de lobby binnenkomt, doet alsof hij ons niet ziet en schichtig weer verdwijnt, zijn we er zeker van dat het een loze belofte is geweest. Om 11.15 uur stipt is de bus er. We scharrelen de bagage bij elkaar en steken de straat over naar de wachtende bus en dan… is Babis er! Met twee kleine flesjes ouzo in zijn handen. Hij is ze op de valreep nog gauw gaan kopen in de mini-supermarkt. Onze koffers zijn al op slot, dus we moeten met de flesjes los in de hand op de bus stappen en zien dat we ze op de luchthaven nog in onze valies kunnen stoppen, want vloeistoffen in de handbagage zijn verboden. De bus maakt nog een omweggetje langs Messaria om andere toeristen op te laden en tegen 12.15 uur zijn we op de luchthaven, waar Sofie van Jetair ons staat op te wachten. Er staan twee lange rijen aan te schuiven, maar de ervaren Sofie loodst ons meteen naar de balie waar we vóór iedereen mogen inchecken. Ze is werkelijk een goede reisbegeleidster. We moeten nog een uur wachten op onze vlucht en het is verschrikkelijk druk in de hall van de luchthaven. We gaan naar boven op een wachtterras, waar het iets minder druk is en vinden er met veel geluk twee vrij stoelen. Hier kunnen we het toestel van Jetair Fly met een kleine vertraging zien toekomen. Deze keer zijn de passagiers van Mykonos eerst opgehaald zodat onze vlucht nu rechtstreeks naar Brussel gaat. Voor de andere vluchten worden voortdurend ‘last calls’ uitgeroepen. Vooral Britse toeristen trekken zich daar niet veel van aan en schijnen er zelfs een sport van te maken om zo laat mogelijk in te stappen. Onze vlucht vertrekt uiteindelijk ook met een half uur vertraging. Ik stuur nog snel een sms-je naar R, die ons in Zaventem komt afhalen, om te zeggen dat we wat later zullen zijn. Het is opnieuw een rustige en comfortabele vlucht met een verzorgde maaltijd. Over Jetair Fly en zeker van de VIP-formule dus alleen maar lof. De piloot kondigt aan dat het in Brussel mooi weer is. We landen met 20 minuten vertraging en het is hier grijs en 17°. Dat noemen ze in België mooi weer! R is natuurlijk op post en ze brengt ons veilig en vlot naar Gentbrugge. We zijn thuis om 18 uur.

09:22 Gepost door C en C | Permalink | Commentaren (1) | Tags: reizen, griekenland, santorini |  Facebook | |

