02-11-08

Een speciale zondag

Zondag 27 mei 2007 

Het is een speciale dag vandaag: het is Pinksterzondag en er zijn bovendien regionale verkiezingen in Spanje. Eens benieuwd of we daar iets van zullen merken, want Spanje staat bekend om zijn folklore bij de kerkelijke feestdagen. Druk is het in ieder geval deze morgen niet! Als we om 9 uur aan de ontbijttafel komen, is er nog niemand. We vertrekken om 10.15 uur en er spanje 52staat een schitterend zonnetje aan een stralend blauwe hemel. Alleen boven de bergtoppen hangen wat wolken. We rijden een dertigtal kilometer naar San Millán de la Cogolla. Daarzijn twee kloosters die samen geklasseerd zijn als Unesco werelderfgoed: Yuso en Suso. Alleen Yuso kan bezocht worden en dan nog enkel met een Gids die… enkel Spaans spreekt, dus we verstaan er opnieuw nauwelijks iets van (misschien moeten we toch eens wat Spaans gaan leren?). In ieder geval geeft dit me wat meer tijd om rustig te filmen, en deze keer is het niet verboden. Het klooster is een centrum voor studie van de Castiliaanse taal, of het huidige klassieke Spaans. Dat komt omdat hier de oudste manuscripten bewaard worden, de Emilianese manuscripten, waarin de basis van het Castiliaans wordt gelegd. Overigens is deze streek ook gekend als de plaats waar het mooiste Spaans van Spanje gesproken wordt; ideaal dus voor taalcursussen.  Een ander hoogtepunt van het bezoek is het reliekschrijn van St. Emilianus (San Millán) met zijn fijn bewerkte ivoren panelen die het leven van de heilige uitbeelden. Onze gids vertelt uitgebreid en langdurig zodat het middag is als we het klooster verlaten.

Het weer is prachtig. Onze tocht gaat verder doorheen de Riojastreek. We rijden door een glooiend landschap met veel groen en natuurlijk veel, spanje 53zéér veel wijnvelden. Opmerkelijk zijn de eerder kleine, ver uit elkaar staande druivenstruiken. Misschien ogen ze zo klein omdat we nog in het voorjaar zitten en groeien ze tegen het najaar groter uit?  Amaai, hier staat nogal wat wijn! Op een bepaald moment rijden we kilometers lang tussen de wijngaarden en de (meestal lelijke) bodega’s of wijndomeinen. Het zijn geen châteaus of chique landhuizen zoals in Frankrijk of Californië, maar eerder grote schuren en opslagplaatsen, die het landschap ontsieren. In de dorpjes waar we door rijden, is er weinig of niets te merken van de verkiezingen. Slechts af en toe zien we enkele mensen samen bij een of ander openbaar gebouw (school of gemeentehuis of zo); eigenlijk precies zoals bij ons. Er zijn wel beduidend minder verkiezingsborden en affiches te zien dan bij ons. Van het Pinksterfeest is er helemáál niets te merken. In tegenstelling tot Kerstmis en vooral Pasen en de Goede Week, wordt Pinksteren in Spanje blijkbaar niet gevierd.