03-09-08

Een onvergetelijke ervaring

Maandag 10 september 2007 

We nemen een kloek ontbijt vandaag want deze middag zal er wellicht van lunchen niets in huis komen. We worden namelijk om 13.30 uur afgehaald voor de ‘romantische cruise’. Het is zacht weer vandaag, geen wind maar er staan toch enkele wolkjes, die in de loop van de voormiddag trouwens nog toenemen. De zee ligt er rustig bij, dus we moeten niets vrezen voor de boottocht van deze namiddag. We vullen de voormiddag met inkopen en rijden daarvoor naar de mooie shop van Santos Wines, waar ze naast wijn ook allerlei Griekse specialiteiten en souvenirs verkopen. We slaan olijfolie en ouzo in voor onszelf en honing en nougat voor de thuisblijvers. Daarna gaan we de huurauto voltanken. Er kan een goede 20 liter in en we hebben in totaal 223 kilometer afgelegd. We hebben nog wat tijd over en keren nog even terug naar Megalochori, waar we langs de weg een mooie potterie gezien hebben. Ze hebben er inderdaad prachtig aardewerk en we kopen een klein, maar zeer mooi vaasje voor 20 Euro. Altijd een beetje delicaat en broos, maar de vriendelijke verkoopster pakt het vakkundig in. Dat moet wel lukken om het ongeschonden thuis te krijgen. Tegen 11 uur zijn we terug in het hotel waar we toch nog even de vluchtgegevens voor morgen checken in de VIP-map van Jetair. We worden morgen om 11.15 uur afgehaald voor de vlucht van 13.20 uur. Alles volgens planning dus. We gaan naar de kamer om alvast de koffers te pakken voor morgen én het rugzakje voor deze namiddag. Intussen gaat de zon zeer regelmatig schuil achter de wolken. Tegen 13.30 zitten we samen met Debbie, Kris, Renée en Marc klaar voor de langverwachte uitstap op zee. Een bus brengt ons langs de steile zigzagbaan naar de haven van Athinios. De boot ligt er op ons te wachten. Het is een prachtig houten schip met drie masten, maar toch wel kleiner dan ik verwacht had. Wij zijn blijkbaar de laatsten op wie gewacht wordt, zodat de beste plaatsen al zijn ingenomen door Duitse en Franse toeristen. We nestelen ons op het benedendek onder een afdak en dat blijkt uiteindelijk een goede keuze want de zon is volop aanwezig en brandt hard op de hoofden. Het is gewoonweg zalig op het water en het eiland ziet er vanop zee nóg mooier uit. We kunnen zeer mooi alle plaatsen herkennen die we Santorini 22bezocht hebben en van hieruit hebben we er ook een beter idee van hoe hoog ons hotel boven de zee ligt. De zee is hier tot 600 meter diep en is eigenlijk de mond van de krater, die nog actief is maar zich sinds 1950 koest gehouden heeft. De gids stelt ons gerust dat een eventuele nieuwe uitbarsting dagen op voorhand aangekondigd kan worden. We zullen hem maar geloven. Voortdurend kruisen we andere bootjes en we hebben ogen te kort. Dit is werkelijk zeer aangenaam. Onze eerste halte is Nea Kameni, de eigenlijke krater. Dit is de eigenlijke vulkaan. Het eiland is dan ook onbewoond en niets anders dan een zwarte lavamassa. Hier leggen we aan en maken we in groep een anderhalf durende wandeling naar de top van de krater. Wij sluiten aan bij de Franstalige groep en de gids die ons op sleeptouw neemt, laat onmiddellijk de Duitse groep voorgaan. Daarna slentert hij heel traag de berg op en geeft op een aantal plaatsen een ellenlange uitleg. Dat geeft mij rustig de tijd om te filmen want we bevinden ons toch wel in een uniek en een beetje onwezenlijk landschap. Er is de enorme zwarte massa en op de achtergrond het eiland met de witte stadjes op de kustflank. Tussenin ligt de diepblauwe zee waarop een paar indrukwekkende cruiseschepen. Schitterend. De zon brandt. Het is verboden hier stenen mee te nemen, maar ik kan me toch niet inhouden om er een paar in mijn zakken te laten verdwijnen, kleintjes maar…De Duitsers zijn al bijna terug beneden als wij de top bereiken. Onze gids maakt echter geen haast. We lopen serieus over tijd, maar in de afdaling wil hij de verloren tijd inhalen. Er is nog nauwelijks de tijd om een fotootje te nemen. We schepen opnieuw in en de boot brengt ons nu naar de achterkant van het eiland waar zich een warmwaterbron bevindt. Op deze plek staat één huis dat door één man is bewoond. Hij leeft er eenzaam met zijn hond en een aantal geiten. De warmwaterbron is zeer goed met het oog te zien omdat het water er bruin kleurt. Hier mogen de geïnteresseerden zich in het water wagen en een honderdtal meter verder zwemmen naar het warme water. Er zijn heel wat gegadigden, maar wij houden ons aan boord, net als onze Vlaamse vrienden trouwens. Het is namelijk een hele poespas om je hier om te kleden en men heeft ons ook een beetje bang gemaakt van de schade die het zwavelachtige water kan aanrichten. Ik ben trouwens ook bang voor mijn contactlens. Uiteindelijk blijkt de hele zwempartij toch niet sensationeel want het zeewater bleek zeer koud en in de warmwaterzone was de temeperatuur… amper 6° hoger. We zijn blij dat we aan boord zijn gebleven. 