Het is 14 uur en we krijgen honger. Los Arcos ziet er een mooi dorpje uit en we besluiten hier iets te gaan eten. We wandelen door de stadspoort het stadje binnen en komen bij een pleintje met arcaden. Hier moet ongetwijfeld iets gezelligs te vinden zijn, denken we, maar dat valt tegen! Er is alleen een eenvoudige bar met veel en vooral luidruchtig volk. We gaan dus maar even verder zoeken, maar dat levert niets op zodat we op onze stappen moeten terugkeren. Het restaurant is ondergebracht in de kelderverdieping onder oude gewelven, zodat het lawaai hier nóg groter is. Of we gereserveerd hebben? Neen, dat hebben we niet. Bedenkelijk gezicht, even navragen en ja hoor, er is nog een tafeltje vrij. We bestellen twee menu’s del dia. Stilaan loopt de kelder vol met mensen die stuk voor stuk elkaar kennen, aanspreken en omhelzen. Ze zullen zich waarschijnlijk afvragen wat wij hier tussen zitten te doen. We eten er zeer eenvoudig, maar niet slecht. We zijn inmiddels in Navarra, waar ze ook goede wijn hebben. Na de middag gaat het door de vallei van de Ebro naar Logroño, een grote stad die weinig te bieden heeft en die we dan ook links laten liggen. Tegen 16.30 uur bereiken we Dicastillo. Hier hebben we gereserveerd voor één nacht in het Palacio de la Vega., het enige hotel dat we niet via bookings.com hebben besteld. Er is een en ander fout gelopen met de bevestiging van onze reservatie en we zijn er niet helemaal gerust in. Al gauw zien we het imposante kasteel boven op de heuvel uittorenen boven de stad. spanje 54De parking voor het kasteel is leeg en alles ziet er verlaten uit. Nergens een aanwijzing dat dit een hotel is en ook de naam van het kasteel is nergens te lezen. Aarzelend stappen we de binnenplaats op en zien dan toch boven klein deurtje de “H” van hotel hangen met twee sterren onder. De deur is op slot en als we voorzichtig aanbellen (een grote manuele bel klingelt luid over de binnenplaats), schuift iemand aan de overkant een gordijntje opzij. We beginnen ons echt af te vragen of we hier wel op het goede adres zijn. Even later wordt de deur geopend door een wat bizarre man met een staartje in zijn haar, in een witte koksvest en een opvallende geruite koksbroek. “Señor Carlos?” vraagt hij. We zijn dus tóch verwacht. We krijgen eerst een rondleiding door de gangen en de kamers van het kasteel. In de lange gangen houden een paar harnassen de wacht en de kamers zijn gesierd met prachtige plafonds en weelderige haarden en bemeubeld met antiek. “Dit staat allemaal ter uwer beschikking” zegt onze gastheer. Ik denk trouwens dat wij er vandaag de enige gasten zijn, dus we hebben het hele kasteel voor ons alleen! Er is natuurlijk geen lift, maar gelukkig hebben we deze morgen de valiezen wat herschikt zodat we maar één koffer naar boven moeten dragen. We krijgen een ruime en mooie kamer  op de tweede verdieping. Ook hier oude meubels en antiek. Vooral de badkamer is echt oud, maar voorzien van alle nodige moderne comfort. Heel enig zijn de ouderwetse lichtschakelaars die er uitzien als kleine waterkraantjes. Het kasteel is eigendom van het grote wijngoed de la Vega en heeft dus zijn eigen wijn. Jammer genoeg is de winkel in het weekend gesloten, dus het zal niet lukken om wijn van hier mee te nemen naar huis. 