Als alle zwemmers terug aan boord geklommen zijn, zet de boot terug koers naar het hoofdeiland. In de haven van Fira moeten we de twee muzikanten gaan oppikken die vanavond moeten zorgen voor de sfeer aan boord. We varen langs een reusachtig cruiseschip. Van onderuit is pas duidelijk hoe immens zo’n mastodont wel is; een appartements-gebouw van vele verdiepingen! Adembenemend. Als de muzikanten aan boord zijn, steken we terug de caldera over op weg naar Thirassia, het derde eiland. Het is het grootste van de drie en wordt bewoond door een 250 mensen. Het kleine haventje waar we aanleggen, is zeer liefelijk maar ligt er zo goed als verlaten bij. Er zijn nochtans een paar restaurants met groot terras, maar waarschijnlijk krijgen die alleen ’s middags klanten op bezoek. Nu begint de avond te vallen en zijn wij de enige bezoekers. We mogen even aan land om een kleine wandeling te maken terwijl aan boord het buffet wordt klaargezet. Niemand van ons gaat dus iets eten of drinken en ik vind het een beetje zielig voor de plaatselijke horeca, die hier wellicht van de toeristen moet leven. In ieder geval, we genieten van de stille en ongerepte eenvoud van het haventje en van de invallende avond, die het licht stilaan zachter maakt. Op zee zijn vissers in kleine bootjes bezig met hun netten in orde te brengen en intussen is er een tweede toeristenboot komen aanmeren. Onze video- en fotocamera staan niet stil. Als we terug aan boord komen staat er op het dek een heus buffet klaar met zowel koude als warme hapjes. Het is wel even behelpen met de plastieken Santorini 23bordjes op de schoot, maar het eten smaakt prima en de wijn is lekker. Het orkestje, een saxofonist en een gitarist, verhoogt in hoge mate de romantische sfeer met zeemzoete evergreens en de hemel begint stilaan geel te kleuren. Tegen 19 uur vertrekt de boot richting Oia waar we vanop de boot de zonsondergang op zijn best zullen meemaken. Het is nu ook drukker geworden op het water en een na een schuiven ander zeilboten zachtjes langs ons heen. Prachtige videobeelden! Onze boot heeft inmiddels zijn zeilen bijgezet, eerder voor de schijn dan wat anders, maar het heeft toch iets! De rotsen en de witte huisjes van Oia kleuren oranje tot bijna rood in de steeds dieper zakkende zon. De zonsondergang is vandaag nog mooier dan de andere dagen door een strook schapenwolkjes die voor diverse kleurschakeringen zorgen. Dit is een onvergetelijke ervaring en stemming. Fantastisch! De muziek blijft zwoel en er is wijn à volonté, maar veel tijd krijgen we niet want de zon zakt snel naar de horizon en we willen er elk moment van vastleggen. Als de zon eindelijk helemaal verdwenen is onder begeleiding van de zacht uitstervende muziek, is het nog helemaal niet donker en wordt de sfeer aan boord wat levendiger. De mensen worden uit hun roes wakker geschud door wat meer opzwepende muziek en de Franse reisbegeleider probeert er samen met één van de koks wat ambiance in te brengen. Op een paar dames na, die de uitnodiging ten dans niet durfden afwijzen, blijft iedereen echter liever wegzinken in de rust en de sfeer van de avond. Die valt ook snel in en het is volledig donker als we tegen 20 uur terug de haven van Athinios binnenvaren. Een mooiere afsluiting van de reis konden we ons niet dromen. In het hotel moeten we natuurlijk met zijn zessen wat nagenieten en de reis ‘waardig’ afsluiten met een ouzo. Tegen dat iedereen getrakteerd heeft, hebben we er al gauw drie binnen zodat, als we om 23 uur in bed kruipen, we al niet lang meer wakker liggen en weldra in onze dromen de prachtige dag nog eens herbeleven.

09:58 Gepost door C en C | Permalink | Commentaren (1) | Tags: reizen, griekenland, santorini |  Facebook | |

1 2 3 4 5 6 7 8 9 Volgende