Om 17 uur rijden we, ondanks het feit dat het weer is gaan regenen en er een koude wind waait, nog even naar het nabijgelegen Estella. In de reisgidsen ziet het er een aantrekkelijk stadje uit dat trouwens op de camino naar Santiago ligt en dus druk bezocht wordt door pelgrims. Hier komen we trouwens terug in Euskadi of Baskenland.spanje 55 Maar… in de regen en kou – het is amper 10 graden – ligt het stadje er op deze zondagnamiddag triestig en verlaten bij. We moeten ons zelfs forceren om er toch even rond te wandelen en er is inderdaad weinig te beleven. Er zijn eigenlijk alleen kinderen en tieners op straat. Snoepwinkels zijn de enige winkels die open zijn en, zoals zeer lang geleden bij ons, zie je er de kleine kinderen binnenstappen om er met hun zondagse zakgeld een handvol snoepgoed te gaan kopen. We drinken nog een koffie in een oude, afgeleefde patisserie en keren terug nar ons kasteel. Onderweg houden we nog even halt om het mooie golvende landschap te fotograferen. De hemel ziet dreigend zwart maar in de verte wordt een klein stukje heuvel fel verlicht door een straaltje zon dat zich tussen de donkere wolken heen boort. Wat een contrast en prachtig beeld. We zijn terug op onze kamer om 19.30 uur en moeten toch nog anderhalf uur overbruggen naar het diner. Tegen 21 uur gaan we dan toch naar beneden, benieuwd of er nog volk zal zijn. We zijn in ieder geval de eersten, maar er is ook geen personeel te zien. Nog even wachten dan maar, wat luider praten, eens hoesten,… niemand! Ik ga even om de hoek kijken en zie een verlaten keuken. Het is pas wanneer ik aan de trap voorzichtig “Ola!” roep, dat er reactie komt. Onze vriend met het staartje komt de trappen op met een brede glimlach. Het is 21.25 uur! Hij doet zijn best om Engels te spreken en bevestigt ons dat we inderdaad de enige gasten zijn vanavond. Allen voor ons branden de lichten, is de verwarming aan en is het personeel (2 personen in de keuken, schat ik, plus de kamermeisjes) ingezet. Meer nog: in het restaurant is de hele kaart beschikbaar, plus een menu aan 26 Euro, wijn en alles inbegrepen. Dat kán niet allemaal vers zijn, denken we, en we gaan voor het all-in menu. Eerst krijgen we een cava als aperitief en dan elk twee kroketten. We hoeven niet te kiezen uit de drie voorgerechten, we krijgen ze alledrie! Ongelooflijk! Ik neem vervolgens zeebaars en Christiane iets van toro in rode wijn – dat kan niet anders dan stier zijn. Zoals verwacht is alles van middelmatige kwaliteit, maar ja voor die prijs en… het is toch wel een hele belevenis. De wijn is echter wél klasse! We betreuren dat de bodega gesloten is, maar onze vriend kan ons natuurlijk wel uit de nood helpen met een paar flessen. Dat is voor morgen. Op de kamer zet ik nog even de tv aan omdat er stierengevechten zijn in Estella. Dat blijft toch een merkwaardig gebruik dat enkel in Spanje bestaat en waar wij moeilijk bij kunnen. Het is een barbaars spektakel (folklore of sport?) waarvan de schoonheid mij ontgaat. Het machogedrag van de toreadores is onvoorstelbaar en het is al even onbegrijpelijk hoe de massa zich in dit schouwspel laat meeslepen. Machogedrag en massapsychose. Toch interessant om eens te zien. Maar niet voor lang!

09:30 Gepost door C en C | Permalink | Commentaren (0) | Tags: spanje, rioja, navarra |  Facebook | |

01-11-08

Gregoriaanse gezangen uit de hitparade

Zaterdag 26 mei 2007  

We geraken vrij vlot weg uit Burgos. We hebben een tamelijk lange rit voor de boeg naar de Rioja. Eerst nemen we een stukje autosnelweg en daarna slaan we af richting Santo Domingo de Silos. Dat is even uit de richting, maar het klooster aldaar schijnt een omweg waard te zijn. Het duurt niet lang of… het begint opnieuw te regenen.  In Covarrubias, een middeleeuws dorpje met oude lemen huizen, houden we een korte stop. Het is een leuk dorpje, maar in de regen ligt het er verlaten en een beetje troosteloos bij. Toch ontdekken we er een aantal mooie en schilderachtige hoekjes.  We trekken verder tot we in een dorpje geblokkeerd worden door een reuzentransport dat zich in een scherpe bocht heeft klem gereden. Een korte omleiding blijkt niet spanje 48voorhanden, maar gelukkig wijst een behulpzame inwoner ons de weg om over een parkeerplaats er toch omheen te komen. Vervolgens gaat het over een splinternieuwe en zeer rustige weg naar Silos. Het blijft voortdurend regenen en als we in Santo Domingo de Silos aankomen, kunnen we niet snel genoeg het klooster binnen zijn. Dit klooster is beroemd geworden door het gave gregoriaanse gezang van de paters, die met een cd enkele jaren geleden de Europese hitparades haalden. Ze gaven zelfs aanleiding tot een soort hype van het gregoriaans omdat de muziek zo rustgevend werkt. De kloostergang is werkelijk prachtig: sierlijke zuiltjes met fraai gebeeldhouwde kapitelen, een mooi plafond en een opmerkelijke keienvloer. Op het einde van het geleid bezoek koop ik 2 cd’s van de paters en we vernemen dat er om 13 uur een heilige mis doorgaat waarop de paters zingen. Dat willen we niet missen. De plechtigheid wordt ingezet met de intrede van een 30-tal bruine paters die zingend de kerk binnenschrijden. Hun gezang klinkt in mijn oren niet mooier dan om het even waar anders. Op de cd zingt waarschijnlijk een elite terwijl er hier van alles tussenzit, en dat is hoorbaar. Een beetje ontgoochelend dus, maar toch een stemmige ervaring. We blijven evenwel niet de hele mis uitzitten en besluiten om te blijven lunchen in het hotel Tres Coronas de Silos, tegenover de kerk. Het ziet  er  mooi uit: een mooie, zwaar bewerkte antieke deur en een gezellig rustiek restaurant. De receptioniste vraagt of we “ahora” of  luego” willen eten, nu of later? Nu natuurlijk, wat een vraag. Ze gaat het vragen in de keuken en het is oké, we mogen plaats nemen. We zijn helemaal alleen in het restaurant. De eerste klanten komen pas ruim een half uur later en nu pas begrijpen we de verwondering van de receptioniste. We waren veel te vroeg. Nog steeds hebben we ons de late eetgewoonten van de Spanjaarden niet eigen gemaakt. Ik kies voor konijn en Christiane natuurlijk niet want konijn is zowat het enige wat zij niet lust; zij gaat voor lamskoteletjes. Beide gerechten zijn prima klaargemaakt , we nemen er een “jarre grande” of een grote karaf rode wijn bij en we likken onze duimen en vingers af. 

Na het eten hebben we nog een 150 kilometer af te leggen. We besluiten om onze route te wijzigen en rechtstreeks naar onze spanje 49eindbestemming Ezcaray te rijden. De weg loopt door een zeer mooi en bergachtig landschap. Mijn benzinetank blijkt bijna leeg te zijn en ik maak me een beetje ongerust over het tanken, want we zijn in een bergstreek en daarenboven is het vandaag zaterdag.  Onze gps biedt uitkomst: hij vindt welgeteld één tankstation en het ligt dan nog op slechts 6 kilometer. Maar… net ervóór is een brug afgesloten wegens herstellingswerken en er blijkt in de hele omgeving geen enkele andere brug noch een ander benzinestation te zijn. Een van de werkmannen zegt dat de klus binnen een half uurtje wel geklaard zal zijn, dus zit er niets anders op dan te wachten. Het valt uiteindelijk nog mee, want het duurt geen 10 minuten voor de versperring wordt opgebroken we kunnen doorrijden. We volgen nu een echt prachtige route door de Sierra de la Demanda. Het regent intussen niet meer en we kunnen volop van het landschap genieten: heuvelachtig, rotsen, groene weiden met bomen en vooral opnieuw veel bloemen, zo mogelijk nóg meer als voordien: geel, paars, wit. We maken een paar stops voor hopelijk prachtige foto’s. 

En dan verlaten we Castilla y León om La Rioja binnen te rijden. Deze streek is genoemd naar de rivier Oja: la Ria Oja. Het is een van de beroemdste wijnstreken van Spanje. We komen in een andere wereld: tamelijk hoog gebergte, dorpen en stadjes met huizen  in  rode  baksteen.  Het  ziet  er  – op de bergen na –    een beetje meer uit zoals bij ons. We belanden zowaar in de mist en het begint opnieuw te regenen; de temperatuur daalt tot 9 graden! In Ezcaray botsen we meteen op ons hotel, het Palacio Azcarate. Het ziet er mooi uit, maar er is een trouwfeest aan de gang en de luide muziek is doorheen het hele hotel te horen, ook op onze kamer. Aan de receptie stellen ze ons echter gerust: we mogen er zeker van zijn dat dit niet langer dan tot 22 uur zal duren. Eerst zien en dan geloven… We hebben nog wat tijd over en besluiten naar Santo Domingo de la Calzada te rijden, wat eigenlijk maar op het programma stond voor morgen. Morgen zullen we dan San Millan de la Cogolla doen in plaats van vandaag. In Santo Domingo de la Calzada is er een kathedraal waarin, ter ere van een oude legende, een levende kip en haan worden gehouden en dat willen we wel eens zien. Als we er aankomen, is de kathedraal echter niet toegankelijk wegens een huwelijksplechtigheid en het zal nog een uurtje duren. We wachten niet en wandelen dan maar even door het stadje. Dat is echter een grote desillusie: er is weinig te zien en de ouderwetse en armtierige winkels doen aan het vroegere Oostblok denken. Trouwens, de hele streek is hier niet zoals we verwacht hadden. In plaats van een bergstreek met riviertjes en pittoreske dorpjes, zitten we in een brede vallei met vrij hoge bergen rondom, maar die zitten inde mist. 

We rijden dus maar terug naar Ezcaray waar overigens ook niet veel te zien valt. We zullen maar onze tijd spenderen aan het zoeken van een restaurant voor vanavond, want in ons hotel is het restaurant enkel open voor groepen. Rebecca, een van de receptionisten, doet ons een suggestie, maar dat ziet er allesbehalve aantrekkelijk uit. Dan maar naar het chique en gerenommeerde restaurant Echaurren, dat vlak tegenover ons hotel gelegen is. Het is er uiteraard ook veel duurder, maar aangezien we beiden toch geen grote honger spanje 50hebben, zullen we het houden bij één gerechtje. Ik reserveer een tafeltje in het moderne (zowel qua inrichting als qua kaart) gedeelte dat zelfs onder een andere naam werkt: El Portal. Maar het is nog te vroeg, dus wandelen we even het stadje in. Het is iets beter dan Santo Domingo, maar toch ook niet echt vet! Er is feest vanavond. Overal  hangen  vlaggetjes,  op  een  pleintje staat een podiumpje en vele mensen (vooral jongeren) lopen rond in opvallende kostuumpjes, die ze precies zelf hebben gemaakt van gordijnenstof met grote felgekleurde dessins. Plots klinken kanonschoten. In de verte naderen dansende reuzen, begeleid door een fanfare en voortdurend knallende voetzoekers. Ze worden voorafgegaan door een tiental kleinere reusjes die proberen de voorbijgangers er van langs te geven met een roede. We slagen er niet in de betekenis van dit folkloristisch gebeuren te achterhalen, maar het is natuurlijk mooi voor mijn videofilm. 

El Portal is dus de moderne vleugel van het gerenommeerde maar klassieke hotel-restaurant Echaurren. Het hotel is nietspanje 51 indrukwekkend – het onze oogt chiquer – maar het restaurant is pure klasse. Er zit een tamelijk luidruchtige groep Nederlanders, maar hun lawaai verstomt van zodra hun eten wordt opgediend. Dit is inderdaad een prima keuken: klassieke basis maar met moderne, zij het niet overdreven, toets. We vergeten natuurlijk ons plan om het bij één gerecht te houden. Na de cigalas saldades de Galicia (langoustines) kiest Christiane kiest voor lomo y castilla de corzo (ree) en ik neem eerst huevo cocinado a bajo temperatura (een gekookt eitje…) en daarna pichón, de beste duif die ik ooit gegeten heb! Er wordt een assortiment olijfolies gepresenteerd en we stellen verheugd vast dat Dauro de l’Emporda,, de olie die we in Burgos gekocht hebben, er ook bij is. Het wordt een van de culinaire hoogtepunten van de reis, en dat zal ook onze portemonnee geweten hebben…

09:09 Gepost door C en C | Permalink | Commentaren (0) | Tags: spanje, rioja, baskenland |  Facebook | |